কবিতা

কবিতা :: শব্দহীন কবিতা --- দিলীপ কুমাৰ শৰ্মা

এখন উকা কাগজ
আৰু কিছু বহুৰঙী আক্-বাক্
নীলাৰ বুকুত শুকুলা মেঘৰ ধীৰ গতি
উদিত সূৰ্য্যৰ সেন্দুৰীয়া ফোঁট
মৌপিয়া চৰাইৰ ধেনুভিৰীয়া ঠোঁট
দিন-ৰাতি, ৰ'দ-বৰষুণ, স্বৰ্গ-মৰ্ত্য ...
সেউজীয়া পাহাৰৰ খলা-বমা
কংক্ৰিটৰ মায়াপুৰী...।

বহুৰঙী আক্-বাকেৰে
এখন জীৱন্ত ছবি ।
হৃদয়ৰ ছন্দময় অনুভূতি...
ছবিয়ে কথা কয়, গান গায়
মিচিকিয়াই হাঁহে, হিয়া উজাৰি কান্দে !
চুকে কোণে উৰি ফুৰে
সুখৰ সংজ্ঞা বিচাৰি
সাক্ষী হয় অলেখ বেদনাসিক্ত অন্তৰৰ ।

কবিতা :: মই দেখোন অকলশৰীয়া --- ৰাজিদুল ইছলাম

কাৰ বাবে, কিহৰ বাবে

মই এতিয়ালৈকে

ইয়াতেই ৰৈ আছো ৷

কি কৰিম ইয়াতে ?

সকলো দেখোন

গুছি গৈছে......

ইয়াৰ পৰা !

মই আচলতে কি ??

এতিয়াওঁ যে,

ৰৈ আছো.....

কাৰ অপেক্ষাত

কিহৰ আশাত,

মই দেখোন অকলশৰীয়া ৷

কবিতা :: হোলী --- জাহাঙ্গীৰ আলম

মলয়া বতাহ জাকে

গোপনে বিৰবিৰাকৈ আহি

কিবা এটি ক’লে মোৰ কাণেকাণে৷

ৰংবিৰঙৰ ৰঙেৰে লগৰীয়াহঁতৰ লগত

এক ৰোমাণ্টিক খেল খেলিলোঁ

যাৰ নাম হ'ল হোলী ৷

ৰংবিৰঙৰ ৰং সানি

নিজেই নিজকে যেন

চিনিব নোৱাৰা হৈ পৰিলোঁ ৷

ৰংবিৰঙৰ ৰঙৰ মুখা পিন্ধি

ফাকু খেলাৰ ছলনাৰে

মোৰ প্ৰেয়সীৰ ঘৰলৈ গৈ

অকণমান ৰং দিয়াৰ ছলনাৰে

কাণেকাণে কৈ পেলালোঁ

হৃদয়ৰ আঁৰেআঁৰে থকা

সমস্ত গোপন কথাবোৰ ৷

তেনেতে মোৰ প্ৰেয়সীয়ে ক’লে

তুমি মোৰ মৰমৰ জাননে ?

হয়,মইয়ে হয় প্ৰিয়া

তেনেতে আনন্দত আত্মাহাৰা হৈ

কেঁচা ৰঙৰ ৰঙেৰে

কবিতা :: মনত হেপাহঁ লৈ --- ৰাজিদুল ইছলাম

মনত হেপাহঁ লৈ

অপেক্ষাই আছো তোমাৰ কাৰণে

তুমি কেতিয়া আহিবা ??

মনৰ মাজত উমাল হৈ থকা

কথাবোৰ....

কেতিয়া শুনিবা ?

মই যে তোমাৰ কাৰণে

ভোকাতুৰ প্রেমিক !

তুমি যে মায়াবিনী

"জোনাকী তৰা"

আহিবা বুলি

আছো বাট চাই.......
.

কবিতা :: সৃষ্টিৰ মহত্ত্ব --- জাহাঙ্গীৰ আলম

এক উন্নতমানৰ সৃষ্টিৰ আঁৰত
লুকাই থাকে এজন মহৎ লোক
যিয়ে ওৰে জীৱন এক সৃষ্টিৰ সন্ধানত
নিজৰ জীৱনক সমৰ্পিত কৰে
এক নতুন সৃষ্টিৰ নামত ৷

নতুন নতুন সৃষ্টিৰে
পৃথিৱীখনক আলোকিত কৰে
এইখন বসুন্ধৰাৰ বুকুত
নিজৰ সৃষ্টিশীল সৃষ্টিৰে
নিজৰ পৰিচয় দাঙি ধৰে ৷

নতুন সৃষ্টি অবিহনে
এইখন বসুন্ধৰাৰ বুকুখন
এদিন উকা হৈ সেমেকি যাব
আমিও কিজানি এদিন
চিঙি পেলাম ভাতৃত্ববোধৰ এনাজৰী ৷

নতুন নতুন সৃষ্টিৰে
বসুন্ধৰাৰ উকা বুকুখন
ৰংচঙীয়া আৰু সেউজীয়া হৈ পৰে
এক উন্নতমানৰ সৃষ্টিয়ে
সকলোকে এক মৰমৰ এনাজৰীৰে বান্ধে ৷

কবিতা :: নালাগে --- জাহাঙ্গীৰ আলম

নালাগে তোমাৰ মৰম
নালাগে তোমাৰ প্ৰেৰণা
তুমি বিহীন এই জীৱন
অকলশৰেই মই পাৰ কৰিম ৷

নালাগে তোমাৰ মিচিকিয়া হাঁহি
নালাগে তোমাৰ উষ্ম বুকুৰ পৰশ
নালাগে তোমাৰ সঁহাৰি
জীৱনৰ যাত্ৰাটো মই অকলেই পাৰ কৰিম ৷

নালাগে তোমাৰ মিছা প্ৰতিশ্ৰুতি
নালাগে তোমাৰ উকা বুকুৰ আলিংগন
নিজেই নিজকে সাৱটি ধৰি
নীৰৱে জীৱনটো পাৰ কৰিম ৷

তোমাৰ ছলনাত বিতৃষ্ণা হৈ
অকলশৰেই জীয়াই থকাৰ
এক কঠোৰ সিদ্ধান্ত ললোঁ
কাৰণ তুমিযে ছলনাময়ী ৷

কবিতা :: পিতা --- জাহাঙ্গীৰ আলম

সন্তানৰ সুখ শান্তিৰ বাবে
ভৱিষ্যতৰ মংগলৰ বাবে
নিজৰ আৰামৰ বিসৰ্জন দি
দিনে নিশাই কঠোৰ পৰিশ্ৰম কৰি
সন্তানৰ এটি মাত্ৰ সপোন পূৰণৰ বাবে
এক দীঘলীয়া যাত্ৰালৈ ওলাই পৰে ৷

পিতা হ'ল এটা পৰিয়ালৰ ছায়া
যি ছায়াৰ আঁৰত লুকাই থাকে
মৰম আৰু স্নেহৰ খাজনা
যি খাজনাৰ মৰম আৰু স্নেহ
সন্তানৰ বাবে কাহানিও শেষ নহয় ৷

ওৰে জীৱন মৰম আৰু ভালপোৱাৰে
পৰিয়ালটোক আলফুলে আৱৰি ৰাখে
ভোক পিয়াহৰ যন্ত্ৰণা নিজে সহি
নিজৰ যন্ত্ৰণাক যেন কোনেও বুজিব নোৱাৰে
অনবৰতে হাঁহিমুখে হাঁহি হাঁহি
সন্তানৰ সুখৰ বাবে জীয়াই থাকে ৷

কবিতা :: হৃদয়ত ফুলি থকা এপাহি ফুল --- ৰাজিদুল ইছলাম

জন্মৰ পৰাই চিনাকি তুমি

মোৰ হৃদয়ত ফুলি থকা

এপাহি ফুল ৷

তোমাৰ সুগোন্ধত

বিয়পি পৰিছিল গাত

প্রেমৰ কেঁচা কেঁচা সুভাস

কিন্তু,নিৰুপায় মই

তোমাকতো চুব পৰা নাই

চাৰিও ফালে কাঁইটে

আগুৰি আছে তোমাক ৷

তাৰ মাজতে

তোমাৰ মধুৰ সৌৰভে

মৌ-মাখি মাতাল হৈ ফুৰিছে

চাৰিওপিনে ৷

হয়তো তুমি মোৰ বাবে নকৰিবা

বেছিদিন অপেক্ষা ৷

আন কাৰোবাৰ স’তে

প্রেমত পৰিবা ৷

সেই দিনাই হ'ব তোমাৰ বাবে

পোহৰৰ বাট

মোৰ বাবে আহিব

আন্ধাৰৰ ঠিকনা ৷

কবিতা :: শ্ৰদ্ধেয় দেউতা --- দিলীপ কুমাৰ শৰ্মা

আজি তোমালৈ বৰকৈ মনত পৰিছে
কৰ্তব্য আৰু দায়িত্বৰ আবেষ্টনিৰ মাজত
তোমাৰ সেই সদাব্যস্ত মুখখন
প্ৰতিশ্ৰুতিৰে ভৰা সুউজ্জ্বল চকুহাল
সোণালী সপোণ কঢ়িয়াই ফুৰা বিশাল অন্তৰখন
আজি বাৰে বাৰে মনলৈ আহিছে ।

শৈশৱত তুমিয়েই আছিলা মোৰ পৰম সুহৃদ
শাওনীয়া পথাৰৰ বোকাপানীৰ মাজত
মুৰত তাল পাতৰ জাপি আৰু হাতত কোৰ লৈ
কিমান যে পুৰণি আলি চিকুণাই নকৈ সঁজাইছিলা ।
আজি বাৰে বাৰে মনত পৰিছে
ধাননি পথাৰখন সঁজাল হৈ উঠিলে
তোমাৰ চকুত ভাঁহি উঠা সুখৰ অনুভূতি !
আৰু বানে ধুই নিয়া পথাৰখন দেখি
তোমাৰ শিল হৈ যোৱা বুকুখন !!

কবিতা :: স্মৃতিৰ ৰোমন্থন --- সোণমণি গোহাঁই

স্তব্ধ সময়,স্তব্ধ ঠাই ,
বেদনাবোৰ কিন্তু বৈ গৈ আছে,
নৈৰ পানীৰ দৰে
কেতিয়াবা,
বতাহৰ দৰে ।

মৰমবোৰ আঘাত হৈ ভিতৰি ভিতৰি
কোঙা কৰি পেলাইছে
জীয়াই থাকিব বিচৰা মনটোক ;

আৰু হৃদয়খন !
সমাধিস্থ সিদিনাৰ চকুৰ বানত ।

কবিতা :: জীৱন --- সোনমনি ৰাজ বৰুৱা

এইয়াই নেকি জীৱন …?

পোৱাবোৰ হেৰুৱাই

নোপোৱাবোৰ পাবলৈ

জীৱনৰ সৈতে যুঁজি থকা

দুখৰ হিমনাত ৰৈ

হুমুনিয়াহ কঢ়া

দুখৰ ভাৰ লৈ

ৰৈ আছোঁ মই

জীৱনৰ সন্ধিয়া বেলাত

দুখৰ বন্যাত উঠি যাবলৈ

এটি পথৰ অপেক্ষাত … !!

কবিতা :: নিসংগতা --- সোনমনি ৰাজ বৰুৱা

লিসংগতাই এতিয়া মোৰ সন্মুখত

এখনি নৈ হৈ ধৰা দিয়ে

নদীৰ সোঁতহৈ এফালৰ পৰা

খহাই নিয়ে মোৰ হৃদয়ৰ কোঠালিৰ সপোনবোৰ

দৰিদ্ৰতাই এতিয়া মোৰ সন্মুখত

আঁউসীৰ এন্ধাৰৰ দৰে ধৰা দিয়ে

বিয়পি পৰে চৌদিশে

বিচাৰি নাপাওঁ অলপো সুৰুঙা

বাওনা হৈ আকাশ ঢুকি পোৱাৰ সপোন

নিমিষতে ভাঙি যায়

জীৱনটো এতিয়া এখনি নৈ বৈ যায় অবিৰাম

বন জুইৰ দৰে জ্বলি চাৰ খাৰ হৈ গৈছে

এফালৰ পৰা আশাবোৰ ৷

কবিতা :: যন্ত্ৰণা --- ধীৰাজ কলিতা

যন্ত্ৰণাই হেচামাৰি ধৰা বুকুখনত
তোৰ অকণমান সহাঁৰিয়ে
সাহস দিছিল বাস্তবৰ লগত
একেলগে খোজ দিবলৈ ।
কিন্তু.....

সেই হাঁহি মুখৰ উৎফুল্লিত বাসনাক
আজুৰি কাঢ়ি নিলে নিষ্ঠুৰ নিয়তিয়ে

সঁচাই সময় বৰ নিষ্ঠুৰ....

বিশেষ একোকে দেখোন বিচৰা নাছিলো তোৰ পৰা
মাত্ৰ বিচাৰিছিলো এবুকু সঁচা মৰম
আৰু মোৰ বাবে তোৰ কিছু সময়......
কিন্তু মোৰ উকা কপালত সেইয়া যেন এক
কাল্পনিক সপোন হৈ ৰ’ল

কবিতা :: নিসংগতা --- মহিদুল ইছলাম বুলবুল

বলিয়া নকৰিবি ফাগুণ

এনেই বুকুত জুই।

আকাশৰ পৰা পৃথিৱী বিচাৰি

পছোৱাই নাথাকে শুই।

তোমাৰ দুচকুত মোৰ ছবি

মোৰ দুচকুত তোমাৰ।

বুকুৱেদি শালিব বিৰহৰ শলখা

কৰেনো অচিনা কমাৰ।

হেঁপাহৰ বাগিচাত

সপোনবোৰ ফুলে

প্ৰেমৰ পখিটি আজি

সপোন হৈ উমলে।

সেইবাবেই কৈছো

নাহিবি ফাগুন

বুকুৰ জুইয়ে আজিও দহে।

কবিতা :: মই যে নষ্ট কবি --- মহিদুল ইছলাম বুলবুল

ৰাতিপুৱাৰ কুঁৱলি বোৰক
নকবা সুখৰ সাধু
লাজত গোলাপৰ পাহিবোৰ দোঁ খাব।
অতীতৰ সাধুকথা।
দুখৰ হুমুনিয়াহ।

প্লিজ...
নাহিবা মনৰ পৰিসীমালৈ আকৌ
পাৰ হৈ নাযাবা মোৰ পদূলিৰে
কেৰাহিকৈও নাচাবা মোলৈ
মা কছম্
মাতাল হৈ যাম আকৌ এবাৰ
তোমাৰ প্রেমত
হৃদয়ত বাজি উঠিব
প্রেমৰ বীণ।

জানাই দেখোন
মই নষ্ট কবি।

কবিতা :: সন্ধিয়াৰ ছবি --- দিলীপ কুমাৰ শৰ্মা

হাচনাহানাই গোলাপৰ স’তে
মিচিকিয়াঁ হাঁহিৰে
চকুৱে চকুৱে কথা পাতে ।
সেন্দুৰীয়া বেলিৰ হেঙুলী ৰহনবোৰে
চুমা আঁকি দিয়ে সেউজীৰ দুগালত ।

আকাশী পথেৰে উভতনি চৰাইজাকৰ
শৃংখলিত চিক্ চিকনি
সৰিয়হ তলিৰ জাবৰ জ্বলা গোন্ধ
শুকুঁলা ডাৱৰৰ কণিকাবোৰ চুই চাবলৈ
উৰ্ধমুখি ধোৱাবোৰৰ হেতাওপৰা !

বাহনি ডৰাৰ মাজে মাজে
গো-বাটটোৰে ঘৰমুৱা গৰুজাক
মলয়া চাটিৰ স’তে ভাহি আহে
গৰখীয়াৰ বাঁহীৰ মন পৰশা সুৰ ।
মন্দিৰৰ ডবা বৰকাহৰ ধ্বনিৰে
মুখৰিত আকাশ বতাহ
অন্য এক সুপ্ৰভাতৰ প্ৰতিশ্ৰুতিৰে
অৰুণে মেলানি মাগে
মহাসমুদ্ৰৰ সিপাৰলৈ ।।

কবিতা :: স্মৃতি --- সোনমনি ৰাজ বৰুৱা

আপোনজনৰ পৰা আঁতৰি থাকি

কোনে কয় সুখী হ’ব পাৰি

প্ৰতিটো দিনেই যেন নাযায় নোপোৱায় ৷

দুচকুত … ??

অহৰনিশে ভাঁহি ফুৰে

অতীতৰ জালিকটা

স্মৃতিবোৰে ৷

দুহাত মেলিলেই শূণ্যতাবোৰ উলমি

পৰেহি মোৰ আঙলিৰ ফাঁকত

হৃদয়ৰ চাৰিকৰিয়াই

উচুপি থাকে … ???

তেওঁৰ স’তে কটোৱা সেই

ৰঙীন আবেলিবোৰ বিচাৰি ৷

কবিতা :: ফাগুনৰ বতৰা --- দিলীপ কুমাৰ শৰ্মা

ধূসৰ উদং পথাৰত
সেন্দুৰ সনা ৰঙৰ
পোহাৰ লৈ
তুমি পলাশ ।
লঠঙা গছবোৰৰ ডালে ডালে
পছোৱা বতাহে সিঁচি দিয়ে
তোমাৰেই ৰং ...

শুকান পথাৰৰ
আলিয়ে আলিয়ে
চিনাকী সুৰৰ মাজত
তুমি ফাগুনৰ পলাশ ।
উন্মনা প্ৰেমিকাৰ
ধমনীৰ চালিকা শক্তি
হৃদয়ৰ ৰং...

তুমি উতনুৱা ফাগুনৰ পলাশ
তোমাৰ ৰঙেৰে
ৰাঙলী হয়
সন্ধিয়াৰ বিস্তৃত পৰিধি ।
মৌন আকাশে মিচিকিয়াই হাঁহে
নিলাজ সময়ে সখীৰ সতে
আলিঙ্গন কৰে
সৰা পাতবোৰে প্ৰাণ পায় ।

কবিতা :: সৈনিকৰ মহত্ত্ব --- জাহাঙ্গীৰ আলম

এজন সৈনিকৰ মৃত্যু কাহানিও নহয়
নিজৰ মাতৃভূমিৰ বাবে শ্বহীদহে হয়
শ্বহীদ সেনাৰ নাম কাহানিও বিলিন হৈ নাযায়
ইতিহাসৰ পৃষ্ঠাত সদায়ে জিলিকি ৰয় ৷

সেনা অবিহনে দেশৰ নিৰাপত্তা অসম্ভৱ
সেনাই ওৰে নিশা উজাগৰে কটাই
দেশৰ অন্তৰাষ্ট্ৰীয় সীমাক পহৰা দিয়ে
সেনাই নিজৰ জীৱন দিওঁ দেশৰ গৰিমা ৰক্ষা কৰে ৷

সেনাই ওৰে নিশা উজাগৰে থাকে বাবে
দেশৰ এশ ত্ৰিশ কোটি জনগনে
নিচিন্তা মনে ওৰে নিশা হেঁপাহ পলুৱাই শুৱ পাৰে
অন্যথা দেশৰ নিৰাপত্তাৰ যে কি দশা হলহেঁতেন ৷

কবিতা :: নিষ্ঠুৰ প্ৰিয়তমা --- জাহাঙ্গীৰ আলম

ভবা নাছিলো কাহানিও মই
তুমি যে পেলাই থৈ যাবা
অকলে মোক অথাই সাগৰত ৷

এতিয়া আছো মই অকলে
এটি নিজান দ্বীপৰ মাজত
লগত আছে মাথোঁ মোৰ
তোমাৰ স্মৃতিৰ চাদৰখন ৷

ইমান নিষ্ঠুৰ হ'লা তুমি কেনেকৈ
ভবা নাছিলো কাহানিও মই
ভাবিচানে এবাৰ তুমি
তোমাৰ অবিহনে থাকিম কেনেকৈ ?

তুমি দিয়া গীতৰ কলিবোৰ
বুকুৰ মাজত বুলাই লৈ
অনুভৱ কৰি আছো মই
শত শত মুকুতাৰ স্পশ’ ৷

কবিতা :: শেষ চিঠি --- জাহাঙ্গীৰ আলম

কিমান চিঠি দিলোঁ তোমালৈ
এখনৰো উত্তৰ নিদিলা মোলৈ
দিন গৈ গৈ বছৰ পাৰ হ'ল
তথাপিও মোলৈ চিঠি এখন লিখা ন'হল ৷

এতিয়াও বুজিব নোৱাৰিলোঁ মই
তোমাৰ হৃদয়ৰ গোপন গতি
কিয় মিছায়ে বাৰেবাৰে তুমি
মোক কৰা আমনি ৷

বুজিব পাৰিছোঁ মই এতিয়া
তোমাৰ নিভাঁজ হৃদয়ৰ গোপনতা
তোমাৰ হৃদয়ৰ ভাঁজে ভাঁজে
নিশ্চয় কোনোবা লুকাই আছে ৷

মই নকৰোঁ তোমাক আমনি
আকৌ চিঠিৰ ভাষাৰে
তোমালৈ এইখনেই মোৰ শেষ চিঠি
পাৰিলে তুমি ল’বা আকোঁৱালি ৷

কবিতা :: পথভ্ৰষ্টৰ কবিতা --- অৰ্চনা জি. শইকীয়া

অনুগ্ৰহ কৰি মোক মোৰ ঠিকনা নুসুধিব..
ক্লেদময় পিছলাঘাটত মই
কাহানিবাই হেৰুৱাই পেলাইছো
মোৰ ভাল লগা- ভালপোৱা।

মোৰ তিক্ত ঘামত লাগি
আহত জোনাকীকেইজনীও অপাৰগ,
নোৱাৰে দিব মোৰ ঠিকনা।

মোৰ মন-মগজুত লাগি থকা
ঘাঁ বোৰৰ বিষপানী খাই
মই জীয়াই আছোঁ।

তেজ বুলিবলৈ মোৰ গাত
পুখুৰীৰ ঘোলাপানী।

এটুকুৰা বায়ুত দুটা নিশাহ নিদিয়াকৈ
সেউজীয়াই নীলাই মই বাগৰি ফুৰোঁ।

ক'ত পাব আপুনি মোৰ ঠিকনা!!
গৰমত পুখুৰী,
ঠাণ্ডাত জ্বলাই দিয়া খেৰৰ দ'ম
বৰষুণত কাঠফুলাৰ পৃথিৱী;
প্ৰতিনিয়ত সলনি হয় মোৰ ঠিকনা।

কবিতা :: মৰমৰ পাহিবোৰ যে মৰহি গ'ল --- সোণমণি গোহাঁই

তেওঁৰ স'তে মোৰ দূৰত্ব...

বহুত নাছিল, একেটা কোঠাৰ দুটা চুক ।

তথাপিও...

অতিক্ৰম কৰাৰ সাহস যে কাৰো নহ'ল।

মানুহ কেনেকৈ ইমান নিৰ্বিকাৰ হ'ব পাৰে ???

মই...

আগত মই আছিলোঁ

ইপাহ সিপাহ ফুলত উৰি ফুৰা

এজনী চঞ্চল পখিলা,

আৰু এতিয়া ?

কাৰাবন্দী নিৰৱতাৰ আৱৰ্তত,

তেওঁ যে নিৰৱ!

আচলতে তেওঁ নিৰৱ নাছিল,

আছিল নিবোকা ।

তেওঁ নিবোকা হোৱাৰ বাবেই

মৰহি গৈছিল মোৰ-তেওঁৰ আৰু

আমাৰ ঘৰদুখনৰ জীৱন ।

অতীতৰ সপোনত তেওঁ তেতিয়াও মগ্ন আছিল

অথচ সমাজৰ সাক্ষীত আছিলোঁ

মই তেওঁৰ বৰ্তমান ।

কবিতা :: শিমলু --- বিক্ৰম কলিতা

শিমলু

গছৰ ডালত ৰক্ত ৰঙৰে

আভূষণ পিন্ধিছে,

বহুদিন হ'ল শিমলু দেখা নাই...

চুই চাওঁ তাৰ সুকোমল পাপৰি ।

সুঘ্ৰাণ লওঁ তাৰ মাতাল গোন্ধ,

যেন মই মদিৰাত আসক্ত ।

এইয়া শিমলু ফুলাৰ বতৰ

শিমলু ফুলা বতৰত হেনো এজাৰে

বেজাৰ মনেৰে নুফুলে ।

শিমলু ফুলা মানে প্ৰেমৰ বতৰা

শিমলু ফুলে দিয়ে ফাগুনৰ জাননী,

লহপহকৈ বাঢ়ি সোঁৱৰাই দিয়ে

বসন্তৰ উপস্থিতি ।

জীৱন বাটত গৈ থাকোঁতে কেতিয়া

শিমলুৰ দৰে ৰক্তাক্ত হৈ গ'ল গমেই নাপালোঁ ।

এনেকুৱা যেন লাগে পথৰ দাঁতিত

শিমলু পৰি থাকিলে হৃদয়খন

ৰক্তাক্ত হৈ ধূলিয়ৰিত

কবিতা :: সাম্প্ৰতিক --- দীপংকৰ শৰ্মা

কাৰ বুকুৰ এন্ধাৰ নাশিবলে
কোন জ্বলিল
কাৰ জীৱনৰ স’তে কাক সাঙুৰি
গাভৰু হ'ল পৃথিৱী
মাতৃ হ'ল নদী

আকাশ কঁপাই
উৰি অহা চিলনী জাকৰ কোলাহলত
নিঃস্বৰ চিৎকাৰ
ঈশ্বৰে নকটা বাটত সময়ৰ হুংকাৰ
মুখা পিন্ধা সমাজত
মানৱতাৰ সাঁথৰ

তুমি মই আমি কেন্দ্ৰীভূত
বিকেন্দ্ৰীকৰণৰ তৰাং চিন্তাৰে -----

কবিতা :: জীয়াই আছোঁ --- মিৰ্জা ফাইজুৰ ৰহমান

মই যে এতিয়াও জীয়াই আছোঁ

মাঁথো তোমাৰ বাবে

তুমি আহিবা বুলি

গভীৰ নিশা চকুলো টুকো

নিৰাশ নহঁও যেন মই

তুমি আহিবা বুলি

সাজোন কাচোনেৰে আগবাঢ়ি যাওঁ

তোমাক আদৰিবলৈ

তুমি সঁচাকৈয়ে কাষত থকা হʼলে

সুখী হঁলোহেতেন মই

মনত পৰেনে

সোঁতৰ ডিচেম্বৰতেই

তোমাৰ বুকুত গুজি দিছিলোঁ

জীৱনৰ সেউজীয়া কবিতাটো

তুমি আহিবা বুলি

মই যে এতিয়াও জীয়াই আছোঁ ।

কবিতা :: তোমাৰ পৰশ পোৱা নাই --- ধীৰাজ কুমাৰ বৰা

তোমাৰ পৰশ পোৱা নাই

ওঁঠৰ,

তোমাৰ গুন্ধ পোৱা নাই

দেহৰ,

তোমাৰ দৃষ্টি পোৱা নাই

দুচকুৰ,

কিন্তু.....

অনুভৱ পাইছো মনৰ ।

কবিতা :: ভেলেন্টাইন ডে --- মহিদুল ইছলাম বুলবুল

প্ৰেমৰ কবিতা লিখিলেই সুধে

কাৰ প্ৰেমত পৰিছা এইবেলি ?

মই কওঁ আগৰ দৰেই

তোমাৰ প্ৰেমত ।

তেওঁ অভিমানৰ অভিনয় কৰে

মই সামন্তৰ ভাঁৱৰীয়া হওঁ ।

প্ৰতিপল তোমাৰ কাষত

তোমাৰেই নামত ।

তোমাৰ বাবেই লিখো প্ৰেমৰ কবিতা

জানো তুমি বুজিবা ??

তুমি মোৰ হৃদয়ৰ ঠিকনা ।।।

কবিতা :: ফাগুন --- সাগৰ সঞ্জীৱ

ফাগুন........
পাৰ' যদি উভতাই দে মোৰ শৈশৱ
পাৰ' যদি শুকুৱাই দে মোৰ চকুপানী
শুকান পাতবোৰৰ দৰে
উৰুৱাই লৈ যা মোৰ দুখবোৰ
নীলিম আকাশৰ বুকুলৈ ।।

ফাগুন.....
পাৰ' যদি উভতাই দে মোক ভালপোৱা
পাৰ' যদি উৰুৱাই লৈ যা মোৰ বিলাসী সপোন
ধূলিকণা বীজানুৰ দৰে
ইহতঁবোৰো মোৰ দেহৰ বাৱে
এতিয়া হেজাৰ বেমাৰৰ বীজানু।।

কবিতা :: প্ৰিয়তমা তুমি ক'ত ? --- জাহাঙ্গীৰ আলম

কি কৰি আছা ?

জনসমুদ্ৰৰ কোন আঁৰালত ?

বিচাৰি তোমাক ভাগৰি পৰিছোঁ

ফাগুনৰ পছোৱা জাকত

নীলিমাৰ শূন্যতাৰ মাজত

জাঁকে জাঁকে উৰি যোৱা বিহংগৰ মাজত

তোমাকেই বিচাৰিছো মই ।

বাটে বাটে ঘূৰিফুৰি

হাবি জংগল একাকাৰ কৰি

শুধিছো মই শ শ যাত্ৰীক

তুমি থকা ঠাইৰ বতৰা

কোনেও দেখোন ক'ব নোৱাৰে

তুমি ক'ত থাকা ?

হেৰা ! মোৰ প্ৰিয়তমা ।

তথাপিও হোৱা নাই মই জুৰুলা

ৰাখিছো মই অসীম আস্থা

হিয়াত বান্ধিছো বিশ্বাসৰ সাঁকো

তোমাক বিচাৰি পাম বুলি

এই আশা বুকুত লৈ

আৰম্ভ কৰিলোঁ আকৌ মই

বৰ্তমান জনপ্ৰিয় লিখনি

শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,562
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,721
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:134
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,072
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,647