কবিতা

কবিতা :: মই যে নষ্ট কবি --- মহিদুল ইছলাম বুলবুল

ৰাতিপুৱাৰ কুঁৱলি বোৰক
নকবা সুখৰ সাধু
লাজত গোলাপৰ পাহিবোৰ দোঁ খাব।
অতীতৰ সাধুকথা।
দুখৰ হুমুনিয়াহ।

প্লিজ...
নাহিবা মনৰ পৰিসীমালৈ আকৌ
পাৰ হৈ নাযাবা মোৰ পদূলিৰে
কেৰাহিকৈও নাচাবা মোলৈ
মা কছম্
মাতাল হৈ যাম আকৌ এবাৰ
তোমাৰ প্রেমত
হৃদয়ত বাজি উঠিব
প্রেমৰ বীণ।

জানাই দেখোন
মই নষ্ট কবি।

কবিতা :: সন্ধিয়াৰ ছবি --- দিলীপ কুমাৰ শৰ্মা

হাচনাহানাই গোলাপৰ স’তে
মিচিকিয়াঁ হাঁহিৰে
চকুৱে চকুৱে কথা পাতে ।
সেন্দুৰীয়া বেলিৰ হেঙুলী ৰহনবোৰে
চুমা আঁকি দিয়ে সেউজীৰ দুগালত ।

আকাশী পথেৰে উভতনি চৰাইজাকৰ
শৃংখলিত চিক্ চিকনি
সৰিয়হ তলিৰ জাবৰ জ্বলা গোন্ধ
শুকুঁলা ডাৱৰৰ কণিকাবোৰ চুই চাবলৈ
উৰ্ধমুখি ধোৱাবোৰৰ হেতাওপৰা !

বাহনি ডৰাৰ মাজে মাজে
গো-বাটটোৰে ঘৰমুৱা গৰুজাক
মলয়া চাটিৰ স’তে ভাহি আহে
গৰখীয়াৰ বাঁহীৰ মন পৰশা সুৰ ।
মন্দিৰৰ ডবা বৰকাহৰ ধ্বনিৰে
মুখৰিত আকাশ বতাহ
অন্য এক সুপ্ৰভাতৰ প্ৰতিশ্ৰুতিৰে
অৰুণে মেলানি মাগে
মহাসমুদ্ৰৰ সিপাৰলৈ ।।

কবিতা :: স্মৃতি --- সোনমনি ৰাজ বৰুৱা

আপোনজনৰ পৰা আঁতৰি থাকি

কোনে কয় সুখী হ’ব পাৰি

প্ৰতিটো দিনেই যেন নাযায় নোপোৱায় ৷

দুচকুত … ??

অহৰনিশে ভাঁহি ফুৰে

অতীতৰ জালিকটা

স্মৃতিবোৰে ৷

দুহাত মেলিলেই শূণ্যতাবোৰ উলমি

পৰেহি মোৰ আঙলিৰ ফাঁকত

হৃদয়ৰ চাৰিকৰিয়াই

উচুপি থাকে … ???

তেওঁৰ স’তে কটোৱা সেই

ৰঙীন আবেলিবোৰ বিচাৰি ৷

কবিতা :: ফাগুনৰ বতৰা --- দিলীপ কুমাৰ শৰ্মা

ধূসৰ উদং পথাৰত
সেন্দুৰ সনা ৰঙৰ
পোহাৰ লৈ
তুমি পলাশ ।
লঠঙা গছবোৰৰ ডালে ডালে
পছোৱা বতাহে সিঁচি দিয়ে
তোমাৰেই ৰং ...

শুকান পথাৰৰ
আলিয়ে আলিয়ে
চিনাকী সুৰৰ মাজত
তুমি ফাগুনৰ পলাশ ।
উন্মনা প্ৰেমিকাৰ
ধমনীৰ চালিকা শক্তি
হৃদয়ৰ ৰং...

তুমি উতনুৱা ফাগুনৰ পলাশ
তোমাৰ ৰঙেৰে
ৰাঙলী হয়
সন্ধিয়াৰ বিস্তৃত পৰিধি ।
মৌন আকাশে মিচিকিয়াই হাঁহে
নিলাজ সময়ে সখীৰ সতে
আলিঙ্গন কৰে
সৰা পাতবোৰে প্ৰাণ পায় ।

কবিতা :: সৈনিকৰ মহত্ত্ব --- জাহাঙ্গীৰ আলম

এজন সৈনিকৰ মৃত্যু কাহানিও নহয়
নিজৰ মাতৃভূমিৰ বাবে শ্বহীদহে হয়
শ্বহীদ সেনাৰ নাম কাহানিও বিলিন হৈ নাযায়
ইতিহাসৰ পৃষ্ঠাত সদায়ে জিলিকি ৰয় ৷

সেনা অবিহনে দেশৰ নিৰাপত্তা অসম্ভৱ
সেনাই ওৰে নিশা উজাগৰে কটাই
দেশৰ অন্তৰাষ্ট্ৰীয় সীমাক পহৰা দিয়ে
সেনাই নিজৰ জীৱন দিওঁ দেশৰ গৰিমা ৰক্ষা কৰে ৷

সেনাই ওৰে নিশা উজাগৰে থাকে বাবে
দেশৰ এশ ত্ৰিশ কোটি জনগনে
নিচিন্তা মনে ওৰে নিশা হেঁপাহ পলুৱাই শুৱ পাৰে
অন্যথা দেশৰ নিৰাপত্তাৰ যে কি দশা হলহেঁতেন ৷

কবিতা :: নিষ্ঠুৰ প্ৰিয়তমা --- জাহাঙ্গীৰ আলম

ভবা নাছিলো কাহানিও মই
তুমি যে পেলাই থৈ যাবা
অকলে মোক অথাই সাগৰত ৷

এতিয়া আছো মই অকলে
এটি নিজান দ্বীপৰ মাজত
লগত আছে মাথোঁ মোৰ
তোমাৰ স্মৃতিৰ চাদৰখন ৷

ইমান নিষ্ঠুৰ হ'লা তুমি কেনেকৈ
ভবা নাছিলো কাহানিও মই
ভাবিচানে এবাৰ তুমি
তোমাৰ অবিহনে থাকিম কেনেকৈ ?

তুমি দিয়া গীতৰ কলিবোৰ
বুকুৰ মাজত বুলাই লৈ
অনুভৱ কৰি আছো মই
শত শত মুকুতাৰ স্পশ’ ৷

কবিতা :: শেষ চিঠি --- জাহাঙ্গীৰ আলম

কিমান চিঠি দিলোঁ তোমালৈ
এখনৰো উত্তৰ নিদিলা মোলৈ
দিন গৈ গৈ বছৰ পাৰ হ'ল
তথাপিও মোলৈ চিঠি এখন লিখা ন'হল ৷

এতিয়াও বুজিব নোৱাৰিলোঁ মই
তোমাৰ হৃদয়ৰ গোপন গতি
কিয় মিছায়ে বাৰেবাৰে তুমি
মোক কৰা আমনি ৷

বুজিব পাৰিছোঁ মই এতিয়া
তোমাৰ নিভাঁজ হৃদয়ৰ গোপনতা
তোমাৰ হৃদয়ৰ ভাঁজে ভাঁজে
নিশ্চয় কোনোবা লুকাই আছে ৷

মই নকৰোঁ তোমাক আমনি
আকৌ চিঠিৰ ভাষাৰে
তোমালৈ এইখনেই মোৰ শেষ চিঠি
পাৰিলে তুমি ল’বা আকোঁৱালি ৷

কবিতা :: পথভ্ৰষ্টৰ কবিতা --- অৰ্চনা জি. শইকীয়া

অনুগ্ৰহ কৰি মোক মোৰ ঠিকনা নুসুধিব..
ক্লেদময় পিছলাঘাটত মই
কাহানিবাই হেৰুৱাই পেলাইছো
মোৰ ভাল লগা- ভালপোৱা।

মোৰ তিক্ত ঘামত লাগি
আহত জোনাকীকেইজনীও অপাৰগ,
নোৱাৰে দিব মোৰ ঠিকনা।

মোৰ মন-মগজুত লাগি থকা
ঘাঁ বোৰৰ বিষপানী খাই
মই জীয়াই আছোঁ।

তেজ বুলিবলৈ মোৰ গাত
পুখুৰীৰ ঘোলাপানী।

এটুকুৰা বায়ুত দুটা নিশাহ নিদিয়াকৈ
সেউজীয়াই নীলাই মই বাগৰি ফুৰোঁ।

ক'ত পাব আপুনি মোৰ ঠিকনা!!
গৰমত পুখুৰী,
ঠাণ্ডাত জ্বলাই দিয়া খেৰৰ দ'ম
বৰষুণত কাঠফুলাৰ পৃথিৱী;
প্ৰতিনিয়ত সলনি হয় মোৰ ঠিকনা।

কবিতা :: মৰমৰ পাহিবোৰ যে মৰহি গ'ল --- সোণমণি গোহাঁই

তেওঁৰ স'তে মোৰ দূৰত্ব...

বহুত নাছিল, একেটা কোঠাৰ দুটা চুক ।

তথাপিও...

অতিক্ৰম কৰাৰ সাহস যে কাৰো নহ'ল।

মানুহ কেনেকৈ ইমান নিৰ্বিকাৰ হ'ব পাৰে ???

মই...

আগত মই আছিলোঁ

ইপাহ সিপাহ ফুলত উৰি ফুৰা

এজনী চঞ্চল পখিলা,

আৰু এতিয়া ?

কাৰাবন্দী নিৰৱতাৰ আৱৰ্তত,

তেওঁ যে নিৰৱ!

আচলতে তেওঁ নিৰৱ নাছিল,

আছিল নিবোকা ।

তেওঁ নিবোকা হোৱাৰ বাবেই

মৰহি গৈছিল মোৰ-তেওঁৰ আৰু

আমাৰ ঘৰদুখনৰ জীৱন ।

অতীতৰ সপোনত তেওঁ তেতিয়াও মগ্ন আছিল

অথচ সমাজৰ সাক্ষীত আছিলোঁ

মই তেওঁৰ বৰ্তমান ।

কবিতা :: শিমলু --- বিক্ৰম কলিতা

শিমলু

গছৰ ডালত ৰক্ত ৰঙৰে

আভূষণ পিন্ধিছে,

বহুদিন হ'ল শিমলু দেখা নাই...

চুই চাওঁ তাৰ সুকোমল পাপৰি ।

সুঘ্ৰাণ লওঁ তাৰ মাতাল গোন্ধ,

যেন মই মদিৰাত আসক্ত ।

এইয়া শিমলু ফুলাৰ বতৰ

শিমলু ফুলা বতৰত হেনো এজাৰে

বেজাৰ মনেৰে নুফুলে ।

শিমলু ফুলা মানে প্ৰেমৰ বতৰা

শিমলু ফুলে দিয়ে ফাগুনৰ জাননী,

লহপহকৈ বাঢ়ি সোঁৱৰাই দিয়ে

বসন্তৰ উপস্থিতি ।

জীৱন বাটত গৈ থাকোঁতে কেতিয়া

শিমলুৰ দৰে ৰক্তাক্ত হৈ গ'ল গমেই নাপালোঁ ।

এনেকুৱা যেন লাগে পথৰ দাঁতিত

শিমলু পৰি থাকিলে হৃদয়খন

ৰক্তাক্ত হৈ ধূলিয়ৰিত

কবিতা :: সাম্প্ৰতিক --- দীপংকৰ শৰ্মা

কাৰ বুকুৰ এন্ধাৰ নাশিবলে
কোন জ্বলিল
কাৰ জীৱনৰ স’তে কাক সাঙুৰি
গাভৰু হ'ল পৃথিৱী
মাতৃ হ'ল নদী

আকাশ কঁপাই
উৰি অহা চিলনী জাকৰ কোলাহলত
নিঃস্বৰ চিৎকাৰ
ঈশ্বৰে নকটা বাটত সময়ৰ হুংকাৰ
মুখা পিন্ধা সমাজত
মানৱতাৰ সাঁথৰ

তুমি মই আমি কেন্দ্ৰীভূত
বিকেন্দ্ৰীকৰণৰ তৰাং চিন্তাৰে -----

কবিতা :: জীয়াই আছোঁ --- মিৰ্জা ফাইজুৰ ৰহমান

মই যে এতিয়াও জীয়াই আছোঁ

মাঁথো তোমাৰ বাবে

তুমি আহিবা বুলি

গভীৰ নিশা চকুলো টুকো

নিৰাশ নহঁও যেন মই

তুমি আহিবা বুলি

সাজোন কাচোনেৰে আগবাঢ়ি যাওঁ

তোমাক আদৰিবলৈ

তুমি সঁচাকৈয়ে কাষত থকা হʼলে

সুখী হঁলোহেতেন মই

মনত পৰেনে

সোঁতৰ ডিচেম্বৰতেই

তোমাৰ বুকুত গুজি দিছিলোঁ

জীৱনৰ সেউজীয়া কবিতাটো

তুমি আহিবা বুলি

মই যে এতিয়াও জীয়াই আছোঁ ।

কবিতা :: তোমাৰ পৰশ পোৱা নাই --- ধীৰাজ কুমাৰ বৰা

তোমাৰ পৰশ পোৱা নাই

ওঁঠৰ,

তোমাৰ গুন্ধ পোৱা নাই

দেহৰ,

তোমাৰ দৃষ্টি পোৱা নাই

দুচকুৰ,

কিন্তু.....

অনুভৱ পাইছো মনৰ ।

কবিতা :: ভেলেন্টাইন ডে --- মহিদুল ইছলাম বুলবুল

প্ৰেমৰ কবিতা লিখিলেই সুধে

কাৰ প্ৰেমত পৰিছা এইবেলি ?

মই কওঁ আগৰ দৰেই

তোমাৰ প্ৰেমত ।

তেওঁ অভিমানৰ অভিনয় কৰে

মই সামন্তৰ ভাঁৱৰীয়া হওঁ ।

প্ৰতিপল তোমাৰ কাষত

তোমাৰেই নামত ।

তোমাৰ বাবেই লিখো প্ৰেমৰ কবিতা

জানো তুমি বুজিবা ??

তুমি মোৰ হৃদয়ৰ ঠিকনা ।।।

কবিতা :: ফাগুন --- সাগৰ সঞ্জীৱ

ফাগুন........
পাৰ' যদি উভতাই দে মোৰ শৈশৱ
পাৰ' যদি শুকুৱাই দে মোৰ চকুপানী
শুকান পাতবোৰৰ দৰে
উৰুৱাই লৈ যা মোৰ দুখবোৰ
নীলিম আকাশৰ বুকুলৈ ।।

ফাগুন.....
পাৰ' যদি উভতাই দে মোক ভালপোৱা
পাৰ' যদি উৰুৱাই লৈ যা মোৰ বিলাসী সপোন
ধূলিকণা বীজানুৰ দৰে
ইহতঁবোৰো মোৰ দেহৰ বাৱে
এতিয়া হেজাৰ বেমাৰৰ বীজানু।।

কবিতা :: প্ৰিয়তমা তুমি ক'ত ? --- জাহাঙ্গীৰ আলম

কি কৰি আছা ?

জনসমুদ্ৰৰ কোন আঁৰালত ?

বিচাৰি তোমাক ভাগৰি পৰিছোঁ

ফাগুনৰ পছোৱা জাকত

নীলিমাৰ শূন্যতাৰ মাজত

জাঁকে জাঁকে উৰি যোৱা বিহংগৰ মাজত

তোমাকেই বিচাৰিছো মই ।

বাটে বাটে ঘূৰিফুৰি

হাবি জংগল একাকাৰ কৰি

শুধিছো মই শ শ যাত্ৰীক

তুমি থকা ঠাইৰ বতৰা

কোনেও দেখোন ক'ব নোৱাৰে

তুমি ক'ত থাকা ?

হেৰা ! মোৰ প্ৰিয়তমা ।

তথাপিও হোৱা নাই মই জুৰুলা

ৰাখিছো মই অসীম আস্থা

হিয়াত বান্ধিছো বিশ্বাসৰ সাঁকো

তোমাক বিচাৰি পাম বুলি

এই আশা বুকুত লৈ

আৰম্ভ কৰিলোঁ আকৌ মই

কবিতা :: প্ৰতিশ্ৰুতি --- জাহাঙ্গীৰ আলম

হাতৰ ওপৰত হাত ৰাখি তুমি
মোক দিছিলা প্ৰতিশ্ৰুতি
কাহানিও ন’হও বিচ্ছেদ দুয়ো
বাছি থাকো যদি ।

প্ৰতিশ্ৰুতিৰ সময়ত তুমি বুকু উজাৰি
ব্যাক্ত কৰিছিলা প্ৰেমৰ অনুভূতি
তুমি বিনে নাই কেও মোৰ
এই বিশাল পৃথিৱীত ।

আছেনে মনত তোমাৰ ? তুমি দিয়া কথাটি
দুয়ো হ'ম চিৰ সুখী এই বিশাল পৃথিৱীত
জীৱনৰ বাটত কোনো বাধাক প্ৰশ্ৰয় নিধি
আগুৱাই যাম দুয়ো হাতত হাত ধৰি ।

জীৱনৰ আধা বাটতেই আজি তুমি
পাহৰি গ'লা নেকি ? সকলো প্ৰতিশ্ৰুতি
জানানে তুমি ? তোমাৰ অবিহনে
অকলশৰীয়া জীৱনটো কটাম মই কি দৰে ।

কবিতা :: কলম --- জাহাঙ্গীৰ আলম

মোৰ অন্তৰখন ক’লা চিয়াঁহীৰে ভৰা যদিও
কৰ্মৰ দ্বাৰা বিশ্বক মই উজ্বলাই ৰাখোঁ
মই অবিহনে ন্যায়ালয়ত ন্যায়াধীশে
চুৰান্তু সিদ্ধান্তত স্বাক্ষৰ কৰিব নোৱাৰে ।

সেয়ে অন্তৰখন ক’লা বুলি নকৰিব হে'লা
মই অবিহনে শিক্ষাৰ্থীৰ শিক্ষা জীৱন অসম্পূৰ্ন
মই অবিহনে সকলোৰে পৰিচয় থাকে লুকাই
মোৰ অবিহনে কোনেও বিশ্বত জিলিকিব নোৱাৰে ।

মই কোনোবাৰ পকেটত কোনোবাৰ টেবুলৰ ওপৰত
এক নিৰ্জীৱ জড় পদাৰ্থৰ দৰে পৰি থাকোঁ
যেতিয়াই কোনোবাৰ হাতৰ পৰশ পাওঁ
সক্ৰিয় হৈ ইতিহাস ৰচিবলৈ ধৰোঁ ।

কবিতা :: আজিৰ সমাজ --- জাহাঙ্গীৰ আলম

মুনিষ্য সমাজৰ বৰ্বৰতাক সুঁৱৰি

আকৌ এবাৰ বোৱাই দিলো চকুলোৰ নৈ,

মুনিষ্য সমাজৰ মই এক নিকৃষ্ট প্ৰাণী

অকলশৰীয়া জীৱনটোক লৈ

মই এই নিষ্ঠুৰ সমাজত কি কৰিম,

সেয়ে বিষাদৰ বোজা মূৰত লৈ

চকুলোৰ নৈত মই বসতি কৰিলোঁ

চকুলোৰ নৈত গভীৰ দ’ত থকা

মাছ, কাছ, ডলফিন, জলপৰী

মোৰ সভ্য সমাজৰ নিৰিহ প্ৰাণী

এইবোৰেই মোৰ দৈনন্দিন জীৱনৰ লগৰী

মই আজি চিৰ সুখী

কাৰণ মুনিষ্য সমজৰ দৰে

ইয়াত নাই উচ্চ-নীচ আৰু জাতিভেদ ৷

কবিতা :: অভিশপ্ত ১৪ ফেব্ৰুৱাৰী --- বিক্ৰম কলিতা

ক্ষণিকতে অভিশপ্ত হ’লো ইতিহাসত

মানৱৰূপী দানৱৰ চলনাৰ বলি হ’লো,

দেশ ৰক্ষাৰ স্বাৰ্থত আহুতি দিলোঁ নিজৰ জীৱনক

ফাগুনৰ প্ৰথমটো সূৰ্য্যৰ

কিৰণ দেখিবলৈয়ে নাপালোঁ।

শুনিছোঁ কেৱল চাৰিওফালে আর্তনাদ

দুচকুৱে দেখিছে তপ্ত ৰক্তৰ ডোঙা

আই-পিতাই;

তহঁতে দুখ নকৰিবি।

ভণ্টিক ভাল ল’ৰা চাই বিয়াখন দিবি

ভাইটিক মই বুজাই দিছো.....

মোৰ আনুপস্থিত যেন তহঁতক দুখত নাৰাখে

ভাবিছিলোঁ বহাগৰ বিহুত ঘৰলৈ যোৱাৰ

পণ মেলিছিলোঁ ।

সকলোৱে বহি আনন্দেৰে এসাজ খাম

কিন্তু দেউলগা সময়ে যেন মোক মাতি আছিল

নিষ্ঠুৰ নিয়তিৰ কি পৰিহাস

কবিতা :: মৰমৰ দলিছা --- মহিদুল ইছলাম বুলবুল

লাহে লাহে ভালপোৱা হ’লো তোমাক
প্ৰেম আৰু লগতে বিৰহ চকুপানীও টুকিলোঁ

মৰমৰ দলিছাত তোমাৰেই ছবিলৈ
উৰে নিশা সাৰে থাকি
নিজৰ ভালপোৱাক আৰু সজীৱ
কৰিব খোজো

যাতে বিশ্ববাসী আমাৰ প্ৰেমৰ
সাৰথি হৈ ৰয় ।

কবিতা :: জীৱন --- মহিদুল ইছলাম বুলবুল

অভিমান নকৰিবা

অভিনয়ো নকৰিবা

নুসুধিবা শূন্যতাৰ সংজ্ঞা..

সুখৰ সাধুকথা নাজানো মই।

বৈভৱৰ পৃথিৱীৰ

মইয়েই আজি অধীশ্বৰ!

শূন্য হৈ মহাশূন্যত

মইও বিলীন হ’ম।

বৈভৱৰ বৈধতা কিমান ?

পাৰিলে বাওঁফালে বহা এবাৰ !

শূন্যতাৰ পৰা পলাই যাম

এক, দুই কৰি আৰম্ভ কৰা..

চৌদিশ মুখৰিত আজি

সেউজীয়া সম্ভাৱনা

কবিতা :: সেই তুমি --- মহিদুল ইছলাম বুলবুল

ৰুণজুণ মেঘমল্লিকাৰ

আতুৰবেলাত অনৰ্থক বাৰিষা

বেহাৰফুলীয়া কবিতাবোৰত

ভালপোৱাৰ একানপতীয়া বতৰা

নিৰৰ্থক অযুহাতৰ খেলিমেলিত

ধূলিয়ৰি দোভাগবেলা

অপেক্ষা আৰু অপেক্ষা

তৰাফুলীয়া ৰাত্ৰিত প্ৰিয়জনৰ অপেক্ষা

অশ্ৰুকাতৰ মালিতাৰ গুণগণ দলিচা

হেৰুৱাৰ বেদনাত যন্ত্ৰণাক্লিষ্ট কলিজা ।

এই যে অভিমানৰ কেঁকুৰিত তুমি

অহাযোৱা কৰা বাৰে বাৰে

আৰু মোৰ বেইমানী হৃদয়খনে

তোমাক দেখিও নেদেখাৰ ভাও ধৰে

কিয় জানা ?

জীৱনৰ তুলাচনীত বোলে

জাত পাতৰ ভৰ বেছি হৈ পৰে,

সমাজৰ মান জুখিব পৰাকৈ

কবিতা :: নাৰীৰ মন --- জাহাঙ্গীৰ আলম

বুকুখন যেন দুৰু দুৰু কঁপে
কিবা কওঁ - নকওঁ কৈ থাকে
যেন হৃদয়ৰ অনুভূতিবোৰে
প্ৰতিটো পলে তাইক আমনি কৰে ।

কিবা কওঁ কওঁ কৈ থাকে
লাজুকীয়া মনেৰে মোৰ কাষলৈ আহে
কিবা এষাৰ কওঁ বুলি ওঁঠ দুটি লৰচৰ কৰে
একোয়ে নোকোৱাকৈ মোৰ ওচৰৰ পৰা ল’ৰ মাৰে ।

এইদৰে বহুদিন পাৰ হৈ গ’ল
তাইৰ মনৰ কথা মই বুজিবই নোৱাৰিলো
এতিয়া মই বিপাঙত পৰিছো
কিন্তু নাৰীৰ মন স্কেনিংতো কৰিব নোৱাৰো ।

মোইয়ো ভাৱো অতি নীৰৱে
তাইৰ হৃদয়ৰ আঁৰে আঁৰে
একোছা গোপন কথা লুকাই আছে
যি কথাবোৰ মোক খুলি ব্যাক্ত কৰিব বিছাৰে।

কবিতা :: জীৱন মানে কি ? --- মহিদুল ইছলাম বুলবুল

আহিছে মানুহ গৈছে মানুহ

কোনে ৰাখিছে হিচাব ,

মানুহ নাথাকিলেই ক্ষতি কি

থাকিলেই কি লাভ ।

মই নাথাকিলেও দিন ৰাতি হ’ব

জোন বেলি তৰা ওলাব,

বৰষুণ দিব গছে পাত সলাব

চৰায়ে গীত গাব ।

মই আহিছো খাবলৈ পিন্ধিবলৈ

টোপনি মাৰিবলৈ,

এনেকৈ পাৰ হৈ আছে মোৰ

জীৱন নৈ ।

ক'ৰ পৰা আহিছো যাম ক’লৈ

একো নেজানো মই,

কোন সাগৰত গৈ বিলীন হ’ব

জীৱন নামৰ নৈ ।

বান্ধিলো ঘৰ সজালো সংসাৰ

আৰু ক’তো কি ,

সময় হ’লেই এৰিব লাগিব

এই মায়াপুৰী ।

কিবা মই নগদ কিনিলো ।

কিবা আছে বাকী,

কবিতা :: মই যে অসহায় --- মহিদুল ইছলাম বুলবুল

অভিমানে য’ত বাগৰ সলাই

তাতেই নিশা এটাই হুমনিয়াহ কাঢ়ে

কৃত্ৰিম চহৰখনে হাত বাউলি মাতে

নিশাৰ নিৰৱতাক...

ক্ৰমশঃ শেষ হ’ব ধৰে

দুচকুৰ যাউতিযুগীয়া সপোন..

কবিতা :: জীৱনৰ বাটত --- মহিদুল ইছলাম বুলবুল

সপোন সৰা বাটৰ ধূলিত
তোমাক পোৱাৰ অযুত সপোন....

হেঁপাহ তোমাৰ সৈতে জগত ঘুৰাৰ
সপোন সাৰ্থকৰ অপেক্ষাত
ৰৈ আছোঁ
কেৱল ৰৈ আছোঁ..
আহিব এদিন সময়
য’ত সময় হাৰ মানি আমাক ক’ব
যোৱা
এতিয়া তোমালোকে
নিজৰ মৰ্জিত জীৱন কটোৱা...!

তেতিয়া বুজিম যে
জীৱনটো সাৰ্থক হ’ল ।

কবিতা :: পৰিচয় --- বিক্ৰম কলিতা

আজি হাহাকাৰ

মই মোৰ পৰিচয় বিচাৰি

হিংসা-সন্ত্ৰাসেৰে জৰ্জৰিত

ঠাইখনত মোৰেই বা পৰিচয় কি !

বিকৃত মানসিকতাত

কলুষিত আজি মই

কাণ পাতিলেই শুনো মই

ধর্ষণকাৰীৰ বিজয় উল্লাস ।

সিহঁতবোৰৰ উন্মাদনাত

পাহৰি যাওঁ মই মোৰ পৰিচয় ।

সাৰি যোৱা নাই মাতৃ, ভগ্নী, জিয়ৰী

ধিক্কাৰ সেই জাতি

আজি দেখো নিৰাপদ নহয় অন্তসত্তা নাৰী ।

ক'ত দিওঁ মই মোৰ পৰিচয়

নে সেইসকল কুলঙ্গাৰৰ মাজত!

বচাব পাৰিছো জানো মই

সেইসকল নাৰীক !!

যাৰ ঔৰষতে জনম মোৰ ।

নির্লজ-নিৰ্লিপ্ত ভাবে

বিচৰণ কৰিছে সিহঁতবোৰে,

কবিতা :: আমি অসমীয়া --- মহিদুল ইছলাম বুলবুল

হেৰৌ অসমীয়া !

জাতি-মাটি-ভেটি যাবৰ হ’ল,
পেটত গামোছা বান্ধি,
কিমান সহিবি আৰু
ভোক, অপমান আৰু নোপোৱাৰ বেদনা ?

চালৰ ফুটাৰে সৰকি অহা,
এহালিচা জোনাকে কাহানিও পোহৰাব নোৱাৰে
আমাৰ জৰৌৰোৱা পঁজা ৷

তাহানিও আছিল,
আজিও একেই আছে,
বিদেশীৰ আক্ৰমণ, আতিশয্যৰ
সেই নিদাৰুণ কথা ৷

কবিতা :: আধুনিক মই --- বিক্ৰম কলিতা

আজি পশ্চিমীয়া সংস্কৃতিয়ে

ছানি ধৰিছে কিন্তু,

এইবোৰ কিমান দিনলৈ ?

নিজৰ সংস্কৃতিক জলাঞ্জলি দি

আধুনিকতাৰ পোছাক পিন্ধা

সভ্য সমাজৰ ভদ্ৰলোক মই।

নাই মোৰ কোনো স্থিৰতা,

ইয়াত নাই কোনো অপশক্তিৰ ছাল

নিজেই নিজক বিক্ৰী কৰি দিছো।

আধুনিক হ’বলৈ গৈ

মই বিক্ৰী কৰি দিছো মোৰ আইক

জলাঞ্জলি দিছো নিয়ম-কানুন।

মই এ সভ্য সমাজৰ আধুনিক

নিবিচাৰো মই নগ্ন বুকুৰ মৰম

বিচাৰো মাথো

মই শব্দৰ মায়াজাল।

মই নহওঁ পার্কৰ এন্ধাৰ

এচুকৰ সেই প্ৰেমিক,

নিয়ন লাইটৰ পোহৰত

নকৰো মই কোনো

বৰ্তমান জনপ্ৰিয় লিখনি

শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:997
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,704
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,788
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,736
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,496
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,523