কবিতা

কবিতা :: বাৰিষাৰ গান --- কবিৰঞ্জন দাস

নিৰৱ নিশব্দ ৰাতিটো কাতিহৈ পৰি আছে মোৰ শেতেলীত

বাৰিষাৰ বৰষুণ জাকে পানীপোতাত হাঁহি আছে

জোনজনীৰ শেতাঁ হাঁহি

চাবযে নোৱাৰি কিমানযে বিষাদৰ চকুপানী বৈছে

বাৰীৰ চুকৰ পুখুৰীত দুটি ভেকুলীয়ে প্ৰণয়ৰ গীত জুৰিছে

গোপনে গোপনে

বাৰিষা ঋতুৰ মিলন সংগীত চাৰিওফালে শুনিছোঁ ;

যদিওবা আন্ধাৰ এতিয়া !

কবিতা :: বসন্তৰ ৰাতি --- শেখৰ ভট্ৰাচাৰ্য

আজি বসন্তৰ আকাশত

ৰঙা তেজৰ ঢৌ

নিৰ্জন ৰাতি

সাৰে আছো মই

সাৰে আছে বকুল পাহি

নিৰ্জন ৰাতিত ভাহি আহিছে

এটি কৰুণ বাঁহীৰ সুৰ

এই সুৰে মোক

বলীয়া কৰি তোলে

নাজানো

কোনে আন্ধাৰ ৰাতিত

বজাই বাঁহী ?

কবিতা :: ৰ’দ --- মন্জুষা দেৱী

বেলিৰ অঙঠা ৰ’দ

বাহিৰত প্ৰকৃতিৰ নঙঠা ৰূপ

বহাগৰ আগমনীত

ফাগুণৰ তাচ্ছল্যপূৰ্ণ মন

বাহিৰে ৰ’দৰ জুই

বুকুত মোৰ অঙঠাৰ জুই

প্ৰতিশোধ লবলৈ জ্বলি আছে হিয়া

ৰ’দৰ উত্তাপত জ্বলিছে দেহা ।

ৰ’দ বৰষুণ বতাহৰ কোবত

লাঞ্চিতা হ’ল আকাশ

আকাশৰ দুখত প্ৰকৃতিৰ হৈছে বিনাশ

কবিতা :: বিহুৱান --- সত্যম কুমাৰ চাহু

চেনাই ঐ তই আহিবি দেই

শোঁৱনশিৰিৰ সেই পাৰ ঘাটলৈ

তইযে মোক ভাল পোৱাৰ পাছত

প্ৰথম বিহুৱান খন দিছিলি

ইজনে সিজনৰ চকুলৈ চায় থাকোতেই

গমেইযে পোৱা নাছিলো

দুপৰিয়াৰ বেলি গই গধুলি হ’ল বুলি

চেনাই ঐ কেৰেলাত থাকিলেও

তোক সদায় মনত ৰাখো ঐ

কোম্পানিৰ কামত যোৱাৰ আগত আৰু পাছত

জাননে তই দিয়া বিহুৱান খন

এবাৰ চুমি যাও সদায়

মোৰ কলা দুওঠেৰে

যোৱাবাৰ বিহুত নগলোযে

তই বেয়া পাইছ মই জানো

কিন্ত্ত কোম্পানিৰ চাকৰিযে

কি কৰিবি ক

মালিকে জাবলৈয়ে নিদিলে

এইবাৰ তই চিন্তা নকৰিবি

কবিতা :: ব্যৰ্থ প্ৰেমিকৰ অ-কবিতা --- সাগৰ সঞ্জীৱ

হেল্লো মিছ নীলনয়না !
এদিন তোমাক হেৰুৱাই
মই যন্ত্ৰণাত চটফটিয়াইছিলো,
প্ৰেমৰ মন্দিৰত
আমাৰ ভালপোৱাৰ সমাধি দেখি ।
আৰু তুমি হাঁহি হাঁহি
মোৰ সমাধিত ফুল চটিয়াইছিলা ।।

কবিতা :: জোনাকৰ সপোন --- সাগৰ সঞ্জীৱ

আজি জোনবাইৰ স'তে কথা পাতিম

জোনাকৰ স'তে উমলিম

এই নিৰিবিলি সন্ধিয়াটি.....

সেয়েহে জোনাকৰ দেশলৈ বাট বুলিছো

অকণমান আশাৰ ৰেঙণি বিছাৰি ।।

কিন্তু নীলা আকাশখন এতিয়া

কলা ডাৱৰে আৱৰিছে,

জোনবাইলৈ চাইছো

অভিমান কৰিছে,

তৰাবোৰলৈ চাইছো

সিহতেওঁ মোলৈ চাই হাঁহিছে ,

দুখৰ ধূলিকণাবোৰ উৰুৱাই

বতাহজাকেওঁ যেন মোকেই আৱৰি ধৰিছে,

উশাহ ল'ৱ নোৱাৰাকৈ;

বৰ অসহায়,

অসহায় অনুভৱ হৈছে ।।

কবিতা :: নভবা কথাবোৰ --- কবিৰঞ্জন দাস

কেতিয়াবা ভাব হয় মই কিয় জীয়াই আছোঁ

কিমানবাৰ মৰিছোঁ কিমানবাৰ জী উঠিছোঁ

নিজৰ বাবে জীয়াই থকাটো কিমান কষ্টকৰ

কোনে বুজি পাব

যি হ'ম বুলি ভাবিছিলোঁ

যি কৰিম বুলি ভাবিছিলোঁ

হৈ নুঠিল গৈ চোন

আগুৱাই যাওঁতে যাওঁতে

কিমানযে ভৰিৰ নখ চিঙিল

মোৰ ভাগত সদায় পিছল ৰাস্তাটোহে পৰিল

ধুৱলি কুৱলি দূৰৈৰ পাহাৰ

সদায়েই দেখিছোঁ

''য'তে ৰাতি ততে কাটি'' -

কথাষাৰ মৰ্মে মৰ্মে বুজিছোঁ

আৰু কি জানে - এই ভোকাতুৰ পেটতো সিয়ো মোক লগ নেৰে

এইটো নথকাহেতেন !

মানুহৰ জীৱনত আশা বোলে বহুত থাকে, হয় কথাটো

কবিতা :: ব'হাগ --- প্রদীপ দাস

ব'হাগ বিনন্দীয়া ৰূপ ;
কুঁহিপাতত আশাৰ সপোন ।‌

তোৰ কজলা চকুত
আইলিনা নাসানিবি
নাসানিবি ওঁঠত ব্ৰেণ্ডেদ লিপিষ্টিক ...
ব'হাগে লাজ পাব !
টোপাই বুৰ মৰাদি
কুলিটোও আঁতৰি যাবগৈ
সেউজীয়া আঁচল গুছাই
প্ৰকৃতিও নঙঠা হ'বগৈ ...।‌

বাৰিষাৰ বৰষুণত তই তিতা নাই
হাতত তোৰ ফুলাম ছাটি ।‌
যৌৱনৰ বৰষুণত তই তিতিছ
গাৰ হালধীয়াবোৰ অকপটে বিলাই দিছ ...।‌

কবিতা :: তোমাৰ প্ৰেমত পৰিছো নেকি ? --- সাগৰ সঞ্জীৱ

প্ৰেমত পৰিছো নেকি ?

হয়! তুমি ঠিকেই শুনিছা....

মই তোমাৰ প্ৰেমত পৰিছো নেকি ?

কিন্তু কিয় ? ময়ো নাজানো...

জোনাকৰ বৰষুণজাকত তিতিলে,

প্ৰকৃতিৰ সেউজীয়াবোৰ দেখিলে,

কবিতা :: প্ৰেক্ষাপট --- ধনঞ্জয় কুৰ্মী

সময় এতিয়া উৰণীয়া সেতু
বিনা দ্বিধাই দ্ৰুত আগবাঢ়িছে
ৰঙীন গাড়ীবোৰ

আমি বিশেষ ভঙ্গীমাত চাই আছোঁ ।

চাৰিওফালে ফুলঝাৰি
শস্য-শ্যামলা নদন-বদন
কুলাই পাচিয়ে নধৰা

আমি বিশেষ ভঙ্গীমাত শুনিছোঁ

সেই একেই ষাঠীৰ উৰ্ধত
লোকেল চুলাইৰ ঠাইত বিলাতী ৰস
দহ টকাৰ ঠাইত দহ হেজাৰ

আমি মাথোঁ বিশেষ ভঙ্গীমাত শিক্ষিত হৈছোঁ ।

কবিতা :: বৰষুণ ভালপোৱা ছোৱালীজনী --- সাগৰ সঞ্জীৱ

বৰ্ষামূখৰ এটি সন্ধিয়া
বসন্তৰ প্ৰথমটো দিন
দিঘলীপুখুৰীৰ পাৰত অকলশৰে
বিন্দাছ ধোৱা উৰুৱাইছো
বৰষুণ ভালপোৱা ছোৱালীজনীৰ অপেক্ষাত ।
আৰু মোৰ প্ৰেয়সী
কল্পনাৰ আঁৰৰ সিপাৰত ।।

ক্ৰিং, ক্ৰিং, ক্ৰিং
নিসংগতাই গ্ৰাস কৰা সন্ধিয়াটিত
বৰ উৎসুকতাৰে তোমালৈ এটি ফোন ;
চাৰিওফালৰ অন্ধকাৰ, বুকুৰ ধপধপনিয়ে
হেচাঁ মাৰি ধৰিছে একো নুশুনাকৈ,
এনেতে আই.ভি.আৰ. ত নাৰীৰ কন্ঠস্বৰ - ব্যস্ত!
আস! বুকুত অকণ বিষ অনুভৱ
ব্যস্ততা ! তোমাৰ নে মোৰ ?

কবিতা :: আকৌ আহিছে ফাগুণ --- সাগৰ সঞ্জীৱ

আকৌ আহিছে ফাগুণ
ধূলিকণাবোৰ উৰুৱাই, ডেউকা মেলি,
নষ্টালজিক কবিতাবোৰৰ সৈতে
চন্দ নিমিলা মোৰ জীৱনলৈ ।।

আকৌ আহিছে ফাগুণ
মোক বলিয়া কৰিৱলৈ,
বিষাদৰ ৰংবোৰত মতলীয়া হৈ
জীৱন পাহৰাৰ অভিনয় কৰাৱলৈ ।।

আকৌ আহিছে ফাগুণ
মোৰ নিৰস পৃথিৱীখনত
বসন্তৰ আগজাননী লৈ,
প্ৰেমৰ সুৱাস বিলাৱলৈ;
মৰমৰ ধূমূহাজাকেৰে
বেইমান কলিজাটো ৰাঙলী কৰিবলৈ,
আকৌ আহিছে ফাগুণ
আকৌ আহিছে ফাগুণ ।।

কবিতা :: হেপাহৰ বৰষুণ --- মন্জুষা দেৱী

মুকুতা সৰা দুপৰবোৰৰ সেউজীয়া সপোন হৈ আহিছে বৰষুণ এজাক

পুনৰাই মোৰ হেপাহৰ বৰষুণ ।

বৰষুণ মোৰ অনুভৱত, বৰষুণ মোৰ হৃদয়ত

উন্মাদ বৰষুণৰ টোপাল বোৰ

মুকুতা যেন জিলিকি উঠে ।

বৰষুণ জাকৰ মাজত মই আৰু মোৰ উন্মনা মই

নাচনী হৈ নাচিছো বৰষুণজাকক বুকুত সাৱটি লৈ ...

কবিতা :: গুৱাহাটীত এদিন --- শেখৰ ভট্ৰাচাৰ্য

আমি গৈছিলো হালাকুৰাৰ পৰা গুৱাহাটীলৈ

মই-ৰাহুল-বিশ্ব

এখন ৰেলত আমি সকলো সহযাত্ৰী

আৰু পৰিপূৰক সকলো সকলোৰে

ওৰে বাটটো আমি হাঁহিছিলো

খুহুতীয়া কথাৰে,

খাইছিলোঁ বহুতো পিঠা-বিস্কুট-কণী

খেলিছিলোঁ অন্তাক্ষৰী

গাইছিলোঁ প্ৰেমৰ গান,

চাইছিলোঁ ৰেলত থকা ছোৱালীবিলাক ,

ইজনে সিজনৰ ওচৰৰ পৰা

আৰু আৱিষ্কাৰ কৰিছিলোঁ

আমাৰ মাজত আমিয়েই

আগতে নোপোৱা একো একোটা পৰিচয় ।

জীৱনত প্ৰথমবাৰ গৈ পাইছিলোঁ

এখন অপৰিচিত চহৰত ,

উঠিছিলোঁ চিটি বাছত ,

থিয় হৈ আছিলো লেডিজ ছীটৰ কাষত ,

কবিতা :: হৃদয়ৰ ৰক্তলাল গান --- দলিল আহমেদ

সমীৰৰ মৃদু হিল্লোলত

ফুলৰ গোন্ধ বিয়পায় হৃদয়ত,

তেজ ৰঙা জবা নে ৰক্তলাল গানত

তোমাৰ স্নিগ্ধ সুৰীয়া ঢৌত

স্বৰ্গ – মৈৰ্ত আনন্দত মচগুল ।

মৌপিয়া আৰু ভোমোৰাৰ লগত

তোমাৰ নিৰৱ প্ৰণয়ত,

স্পৰ্শহীন সৌন্দৰ্যত

জ্বলিছে আত্মাৰ সুৰভি ।

হৃদয়ৰ ৰাগিনীয়ে

চৌদিশ কৰি তুলে জীপাল,

কাৰ, কি,ক’ত হেৰায়,

স্মৃতি সজাগ হয়

আৰু

প্ৰকৃতিও যেন থমকি ৰয় ।

------------------------
(ৰচনা কাল - ৪ এপ্ৰিল ২০১৬)

কবিতা :: তুমি পাৰস্মিতা শৰ্মা --- শেখৰ ভট্ৰাচাৰ্য

কলেজৰ ইউনিৰ্ফম আৰু

কিতাপৰ বোজাৰ মাজত

তুমি পাৰস্মিতা শৰ্মা ।

কলেজৰ কেমপাছত

গহীন খোজ

মায়াভৰা দুচকুত মানুহ

হোৱাৰ সপোন

লগৰীয়াৰ উচ্ছৃংখল হাঁহিৰ মাজতো

মিচিকিয়া হাঁহিয়েই

তোমাৰ পৰিচয়

তুমি পাৰস্মিতা শৰ্মা ।

এডাল ৰঙা ৰঙৰ ছাতি লৈ

আনৰ দৰে খট খট কৰি

হিলৰ শব্দ নুতুলিলেও

তুমি উপভোগ কৰা

কলেজীয়া জীৱন

এহাতত সময়ৰ হিচাপ

আনটো হাতত অসমীয়া অৰ্নাছৰ কিতাপখন

প্ৰতিটো শ্ৰেণীকোঠাতে

বিয়পি পৰে

তোমাৰ সুগন্ধ ।

অকল সোনালী চুলিকোছা

এৰি দি ,

কবিতা :: প্ৰাৰ্থনা --- প্ৰভাকৰ শৰ্মা নেওগ

মন গহনত ৰিণি ৰিণি জ্বলি থাকাঁ তুমি
এটি শিখা হৈ ।

তোমাক বিচাৰি পোৱাৰ উচ্চাকাংখা মোৰ নাই।
তথাপিও থাকিব বিচাৰোঁ তোমাতে বিলয় হৈ।
এটি ঘনঘোৰ নিশাৰ পথদৰ্শা হৈ তুমি জ্বলি উঠাঁ যেন মোৰ মনত
এটি শিখা হৈ ।

পুৱতি ফেঁচাৰ ৰুণ হৈ ধৰা দিয়াঁ যেন তুমি মোৰ দুৰ্বাৰ নিশাত
এচাটি মৰমৰ মলয়াৰে সাৱতি ধৰি মোৰ ক্লান্ত মন
শীতৰ নিশাত দুৰণিৰ উম যেন তোমাক খামুচি ধৰিব খোজোঁ বুকুৰ মাজত-
জ্বলি থাকাঁ যেন তুমি মোৰ মনত
সেই শিখা হৈ ।

কবিতা :: নীলা নীলা বেদনা --- ৰতন ভট্টাচাৰ্য

এতিয়া গভীৰ নিশা

মই তোমাৰ কথাই ভাবি আছো

তুমি যে মোক স্নিগ্ধ জোনাকভৰা

সান্নিধ্য দিছা

তুমি নামি আহিছা

এটুপি মিঠা বৰষুণৰ দৰে

হৃদয়ৰ নিভৃতি কোনত

মই তোমাক আলফুলে ৰাখিব খুজিছিলো

কিন্তু হঠাতে তুমি ক’ত হেৰাই গলা.....

এতিয়া যে মই যন্ত্রনাপ্রীত

মোৰ জীৱনলৈ আগ বাঢ়িছো

অকলশৰীয়া ভাবে

তুমি মোক কৈছিলা

তৰাবোৰ যে ইমান তিৰবিৰাই

কিন্তু মই দেখো অকলশৰীয়া সাগৰৰ দৰে হৈ গৈছো

নীলা নীলা বেদনাই মোক

খামুচি ধৰিছে ঢৌ হৈ

তথাপিও মই বহি আছো

ৰাতিপুৱা হ’বলৈ ধৰিছে

কবিতা :: আইৰ নাঙঠ বুকুত ভোকৰ উঁইহাফলু --- দাদুল ভূঞা

সেইদিনাখন আয়ে কান্দো বুলিও কান্দিব পৰা নাছিল
আলিটোৰ সিপাৰে তেতিয়া সূৰুযে মেলানি মাগিছিল

কৰ পৰা জানো বতাহ এজাক আহি
খুলি পেলাইছিল আইৰ বুকুৰ আঁচল

আইৰ বুকুৰ তলত লুকাই আছিল শুকান কামিহাড়
আৰু ভোকৰ লেলাউটিত লুকাইছিল লাজ আৰু সময়

আলিকেকুৰিটোতে আই বাগৰি পৰিছিল
ভোকাতুৰ কুকুৰ এজাক সান্ধ্যভ্ৰমনত আহি থমকি ৰৈছিল
আৰু আইৰ শুকান স্তনত মুখ গুজি টোপনি গৈছিল

আইয়ে জানিছিল
আইৰ দৰে সিহঁতৰ বুকুতো প্ৰতিদিনেই গজিছিল
ভোকৰ উঁইহাফলু

কবিতা :: সেন্দুৰীয়া সন্ধিয়াৰ শেষত --- ৰতন ভট্টাচাৰ্য

সেন্দুৰীয়া সন্ধিয়াৰ শেষত

তুমি যেতিয়া নদীৰ পাৰলৈ গৈছিলা

মোৰ নেদেখা হ'ল

এটি দুটি তৰাৰ ভূমুকি

চৰাইবোৰ উৰি উৰি গৈ হেৰাই গ'ল

কি নামেৰে মাতিম তোমাক

দেখা পালে কি ক'ম

সচাঁকৈ ভবাই নাই

এতিয়াও নদীৰ ওচৰত ফুৰি আছোঁ

বুকুত এডৰা বনছাই দুখ ঢাকি থোৱাই

কেনেকৈ বুজিব পাৰিম

তুমি মোৰ অফুৰন্ত প্ৰেৰণাৰ উৎস

হাচনাহানাৰ স্নিগ্ধ সুবাসেৰে

সঞ্জীৱিত কৰি ৰাখা তুমি মোক

আৰু মোৰ কবিতাৰ শস্যভূমি

তুমি নদীলৈ ফুৰিব গ'লে

মইও নদীলৈ যাওঁ

মই নদী হ'বলৈ সপোন দেখোঁ

কবিতা :: ভালপোৱাৰ ৰামধেনু ৰঙ আকাশত --- ৰতন ভট্টাচাৰ্য

ভালপোৱাৰ ৰামধেনু ৰঙ আকাশত

সাঁচিছিলো বুকুত আৰু মোৰ দুচকুৰ জুইত ,

গোলাপৰ দৰে ৰঙবোৰ গাঢ় হৈছিল মনত

বসন্তৰ পথাৰত সেউজীয়া প্ৰকৃতিৰ আঁচলত !

মই তোমাক পাম ভাৱি ফুৰিছিলো বাগিছাখনত

মনে যে সুধিছিল তুমি ক'ত, তুমি ক'ত ;

তুমি মোৰ কবিতাৰ সেউজীয়া চৰাই যেন মোৰ হৃদয়ত

সেই যে ফুৰি থাকা ! জনা অজানা বাটত

সিপাৰৰ তেনে অজান নদীৰ ঘাটত !

গোলাপৰ দৰে বসন্তৰ ৰঙবোৰ মোৰ মনত

তুমি আহিবা এটি কবিতা হৈ মোৰ কলমৰ আগত !

কবিতা :: জীপাল অনুভৱ ফাকুৰ আকাশত --- ৰতন ভট্টাচাৰ্য

ফাকুৰ উজ্জ্বল আকাশত

ৰামধেনুৰ উজ্জ্বলতা

ভিন্ন হেঙুলীয়া ফাকু উপচি থাকে

মোৰ চিত্তত উপচি পৰা গান

শিৰাই শিৰাই তেজৰ কণিকাতে

এই সোনোৱালী সুৰ

যদিহে অচিনাকি হঁও

ৰঙীন সপোন দেখো মই

বাটে বাট ফুৰি তোমাৰ লগ নেপালে

তোমাৰ লগত কথা নেপাতিলে

এপাহি সোনাৰু নুফুলে হৃদয়ত

বুকুৰ গভীৰত আধা অঁকা হৈ থাকে

তোমাৰ প্ৰতিচ্ছবি

ৰামধেনু ৰঙেৰে ৰঙীন যে হৈ

দেখো মই খোজত প্ৰতি খোজে

বাটে বাটে অব্যক্ত কথাৰে

আঁচলতে তুমি নাথাকিলে

নেথাকে ফাকুৰ ৰামধেনু ৰঙ

শব্দবোৰ বুকুত উকমুকাই থাকে

কবিতা :: তুমি কৈছিলা --- ৰতন ভট্টাচাৰ্য

তুমি কৈছিলা

ফুলবোৰৰ এটা বেলেগ সৌৰভ আছে

কেতিয়াবা দুখ পাহৰি যাওঁ ফুল চালে

তুমি কৈছিলা আকাশত নীলা নীলা ঢৌ আছে

নীলা আকাশ চালে দুখবোৰ নাথাকে

এতিয়া তুমিও নাই

ফুলবোৰো নাই

নাই নীলা আকাশ আৰু নীলা নীলা ঢৌ ।

কবিতা :: তুমি দুবন্ত সূৰ্যৰ ৰক্তিম আভা --- ৰতন ভট্টাচাৰ্য

তুমি মোৰ আধা অংশ প্ৰতিচ্ছবি

দিগন্তৰ সীমাৰ সিপাৰে

দুবন্ত সূৰ্যৰ ৰক্তিম আভা

আৰু মইও সেউজীয়া সপোনৰ ৰং লৈ

আঁকি আছো তোমাৰ ছবি

মই ৰৈ যাম তোমাৰ বুকুৰ নদীত

যিদিনা প্ৰথম লগ পালো তোমাক

গম পালো তোমাৰ হৃদয়ত

জ্বলি থকা জুই

আৰু তোমাৰ দুচকুৰ আঁৰত

মই

আৰু

মোৰ প্ৰেমৰ এটা উজ্জ্বল প্ৰতিচ্ছবি

তুমিও আধা আঁকিছা

আমি দুজনে আঁকিম ছবিটো

আধা প্ৰতিচ্ছবি

যিদিনা তুমি মোক লগ পালা, আৰু মই তোমাক

আধা প্ৰতিচ্ছবি হৃদয়ৰ গভীৰত পূৰ্ণ

হৈ আছে _ _ _ _

এতিয়া একে লগত আঁকিম ছবিটো ।

কবিতা :: তোমাক পাই --- শেখৰ ভট্ৰাচাৰ্য

ৰাতিৰ জোনাকীৰ পোহৰত

এবাৰেই পালো লগৰীয়াক

উজনিৰ চাহ বাগিছাত ।

দিছিল সৰ্বস্ব উজাৰি

মোৰ দুহাতত

হাত থৈ

পৰম নিৰ্ভয়ত ।

পূৰ্ণিমা এতিয়াও আহে

লাহে লাহে

প্ৰতি মাহে মাহে

মোৰ স্মৃতিবোৰ জাগি উঠে

ডাৱৰৰ দৰে আঁতৰি

যায় লাহে লাহে ।

বুজি পাওঁ

অবিৰাম যাত্ৰাৰ ওভতনি নাই

সময়ৰ বালিত পথ যায় হেৰুৱাই

পোৱাৰ অপেক্ষাত আছো জীয়াই

গৌৰৱময় হ’ল জীৱন

তোমাক পাই ।

কবিতা :: সময়ৰ উত্তৰ --- মুনমী ভট্টাচায্য

মেঘে ক’লে আকাশক,

মোৰ উপস্থিতিত তুমি অস্তিত্বহীন ৷

আকাশে উত্তৰ দিলে,

মোৰ অস্তিত্বইহে তোমাৰ সঞ্জীৱনী ৷

কাপুৰুষে বিচাৰে

পত্নীৰ উন্মুক্ত আঁচল,

নাৰীৰ আকুল হৃদয়ে সঁহাৰি দিয়ে,

স্বামীৰ আদেশ মোৰ আঁচলৰ ধন ৷

তপ্ত সুৰু্যৰ জ্বলনে অৰ্হনিশে

শিৰৰ মুকুট উজ্বলাই ৷

ব্ৰিটিছ চিপাহীৰ হুঙ্কাৰ

আগ নাবাঢ়িবা অসম জীয়ৰী,

কিশোৰী কনকলতাৰ মিচিকীয়া উত্তৰ,

ভেদি দিয়া মোৰ তেজাল কলিজা

সময়ে ফেহুঁজালি দিবই ৷

জেৰেঙা পথাৰৰ গাভৰু দেহাত

ৰক্তৰ ফুলনি আৰু

কিংবাদন্তি নাৰীৰ নিৰ্ভীক মৌনতা ৷

ইতিহাসে কৈ যায় বহু

কবিতা :: আৰু কিমান --- শেখৰ ভট্ৰাচাৰ্য

আৰু কিমান ৰাতি

কিমান ৰাতি

কটাম অকলে অকলে

তোমাৰ কথা ভাবি ,

আৰু কিমান সন্ধিয়া

ব্যৰ্থ হ’ম

তোমাৰ সঁহাৰি নাপাই ।

আৰু কিমান

জোনাকী নিশা

অমানিশা হৈ ৰ’ব

মোৰ বাবে ,

মই নীৰবে কান্দিছো

গোপন চকুলোৰে ।

দুচকুৰ পলকত মোৰ

প্ৰেমত সঁহাৰি তোমাৰ ,

আৱেগ অনুভূতিৰ

হৃদয়ভৰা সংমিশ্ৰণ ।

ইয়াতকৈ বেছি বিচৰা নাই

তোমাৰ মৰম ,

তোমাক ভালপোৱাৰ বাবেই

আজি হেৰাই গৈছো

মই নিজেই নিজৰ মাজত ।

সপোনত সপোন --- শেখৰ ভট্ৰাচাৰ্য্য

নিৰ্জান ৰাতি গভীৰ নিশাত

দিঠকত পোৱা সপোন ,

মোৰ আধাতে শেষ হৈ ৰ’ল ।

মোৰ মনৰ মানুহ

তাইক মই সপোনতে দেখিছিলো,

তাইক মই বৰ মৰম

কৰিবলৈ ইচ্ছা আছিল

কিন্তু নোৱাৰিলো ।

তাই সদায় মোৰ

সপোনত ,

দিঠকত আহি

আমনি কৰে ,

চুব গ’লে আতঁৰি যায় ,

বিভিন্ন ৰঙীন খেল

খেলে মোৰ লগত ।

সেই আতঁৰি যোৱা

এদিন সঁচা হ’ল ,

এজাক ধুমুহাই

তাইক মোৰ পৰা ,

মোৰ মনৰ পৰা

আৰু মোৰ সপোনৰ

পৰা সঁচাকৈয়ে আতঁৰি

লৈ গ’ল ।

তাইক বাৰে বাৰে মাতিও

উভতাই আনিব

বৰষুণ --- মন্জুষা দেৱী

এজাক বৰষুণ পুণৰবাৰ

মোৰ হেঁপাহৰ বৰষুণজাক

কিন্তু এইবাৰ আহিল ধ্বংসকাৰী ৰূপ লৈ

আকাশৰ পৰা নামি আহিল নিঃশব্দে এজাক ৰূপালী বিষাদ

তোমাৰ মনৰ বাৰীৰ পুখুৰীত হাঁহ হৈ নাচিবৰ মন

তোমাৰ হৃদয়ৰ দুখ বৰষুণ হৈ ধুই নিয়াৰ মন

তোমাৰ ৰিঙা ৰিঙা মনত

প্ৰেমৰ সাতসৰী সপোনবোৰ গুজি দিয়াৰ মন

কিন্তু সেইজাক বিষাদে কাঢ়ি লৈ গল মোৰ জীয়া সপোনবোৰ ...

হেঁপাহৰ বৰষুণে দিলে বিচ্ছেদৰ জাননী

ফাগুন দিলোঁ তোক বিদায় --- মন্জুষা দেৱী

ফাগুন দিলোঁ তোক বিদায়

গছৰ সৰাপাতে দিয়ে তোৰ উদঙনতাৰ প্ৰমাণ

কৃষ্ণচুড়াই মিছিকিয়াই কয় মই নহলে ফাগুন তইঅকলশৰীয়া

ফাগুন কিন্তু নিলাজ

নিজৰ হাহিৰ কোবত গাভৰুৰ আচল উৰুৱাই ৰঙ চাই ফুৰে

গছৰ কাপোৰ আতৰাই আমোদ লভি থাকে

তোৰ হাঁহি আৰু নালাগে মোক

বিভ্ৎস সেই পছোৱাৰ হাঁহি

অত্যাচাৰী ফাগুন তই.....

বৰ্তমান জনপ্ৰিয় লিখনি

শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:2,207
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,766
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:233
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,687
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,523
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,728