কবিতা

বসন্ত --- সত্যম কুমাৰ চাহু

অশেষ অপে্ক্ষাৰ অন্তত
তুমি পুনৰ আহিলা
তোমালৈয়ে যেন বাট
চাই আছিলো আমি
তুমি বিশ্বাস কৰিবানে
তোমাকযে ইহঁতে কিমান ভালপায়
তোমাৰ পৰশত শুনাছোন
কুলি জনিয়ে কি দৰে বিনাইছে
তোমাৰ পৰশত ছোৱাছোন
ডালৰ কপৌফুল বোৰে কিদৰে ফুলিছে

সচাঁকৈয়ে তোমাৰ ওচৰত
আমি চিৰ কৃতজ্ঞ
কিয়নো তোমাৰ পৰাইযে আমি শিকো
পুৰণিৰ পৰা নতুন হ’বলৈ
বসন্ত
তুমি আকৌ আহিবাছোন ।

নকৰো দুনাই জীৱন ধাৰণ --- জোন কলিতা

উদ্বেগ মোৰ,
উত্ৰাৱল মই ,
মাৰ পেটত তেতিয়া মই ৷
হেপাঁহ মোৰ প্ৰবল ৷
কেতিয়ানো জীৱন ধাৰণ কৰো ?
কেতিয়ানো জনম লভো ?

জীৱন ধাৰণ কৰিহে গম পালোঁ,
জীৱনটো কি ?
জীৱন আচঁলতে হয়নো কি ?
জীৱন যে নহয় সফলতাৰ সেউজ উপত্যকা ,
ইয়াত আছে বিফলতাৰ খৰাং বতৰ ৷
বিফলতাৰ জুয়ে পোৰিছে দেহ,
জ্বলাইছে দেহ ৷
জ্বলি জ্বলি দেহা এঙাৰ,
পোৰি পোৰি দেহা ছাৰখাৰ ৷

আক্ষেপ --- সত্যম কুমাৰ চাহু

বৰফ বোৰ এনেকুৱাই
গলি ভাল পায়
জূই বোৰো তেনেকুৱাই
জলি শেষ যায়

যিদৰে মৰম আৰু ভালপোৱা বোৰে
কন্দুৱাই ভাল পায়
এটা জীৱনে এটা জীৱনক
ঠগি ভাল পায়

হয়তো এইয়াও এক প্ৰতিযোগিতা
মোৰ তোমাৰ আৰু অপোনাৰ মাজত
নিজক হেৰুৱাৰ প্ৰতিযোগিতা
নিজৰ পৰা

আহিনৰ তিনিটা স্কেচ্ ---- পলাশ প্ৰান্তিক

(১)

আহিনৰ পথাৰত
গাখীৰতী থোকবোৰে
খেতিয়কৰ প্ৰাণলৈ কঢ়িয়াই আনে
এবুকু প্ৰতিশ্ৰুতি

(২)

নৈ বালিচৰৰ
জাওঁবনৰ মাজত
কঁহুৱাৰ উন্মুক্ত বুকু ঢাকিবলৈ
আহিনে কুঁৱলীৰ বগাসাজযোৰ পিন্ধাই
কুঁৱলী আৰু কঁহুৱা
অভিন্ন আত্মা ইজনে সিজনৰ

(৩)

আহিন আহিলে
পদুলি মুৰত থকা শেৱালী জোপা
লহপহকৈ বাঢ়ে
শেৱালী ফুলৰ আমোলমোল গোন্ধই
সকলোকে সোঁৱৰাই দিয়ে
শৰতৰ উপস্হিতি

আমাৰ বিশ্বাস --- জোন কলিতা

আমি বিশ্বাস কৰো সূৰ্যদয়ক,

যদিওঁবা ই লাহে লাহে উদয় হয় ৷

আমি বিশ্বাস কৰো বৰষুণক,

যদিওঁবা আকাশত ডাৱৰ আৱৰে ৷

আমি বিশ্বাস কৰো সঁচাক ,

যদিওঁবা আমি প্ৰত্যেকে মিছা কওঁ ৷

আমি বিশ্বাস ৰাখো জয়ত,

যদিওঁবা পদে পদে আমাৰ পৰীক্ষা হয় ৷

আমি বিশ্বাস কৰো দিঠকক,

যদিওঁবা সপোন দেখি ভাল পাওঁ ৷

আমি বিশ্বাস কৰো দৃঢ়তাক,

যদিওঁবা উগুল-থুগুল মন আমাৰ ৷

আমি বিশ্বাস ৰাখো প্ৰতিশ্ৰুতিত,

যদিওঁবা সময়ত বাৰিষাৰ ফুটুকাৰ ফেন হৈ বৈ যায় ৷

আমি বিশ্বাস কৰো একতাক,

যদিওঁবা সমাজত বিভাজনৰ শ্ৰেণী দেখা যায় ৷

জীৱন যুজ --- দলিল আহমেদ

[ নমস্কাৰ গ্ৰহণ কৰিব । ‘ জীৱন যুজ’ শীৰ্ষক কবিতাটি আৰাম্ভণি তথা আৰম্ভণিৰ সকলো ন লিখাৰুৰ নামত উচৰ্গা কৰিব বিচাৰিছো আৰু নতুন বৰ্ষৰ শুভ কামনা কৰি আৰম্ভণিৰ উজ্জল ভৱিষ্যত কামনা কৰিলো ।

ইতি
দলিল আহমেদ ]

জীৱন নদীৰ দুয়োপাৰে
সূখ দূখৰ অবুজ খেলা
কুল-উপকুল বিহীন জীৱ্ই নিতৌ
নদীৰ বুকুত পাতে ৰঙীন মেলা ৷

গভীৰ নিশাত কালৰূপী ধূমূহাই
সপোনবোৰ তচ-নচ কৰি
পাতিব খুজে নৰমেধ যজ্ঞৰ আখৰা ,
তেনেতে ব্ৰজ্বই বিলাই যায় উদাত্ত কন্ঠ
পষান বুকুৰ কুটুম- জীৱই
যুজি থাকে অদম্য সাহসৰে
হাৰ নমনা চৰিত্ৰই যে জীৱনৰ অভিধা ৷

গাঁৱৰ হেঁপাহ --- পলাশ প্ৰান্তিক

মই গাঁৱৰ ল’ৰা
সৰিয়হ হালধীয়া পথাৰৰ কাষত
গৰু চৰাই থকা গৰখীয়া ল’ৰাজাক
মোৰ সহপাঠী

দলনিত মাছ মাৰি উভতি অহা
গাঁৱৰ গাভৰুজাক
মোৰ কান সমনীয়া
একেলগে লুকাভাকু খেলিছো
আৰু খেলিছো দৰা কইনা

মই গাঁৱৰ ল’ৰা
গাঁৱৰ কেঁচা মাটিৰ সতে
মোৰ আছে অটুট সম্পৰ্ক

চহৰীয়া সভ্যতাত
মোৰ হৃদয় হেৰুৱা যাতনাই
বুকু খহাই, বুকু জ্বলাই

বেলকনিৰ পৰা --- কিশোৰ বড়ো

জীৱনৰ বেলকনিত বহি
মই মোৰ লগত নিতৌ কথাপাতোঁ
মন আৰু মগজুৰ বাকবিতণ্ডাৰ মাজতে
বেলকনিটোত দেখিলোঁ
বেদনাৰ তীব্র শৰৰ আঘাটত
শৰবিদ্ধ চেতনাৰ ক্ষত-বিক্ষত শৰীৰ

হঠাৎ
দুঃসাহসৰ ডেউকা কোবাই উৰিছে
মোৰ মন আৰু মগজুৰে মিশ্রিত পখি
মই মোৰ বেলকনিৰ পৰাই চাই আছোঁ

বৰদৈচিলা যেন বতাহ বলিছে
উমি উমি জ্বলি থকা জুইকুৰা
বেছিকৈহে জ্বলিছে
মোৰ পখিটোৰ ডেউকাৰ পৰা
পোহৰৰ আচ্ছাদন যেন মৃদুবতাহ বলিছে
মই বেলকনিৰ পৰাই দেখিছোঁ

যিমান যি হলেওঁ আপোনাৰ এটা চাকৰি আছে --- প্ৰাণজিৎ বৰুৱা

যিমান যি হলেওঁ আপোনাৰ এটা চাকৰি আছে...
আপুনি অসুখী মানিছো
আপোনাৰ ধেৰ টেনচন,
আপুনি পোৱা নাই সুখ,
পোৱা নাই জব চেটিছফেকচন,
তথাপি দুখ নকৰিব
যিমান যি হলেওঁ আপোনাৰটো এটা চাকৰি আছে!
এটা সৰুকৈ হলেওঁ 5 ফিগাৰৰ চেলাৰী আছে।

আপুনি কিনিব পৰা নাই ফৰ হুইলাৰ,
বনাব বৰা নাই দুমহলীয়া মহঙা ঘৰ,
মানিছো আপুনি পূৰাব পৰা নাই পৰিয়ালৰ সমস্ত আব্দাৰ,
কিন্তু সেইবুলিয়েই দুখ নকৰিবছোন!

তেওঁ এইবেলিওঁ আহিছে --- কিশোৰ বড়ো

যোৱা বেলিৰ দৰে
তেওঁ এইবেলিওঁ আহিছে
হাতযোৰ কৰি
মুখত এমোকোৰা চেনী লৈ
ডিঙিত ফুলৰ মালা এডাল আঁৰি
যোৱাবেলিৰ কথাবোৰকে আওঁৰাইছে
সজাৰ পোহনীয়া ভাটৌটোৰ দৰে

ওলাই যাওঁ বুলি যোৱা ভাইটীজনৰ
বাৰু সম্ভেদ ওলাইছেনে ?
এইযে স্কুললৈ ওলাই যোৱা ফুলকুমলীয়া হাঁহিটো
তাইৰ নিথৰ দেহটোত নখৰ আছোৰ পৰিছিল
সামগ্রীৰ উৰ্ধমূখী দামৰ বাবে
এইযে পাকঘৰত উমি উমি জুই একুৰা জ্বলিছিল
তেতিয়া….তেতিয়া বাৰু তেওঁ ক’ত আছিল ?

মৰীচিকা --- পলাশ প্ৰান্তিক

তৰাফুলৰ গামোচা দেখা
মোৰ উৰুখা পজাত
তোমাক কিদৰে ৰাখিম

প্ৰেম ভালপোৱা প্ৰিয় শব্দৰে
মানুহ আজীৱন সুখী হব নোৱাৰে
আৰু নোৱাৰে ৰঙিন সপোন দেখিবলৈ

তুমি এদিন ক্লান্ত হৈ পৰিবা
ক্ষণিক সুখৰ বাবে
জীৱনৰ কাঁইটিয়া বাটত খোজ কাঢ়ি

তুমিতু জানাই –
এবাৰ উৰ্চগা কৰা ফুল
দুবাৰ ব্যৱহাৰ কৰিব নোৱাৰে

তুমি প্ৰেমাস্পাদৰ বাবে নিজক পাহৰি নাযাবা
বাস্তৱৰ পৃথিবীখন বৰ জটিল ....

এডাল বিবৰ্ণ সূতা --- কিশোৰ বড়ো

এই গাওঁখনৰ ওপৰেৰে
ধেনুভিৰীয়াকৈ গুছি গ’ল সূৰ্য্য
ধুৱলি কুঁৱলি ধোঁৱাৰে
বগুৱা বাই আহিল
শংকাৰ জয়াল ছাঁ

মেঘাছন্ন ৰাতি
নল খাগৰিৰ মাজত
টেপেৰী বাই শেষবাৰৰ বাবে
চুমিছিল মাটি
হাছমৎ ভাইৰ ঘৰত জুই জ্বলিছিল
মাইহাং বাতিত হিংসাৰ আপং এবাতি খাই
খাম্ফা কাই আগবাঢ়ি গৈছিল

চেৰজাৰ তাঁৰৰ আঙুলিত ধৰি
ফেনে ফোটোকাৰে বাঢ়িছিল
চিতাৰ জুইৰ নদী

ফৰকাল ৰাতিপূৱাৰ পোছাক পিন্ধি
ছাইৰেণ বজাই ৰজা আহিছিল
দুচকুত ঘঁৰিয়ালৰ চচমা এযোৰ পিন্ধিছিল

নদীটোৱে যাৱৰ পৰত খুলি থৈ গ’ল
শেঁতা সাজ যেন মৰুভূমি

সুখবোৰ এইবাৰ নিলামত দিলো --- ডিম্বেশ্বৰ কোচ

নিশাৰ

গভীৰতা বঢ়াদি বাঢ়ি আহে দুখবোৰ ,

নিৰৱে দি যায় যান্ত্ৰণা ৷

জোনটোলৈ হাত মেলি দিও

লিৰিকি বিদাৰি খুচৰি থাকো অতীত ,

বৰ্তমান আৰু ভৱিষ্যত ৷

সেয়ে এই বহাগত দুখৰ কবিতা লিখিম

সুখবোৰ এইবাৰ নিলামত দিলো ৷৷৷

খৰিকাজাই ফুল --- পলাশ প্ৰান্তিক

তুমি হীনতাৰ দুখত
ওৰে ৰাতি সুৰাৰ ৰাগিত মাতাল হ’ম
বিষাদৰ দুপাল পিতা বৰষুণত তিতিম

তুমি হীনতা দুখ - ষ্মৃতিৰ এখিলা উকা কাগজ
তুমি হীনতাৰ দুখ - ৰাতিফুলা খৰিকাজাই ফুল
তুমি হীনতাৰ দুখ - তেজৰ লুনীয়া নৈ

আজি মোৰ শুভ জন্মদিনত
এবুকু নিঃসংগতাই মেৰিয়াই বান্ধিচে
ভালপোৱা জোনাক বিছাৰি আকাশলৈ চাব পৰা নাই

তুমি হীনতাৰ দুখত
দায়েৰীৰ পৃষ্ঠাত বাৰে বাৰে লিখিচো
হৃদয় হেৰুৱা বিলাসী যন্ত্ৰণা

আজি মোৰ শুভ জন্মদিনত
তোমালৈ বৰকৈ মনত পৰিছে .........

বৰদৈচিলা --- আৰাধনা অধিকাৰী

খোজে প্ৰতি সৰিছে নিয়ৰ নিয়ৰ

মুকুতাবোৰ

দুহাতৰ মুঠিত ৰাখিছো দুখৰ নিজৰা

দুপৰ নিশা যেতিয়া বৰদৈচিলা আহিছিল

বিজুলি চমকেৰে

মাৰ বুকুত মুখ গুজি সাৱটি ধৰিছিলো

বুকুৰ মাজতে ৰাতিপুৱালে

চোতাল ভৰি সৰাপাত, ডালবোৰ সিঁচৰিত

হৈ আছিল

দুই এদাল গছ ভাঙি পৰি আছিল সন্মুখৰ

আলিটোত

বোকাৰে ওপচি পৰিছিল চোতালখন

সৰু চৰাইজনীৰ বাঁহটো কেতিয়াবাই

ভাঙি চুর্চুমৈ হৈছিল

পিৰালিটোও

পানীৰে চিপ্চিপিয়া হৈ আছিল

পিতায়ে গৰুহালক

পিৰালিতে আনি বান্ধিছিল

আইতাই মূৰে কঁপালে হাত

দি পিৰালিতে বিনাইছিল

খোজ --- পলাশ প্ৰান্তিক

নীলা !
তুমি যাওঁ বুলিয়ে গ’লাগৈ
বোৱতী নদীৰ দৰে
আৰু মই ঘাটোৱৈ হৈ
তোমাৰ অপেক্ষাত ৰৈ গ’লোঁ

দিনবোৰ হেৰাই কেলেন্ডাৰৰ পাতত
মাহবোৰ হেৰাই বছৰৰ বুকুত
সাক্ষী থাকে জোন তৰা প্ৰাচীন অৰণ্য

মই জানোঁ -
এদিন হ’লেও তুমি উভতি আহিবা
জীৱনৰ বালি চাপৰিত
হেৰুৱা সপোনৰ ঠিকনা বিছাৰি

বসন্তৰ দলিচা --- আৰাধনা অধিকাৰী

বৰষা আহিব আজি শুকান আৰু ধূলিময় পঁজাটিত,

সপোনবোৰ জীপাল হৈ উঠিব,

প্ৰথম সূৰুয ৰশ্মিতে জিলিকি উঠিব আগচোতাল,

শালিকি জাঁকি উৰিব উলাহতে সতেজ পুৱাৰ সুবাসত,

বগলী জাঁকি উৰিব নৈ পাৰে পাৰে,

কুঁহিপাতে হুমুনিয়াহ লৈ জিলিকি উঠিব,

সৰাপাতবোৰ বৰষুণজাকত বৈ যাব জুৰিৰ বুকুলৈ,

তৰাবোৰে পিছদিনা সাজলাগি ধিমিকি উঠিব,

ফুলবোৰে মিচিকিয়াই হাঁহিব বৃষ্টিৰ পৰশত,

অনাবিল সুখে শুভ্ৰ চাদৰ এখনেৰে মেৰিয়াই ধৰিব মোৰ দেহে মনে....

ফাগুন আৰু নিদিবা আমনি তোমাক বুকুত সাৱটিলেই খহি খহি পৰে সপোনবোৰ

জিৰিজিৰি কি নামিছে বুকুত,

বসন্ত নে বাৰিষা,

জীৱন নামৰ ফ্লিমখন --- বিকাশ কলিতা

কি হয় এই জীৱন......
কেনেকৈ তাক বুজাব পাৰি......
কেনেকৈ জানো সফলতা পাম......
আপোনালোকে ক’ব পাৰিব নে ?
মই কওঁ শুনা
মই অনুভৱ কৰা মোৰ
জীৱনৰ দুটিমান কথা...
পৃথিবীৰ বুকুত যেতিয়া চকু মেলিলো...
অলপ জিৰণী লৈ
পেলালো জীৱনৰ প্রথমতি খোজ...,
উঠাই ল’লো হাতত পেঞ্চিল
আঁকিবলৈ ল’লো জীৱনৰ ছবিবোৰ......
আগুৱাই গ’লো জীৱনতো লৈ
হেৰাই গ’ল জীৱনৰ লাগতিয়াল শিক্ষাবোৰ ।
পিছে পাহৰিব নোৱাৰিলো ছবিক......
এৰিব নোৱাৰিলো পেঞ্চিল ।
তথাপিও চেষ্টা কৰিছো সফল হোৱাৰ
ৰাখিছো মনত আশাৰ টোপোলা বান্ধি ….

একুৰিয়াম --- অৰুণাভ কুমাৰ নাথ

কাচৰ স্বচ্ছ দেৱালত বাৰে বাৰে ঠেকা খাই জীৱনৰ ছন্দময় গতি
দুৰ্ভাগ্য আৰু বিপৰ্য্যয়ৰ পাত্ৰপুৰ্ণ জলৰাশিৰ মাজত চকুলো টোকে সিহঁতে
সেয়া সিহঁতৰ বিধস্ত সময়, শতধাবিদিৰ্ণ জীৱনকাল
অনিশ্চয়তা আৰু বিশ্বাসহীনতাই নিমিজ্জিত কৰিলে জীৱন ৷

এক সৰ্বনশীয়া মুহুৰ্তত প্ৰৱেশ ঘটিছিল সিহঁতৰ
নিৰ্মম বান্ধোনেৰে বন্দী কৰি নিক্ষেপ কৰিছিল
ভাগ্যৰ অমোঘতাৰ চকৰীত জীৱন ধাৱিত হয় তাত
প্ৰচণ্ড বহ্নিহম ক্ৰোধ ক্ষণে ক্ষণে প্ৰকাশিত হয় সিহঁতৰ মুখমণ্ডলত৷
উত্তেজনাৰ বশীভূত হৈও সিহঁতি প্ৰতিবাদ কৰিব নোৱাৰে, সিহঁত বোবা ৷

মাইহাং --- পলাশ প্ৰান্তিক

দিচাং দিখৌ কলং কপিলী
পাগলাদিয়া পাৰৰ কত গাভৰুৰ সতে
সুখৰ ডঁৰিকনা ধৰি
মুখৰ কৰিলো হৃদয়ৰ চৌপাশ
তাৰ কোনো হিচাপ নাই

এতিয়া জোনাকত
তপত গাভৰুৱে বুকুত মেখেলা পিন্ধি
গা ধুৱা দেখিলেও
ওচৰলৈ নাযাওঁ ,কথা নাপাতো
মিচিকিয়াই নাহাঁহো

গাভৰুৰ সতে হিয়া দিয়া নিয়া
মাইহাং বাটিত মাতাল হোৱা
জোৱাৰ আদ্দাত হাৰি যোৱা
একেই কথা

বিষাদৰ বৰষুণ --- ৰঞ্জিত নাথ

তুমি যোৱাৰ পথত...

এতিয়া মোৰ চাৰিওফালে

বিষাদৰ বৰষুণ

আহিবানে তিতিবলৈ মোৰ সৈতে

সেইজাক বৰষুণত...

অ’ পাহৰিছিলোয়েই এটা কথা

ক’তনো আহিবা তুমি...

তুমিতো ভাল নোপোৱা

বিষাদৰ বৰষুণ

যাৰ বাবেই আতৰি গৈছিলা

এদিন হঠাতে...

মোৰ দৰেইতো তোমাৰ দুখ

হোৱা নাই কাহানিও

বিষাদৰ বৰষুণত জাহ যাবলৈ ।।

"পৰাশৰ" অনুভৱৰ শব্দ --- নবজ্যোতি মিশ্ৰ (চিকু)

উজাগৰী নিশা
শংকিত ভাৱত
উচ্ছাৰিত হয় "পৰাশৰ",
হৃদয়ৰ এক নিবৃত কোনৰ পৰা !
ভাৱৰ বিনিময় কৰিব নোৱাৰি
উচুপি উঠে কলিজা !
ডাষ্টবিনত পেলাই থোৱা বাৰ্তাকেইটা
হ'ব পাৰে ইলেকট্ৰনিক
নেটৱৰ্কিং দুনিয়াৰ বাবে হ’ব পাৰে
সামান্য....

তথাপি......
সময় পালে খুলি চাবা
ডাষ্টবিন বুলি ভবা ইনবক্সটো !
ইলেকট্ৰনিক কলমৰ শব্দবোৰত
হয়তো বিচাৰি পাব পাৰা
সঁচা অনুভৱৰ
নীলা চিঞাহীৰ গোন্ধ...!!

হেৰুৱা সপোনৰ তিনিটা স্কেছ্ --- পলাশ প্ৰান্তিক

(১)

চিগাৰেটৰ ধোঁৱাৰ কুন্ডলিৰ পাকত
মই আঁকি যাওঁ
তোমাৰ ধুনীয়া চুলি ,নাক
চকুৰ চেলাউৰি
জেতুকা বুলিয়া ওঁঠ

(২)

তোমালৈ আজি বৰকৈ মনত পৰিছে
তপত তেজৰ লুনীয়া সোঁতত
উজাই ভটিয়াই বঠা মাৰি মাৰি
বিছাৰি ফুৰিছো
হেৰুৱা সপোনৰ ঠিকনা

(৩)

এদিন কানিমুনি পৰত
গেজেপনি মৰা বাঁহনিডৰাৰ তলতে
তোমাক লগ পাইছিলো
তোমাৰ ওঁঠৰ ৰুমালেৰে মচি দিছিলা
মোৰ সমস্ত দুখ

জোনাক নিশাৰ কল্পনা --- টিপুল ৰাজবংশী

শৰতৰ কোনোবা এটা ধুনীয়া জোনাক নিশাত

তুমি যদি আমাৰ শেৱালী জোপাৰ তলত আহিলাহেতেন -—----

শেৱালীৰ সূৱাস আৰু জোনাকৰ ৰমান্তিকতাৰ

মাজত পৰি তুমি হয়তো নিজকে পাহৰি গ'লাহেতেন ৷

হয়তোবা --------

শৰতৰ মায়াবী জালত বন্দী হৈ তুমি

উজাৰি দিলাহেতেন তোমাৰ সমস্ত ভালপোৱা ৷

আৰু মোৰ হৃদয়ৰ উম লাগি তোমাৰ বুকু

হৈ পৰিলহেতেন মৰুভুমিৰ বালিৰ দৰে উমাল ৷

শৰতৰ কোনোবা এটা ধুনীয়া জোনাক নিশাত

তুমি যদি আমাৰ শেৱালী জোপাৰ তলত আহিলাহেতেন --—------- ৷

এখন বৰভোজ --- ধনঞ্জয় কুৰ্মী

কেইটামান কুকুৰৰ দল
খুৱা কামোৰা লাগিছে
নিচ্চ বুলি ভাৱে
এতিয়া
ভগৱান সাজি টানা-আঁজুৰা কৰিছে ।

চাৰিওফালে মাথোন এতিয়া ভূক ভূকনি । ।
তেওঁলোকৰ ষষ্ঠ ইন্দ্ৰীয় বৰ তাকত
তেওঁলোক দলবদ্ধ ধৰ্ষণ কৰিছে
স্বাধীনতা মানবতা
যেন বাকীবোৰ প্ৰাণী
তেওঁলোকৰ
জিভাৰ লেলাৱতী..

সপোনৰ চাকনৈয়া --- পলাশ প্ৰান্তিক

লাই হালে জালে ফুল চন্দন তুলসী
মাহ হালধীৰ কেঁচা গোন্ধই
মাতাল কৰে শিতানৰ গাৰু

শাওন-ভাদৰ বাৰিষাৰ মেটেকা ফুলে
শইচৰ পথাৰ হালধীয়া নকৰিলে
মাঘত সপোনে পাহি মেলিব

বিধিৰ বিধান কোনে খন্দাব
আকাশত মেঘবোৰে চেৰাপুঞ্জী হৈ
ফেপেৰি পাতিছে সপোনৰ প্ৰদেশত

গাঁৱবোৰ ক্ৰমশঃ
আশ্ৰয় লৈছে মাথাউৰিত
বাৰিষা গেলা পানী খাই
আই নৰীয়া পাটিত
ডাক্টৰ নাই,ঔষধ নাই
শ্মশানত এককাল এবুকু পানী
সপোনৰ চাকনৈয়াত সুখ হেৰুৱা দুখ

বানে কবৰ দিয়া
আহিনৰ বিষন্ন ওঁঠত
জীৱনৰ অভিনৱ কোচকাৱাজ

সপোন দুৰলৈ যা ........

প্ৰতাৰণা --- টিপুল ৰাজবংশী

কেতিয়াবা কৰবাত লগ পালে

তুমি ভুলতো নুসুধিবা কেনে আছা বুলি ৷

দৰকাৰ হ’লে দুৰৰ পৰা আঁতৰি যাবা

তথাপি নাহিবা মোৰ কাষত ৷

মোৰ ৰিক্ত হৃদয়ত এতিয়া কোনো ঠাই নাই

তোমাৰ সেই চলনাময়ী মিঠা মিঠা শব্দৰ টুকুৰাবোৰৰ ,

যিবোৰ টুকুৰাই নিজান পৰত এতিয়া মোক ভয় খুৱায় ৷

কেতিয়াবা লগ পালে ভুলতো নকবা

বাৰীৰ পিছফালে থকা বকুলজোপাৰ কথা ৷

সাতুৰি নাদুৰি একেলগে ডাঙৰ হোৱা

নৈ খনৰ কথাও নুসুধিবা ---৷

কাৰণ তোমাৰ সৈতে সজা সোপোনৰ বালিঘৰটো

এদিন তুমিয়ে ভাঙিছিলা ....

বহাগী --- শ্ৰী ভাস্কৰ জিৎ নাথ

কুলি জনীয়ে বাৰীৰ ধাপত বঢ়ি বহাগৰ গীত গাইছে,
তাইৰ মাতত মোৰ উৰুখা প্রজাত বহাগৰ সুগন্ধি বিয়পি পৰিছে । কিন্তু তাইতো
নাজানে প্রজাটোত বিহুৰ যা যোগাৰ কৰোতা কোনো নাই..
যান্ত্রনাই পুৱাই উঠি সদাই বৰগীত গাই ।
তাইতো নাযানে নিসংগতা, অমানিশা, প্রজাতোৰ একমাত্র লগৰীয়া,

সপোন দেখো মাজে মাজে মাজে,
বহাগৰ স্মৃতি যুগমীয়া কৰিম..
সুখ শান্তিৰ সমাহাৰে ব’হাগৰ কোঠাতি উজ্বলাই তুলিম, কিন্তু সাৰ পালেই
যাত্রা কৰো দিনযোৰা পৰিশ্রমৰ মাজেৰে সপোন বিচাৰি আন্ধাৰ দেশলৈ ।

ফাগুনটো উকা হৈ গ'ল,
তোমাৰ অপেক্ষাত ক্লান্ত কপৌফুলো যেন অপৈনত হৈ ৰল ।

এটায়ে সুৰুয এটায়ে পোহৰ --- জোন কলিতা

আছে আমাৰ
এটায়ে সুৰুয এটায়ে পোহৰ,
বিলাবলৈ ৰ’দ – কাঁচলি আমাক ৷
যি যোগাই ধৰণীক
সুপ্ত মগজু,
সেউজীয়া মন আমাৰ ৷

যি সচাঁ সদায়ে সচাঁ,
মিছা প্ৰলেপ সানি
কোনো নাভ নাই ৷
সুৰুযে দিব পোহৰ
সুৰুযক ঢাকি লাভ নাই ৷
ৰংচঙীয়া আচ্ছাদন বোৰ মছি পেলা সিহঁতৰ,
যি কৰে মিছাক সচাঁ সচাঁকো মিছা ৷
যি সজাই বেয়াক ভাল ভালক বেয়া ৷

কথা দিলো --- অৰুণাভ কুমাৰ নাথ

কথা দিলো মই পুনৰ উভতি আহিম
মোৰ প্ৰেমেৰে জীপাল কৰিম তোমাক
মোৰ অবৰ্তমানত মোৰ অনুভৱৰ সৈতে সংগোপনে থাকিবা তুমি
মোৰে শপত নাকান্দিবা তুমি,
নিৰন্তৰ নিৰৱিচ্ছিন্ন যাত্ৰাৰ অন্তত মই উভতি আহিম
কথা দিলো তোমাক

জীৱনৰ দ্বাৰা লাঞ্চিত হৈছো বহুবাৰ
তথাপিতো পৰাজয় স্বীকাৰ কৰা নাছিলো মই,
ব্ৰজ্ৰসম দৃঢ় সংকল্পৰে পাষাণৰ দৰে দৃঢ় হৈ
মই মোৰ জীৱন ইতিহাস নিৰ্মান কৰিব বিচাৰিছিলো
কাৰণ ময়েই মোৰ ঈশ্বৰ, ময়েই মোৰ গুৰু
আৰু ময়েই হৈ পৰিলো মোৰ ধ্বংসৰ কাৰণ ৷

বৰ্তমান জনপ্ৰিয় লিখনি

শিতান: গল্প
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,980
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,114
শিতান: গল্প
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:3,355
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,333
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,629
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,849