কবিতা

একবিংশ শতিকাৰ আমিবোৰ নতুন পুৰুষ --- ডিম্বেশ্বৰ কোচ

একবিংশ শতিকাৰ আমিবোৰ নতুন পুৰুষ ৷

বন্দী আমি শব্দৰ মায়াজালত ৷

পোহৰ আৰু সমৃধ্বিৰ আশাত চতফতাই
আছো ৷

শব্দৰ মায়াজালত লাঞ্চিত জীবন ৷

পোণাকনহঁতে কান্দে নতুনত্ব বিছাৰি ৷

আন্ধাৰ আৰু পোহৰৰ দোমোজাত

জীৱন হেৰুৱাৰ ভয়ত ৷

শেৱালীৰ সুবাস --- শ্ৰী ভাস্কৰ জিৎ নাথ

শেৱালীৰ সুবাসে মোক তোমালই মনত পেলাই,
দুবৰিৰ নিয়ৰ গছকি তুমি আহিছিলা মুৰ পদূলিলৈ । তল ভৰা শেৱালীৰ সুবাস বুতলিবলৈ ।

পুৱাই সাৰ পাই ৰৈ থাকে পদুলীৰ কৃষ্ণচূড়া জোপা, তুমি আহিবা... আৰু ফুল
বুতলি মোৰ চৌহদত তোমাৰ অনুভুতি এৰি থে যাবা ।

তুমি সজাইছিলা মোৰ হিয়াৰ শোৱনী কোঠা ফটা হিয়া চিলাই... তোমাৰ মৰম আৰু
একাজলি হাহিৰ অমূল্য টুকুৰাই ।

আজি পৰি ৰল অজস্ব শেৱালী ফুল মোৰ দুখৰ সুৰভি বিলাই,
তুমি নাহা হলা, হয়তো সেই বাবেই আজি কৃষ্ণচূড়াই পুৱা সাৰ নাপাই ।

প্ৰতিক্ষাৰ অৱশেষ ক'ত ? --- প্ৰীতিৰেখা দাস

জোনলৈ মুখ কৰি

বাট চাই আছিলো অতদিনে

আহিবা বুলি শুকুলা ঘোঁৰাট উঠি

জোনাকৰ দেশৰ পৰা ৷

নিয়ৰে তিওৱা নিজানত

তোমাৰ ছৱি আঁকো ৰামধেঁনু ৰঙৰে ৷

ঠুনুকা হিয়াৰ আচঁলত সযতনে সাচি থওঁ

মোৰ প্ৰথম প্ৰেমৰ সোণাৰোৰঙী স্বপ্নীল অনুৰাগ ৷

ক'ত শীত গ'ল

ক'ত বসন্ত ...

তুমি নাহিলা ৷

প্রতি সন্ধ্যা হিয়াৰ পদূলিয়েদি নামি আহিল

মাথোঁ বিষাদলগ্না জোন ৷

পাহৰিছা নেকি তুমি বাৰু মোৰ হৃদয়ৰ ঠিকনা ?

অসীম ভালপোৱাৰ ভাষা ?

যদিহে পাহৰা নাই

তেনেহলে জীৱনৰ লগতে

হৃদয়ৰো ঘটে নেকি অপমৃত্যু ?

আন্ধাৰৰ মাজত পোহৰ --- ডিম্বেশ্বৰ কোচ

আন্ধাৰৰ মাজত পোহৰ খেপিয়াই ফুৰোতেই ,

তুমি আহি আকৌ দি গলা

এবুকু যান্তনা ৷

দেহ - মন ভাগৰুৱা ,

অথচ,

যান্তনা সহি সহি জীয়াই থাকিবৰ মন ৷

কেতিয়াবা ,

এই যান্তনাৰ মাজতেই বিচাৰি পাও জীয়াই থকাৰ বিশুদ্ধ

অম্লজান আৰু

অলপ পোহৰ ৷

জীয়াই থাকিবলে ৷

এনেদৰেই জীয়াই আছে চাগে আৰু বহুত জনে ?

আন্ধাৰত অস্তিত্ব হেৰুৱাই ৷

প্ৰেমৰ অনুভৱ --- কৰবী ফুকন নাথ

তুমি মোৰ অনুভৱৰ

হৃদয়ৰ

কলিজাৰ

ভাল পোৱাৰ দিনৰ পৰাই

গোপনে ৰাখিছোঁ আলফুলে ৷

তুমি মোৰ

অনুভৱৰ

সপোন

আশা

কবিতা সাঁচতিয়া ৷

বুকুৰ পদূলিত

তোমাৰ পৰশৰ উত্তাপ

মনত পৰে

তুমি আঁকি দিয়া

চুমাৰে উপচোৱা

ৰঙচোৱা আবেলি ৷

ওঠৰ জীপাল পৰশ

আহঃ

কিদৰে বুজাম তোমাক

হিয়াৰ মিঠা অনুভুতি ৷

তুমি চুই দিয়া মোৰ

সেউজীয়া এতিয়া ও সজীৱ ৷

কলিজাই বিচাৰে তোমাক

গভিৰ নিশা

তোমাৰ দহো আঙুলিৰ

স্পৰ্শ বিচাৰো বুকুত

তুমি চুই দিয়া

মোৰ দেহৰ খলা বমা

তুমি আহিবা বুলি --- ডিম্বেশ্বৰ কোচ

তুমি আহিবা বুলি নদী খনৰ ঘাটলৈ গৈছিলো ৷

তুমি অহাৰ পৰত

নদীখন গভীৰ হৈ পৰিছিল ৷

পাৰৰ

কঁহূৱা বোৰে হালি-জালি নাচিছিল|

নদীৰ ঢ়ৌ বোৰে গান গাইছিল, আৰু

মই তোমাৰ বুকুৰ উত্তাল লহৰত

উতি ভাঁহি ফুৰিছিলো |

ক্ৰমশ

প্ৰেম বোৰ

গভীৰ আৰু ঘন-নীলা হৈছিল৷ তোমাৰ

উশাহত প্ৰান পাই উঠিছিল

সেউজীয়া কবিতা বোৰ ,

ৰসাল হৈছিল

কবিতাৰ শব্দ ৷

এনেদৰে নিতৌ আহিবা নদীখনৰ

ঘাটলৈ |

জীপাল হৈ ৰৈ থাকিম

তুমি অহালৈ ৷

valentine….তোমাৰ স’তে হেঁপাহৰ এটি দিন --- প্ৰীতিৰেখা দাস

কটাম বুলি ভাবিছো তোমাৰ স’তে হেঁপাহৰ এটি দিন ৷

হেৰাই যাম সিদিনা তোমাৰ সুনীল চকুৰ গভীৰতাত ৷

নাইবা তোমাৰ পুৰঠ ওঠঁত আঁকি দিম মোৰ

কোমোল ওঠঁৰে এটি দিঘল চুমা …..

সংগোপনে ওমলি থাকিব তোমাৰ আঙুলিৰ ফাঁকত

মোৰ লিহিৰি আঙুলিবোৰ ৷

এক আদিম সুখানুভুতিত

উল্লখিত হৈ পৰিব চৌপাশৰ সময়বোৰ

তুমি মোলৈ উপহাৰ হিছাপে কি আনিবা ?

সোণৰ আঙুঠি ? কাচঁৰ তাজমহল ?নে অন্য কিবা ?

যদি তুমি আনিলাহেতেন মোলৈ এপাহ শুভ্রখৰিকাজাঁই…

মই বৰ সুখি হলোহেতেন জানা…

মই কিন্তু লৈ যাম তোমালৈ দুহাতৰ কুঁকিত ভৰাই

প্রেম আৰু কবিতাৰ আকাশ ৷

মোৰ অনুভৱৰ --- নিলোৎপল নেওগ

ইমান অভিমানী কিয় তুমি,নিকিতা !

তোমাৰ অভিমানবোৰে আজিও জ্বলাই জ্বলাই মাৰিছে

মোৰ জীৱন্ত দেহটোক ।

তুমি সচাকৈয়ে মুহি পেলাইছিলা

ধেমাজি কলেজৰ সমগ্র চৌহদ

তোমাৰ মায়াবী চাঁৱনিত ফুলি উঠিছিল

মোৰ কলিজাৰ ৰঙা ফুল ।

তোমাৰ বেকা চাঁৱনিত আজিও মই মতলীয়া। হৈ পৰো

ভাবি ভাবি ব্যাকুল হৈ পৰো তোমাৰ কথা ।

তুমি যে সুন্দৰী অপ্সৰা সেই কথা অস্বীকাৰ নকৰো ময়ো

কিন্তু মই কেতিয়াও একাত্ম হব নোৱাৰো

তোমাক পাহৰি পেলোৱাৰ সিদ্ধান্তৰ সৈতে ।

তোমাৰ হাঁহিত ফুলি উঠিছিল প্ৰতিপাহ ফুল

মোৰ মন বাগিচাৰ ।

চৰাই জাক --- ৰাজীৱ কায়স্থ

এজাক চৰাই উৰি
যোৱা দেখিছিলোঁ
নীলাম্বৰৰ
প্ৰান্তে প্ৰান্তে,

সিহঁতৰ বৈচিত্ৰময়
উৰণ যেন লীন হ'ব
সিহঁত অয়নান্তৰ
আঁচলত ।

সূৰ্য বৰ্ণালীৰে
উদ্ভাসিত হালধীয়া
স্বপ্নৰ পম খেদি মই
গৈ আছিলোঁ...

বাটত ল'গ পালো
এজন বৃদ্ধ, তেওঁৰ
বিবৰ্ণ মুখমণ্ডলত
জীৰ্ণ দিনৰ ৰেখা
নিসংগতাৰে তেওঁৰ
নিস্তেজ আলাপ ।

আৰু এডাল গছ বহু
যোজন আঁতৰত ।

এইদৰে গৈ গৈ মই
এলুমিনিয়ামৰ এখন
দেশত ভৰি থয়;
মোৰ নীলিময়
স্মৃতিৰ পৰা
মচ খাই গ'লঃ

শীত --- মুনমী ভট্টাচায্য

এইবেলি শীতৰ সভা বহিছে ।

পদপথত পৰি ৰোৱা

সৰাপাতবোৰ, লঠঙা গছ

আৰু জীৰ্ণ - শীৰ্ণ

মানৱবোৰৰ মাজত ।

আলোচ্য বিষয় -

" শীত কাৰ বাবে ?? "

হীমশীতল বতাহজাককো

আওকাণ কৰি সংগ্ৰামৰত

কণমানিজনী, তাইৰ ৰুগীয়া মাতৃ

অথবা কোনো দানৱৰ অত্যাচাৰত

পাগলী হোৱা মহিলাগৰাকী

সকলোৰে শীত একেইনে !

শীতৰ সমদলত

বাৰুকৈয়ে বিধস্ত হৈছে

ফুটপাথত পৰি ৰোৱা সেইসকল ।

যাৰ শীতৰ আগমনে

সংগ্ৰামৰ আন এটি

জীৱন্ত ৰুপ দাঙি ধৰে ।

লোকচক্ষুৰ মানসত

অস্তিত্বহীন নাগৰিকৰ তালিকাত

তেওঁলোকৰ স্হান শীৰ্ষত ।

ফাগুন নামি আহে মোৰ বুকুয়েদি --- প্ৰীতিৰেখা দাস

ধূলিৰ নিজৰা এটা হৈ

ফাগুন নামি আহিল মোৰ বুকুয়েদি ৷

চকুত চকু থৈ পিন্ধালে আলফুঁলে

মোৰ দেহত হালধীয়া সাজ ৷

মইচোন আছিলো সেউজীয়া ....

ফাগুনৰ পোছোৱাত উৰি ফুৰা

হৈ পৰিলো এটি চঞ্চলা

হালধীয়া পখিলা ৷

দুখ-২ --- জগদীশ কলিতা

আকৌ সোমাই আহিছে তুমি দি যোৱা দুখবোৰ
নিৰলে মোৰ মনৰ কোঠালিত ৷

নিষ্ঠুৰ সময়ৰ সংগীহীনতাত
দুখক যে কৰিব নোৱাৰি সংগী ৷

নতুনকৈ সজাব খোজা মনৰ কোঠাটো
ভাঙিব নোৱাৰি আকৌ দুখৰ ধুমুহাৰে ৷

ডাইনী --- কিশোৰ বড়ো

মাজৰাতি গাওঁখনৰ আকাশত জোনহৈ জ্বলে

এটা গুজব

(যিটো গুজবটোকে জোন বুলি ভাবে)

মানুহবোৰৰ মুখে মুখে বাগৰি আহে

গুজবটো হয়হি গগন ফালি যোৱা আৰ্তনাদ

যাৰ মন্ত্ৰৰ শব্দত গধুৰহৈ পৰা বুলি ভাবে

গাওঁৰ বুকুৰ বতাহ,গাওঁৰ শ্বাসৰুদ্ধতা

যিয়ে উৰি উৰি জপিয়াই জপিয়াই যায় চুলি মেলি

কেতিয়াবা অকল মূৰটো ঘূৰি ফুৰে এন্ধাৰৰ আবৰণ ফালি

(সন্দেহবশতঃ )

গভীৰ ৰাতিটো বেছি জয়াল কৰি মেলি দিয়ে

অচিন বেমাৰৰ ভয়ংকৰ সুঁতি

অন্ধবিশ্বাসৰ হাতত ধৰি গুছি যায়

অচিন এন্ধাৰৰ বাট

বাটে ঘাটে বাজে তেজৰ কৰুণ বাঁহী

দুখ চাব বিচাৰে যদি আহিব'চোন মোৰ চুবুৰিলৈ --- দাদুল ভূঞা

দুখ চাব বিচাৰে যদি আহিবচোন মোৰ চুবুৰিলৈ । তাত জোনাক নানামে, জোনাকৰ ৰাতি ।

শুকুলা মেঘবোৰ আকাশৰ মোহনাত কলীয়া মেঘ হৈ ডোলে । সকলো দুখী মানুহ তাত জীয়াই থাকে। সুখী মানুহৰ অভাৱ।

কাতিৰ কঙালি পোচাকজোৰো আঘোণত খুলি থব নোৱাৰে তেওঁলোকে ।

উদং ভঁৰালত শূন্যতাৰ অবলোকন কপালৰ ঘাম সৰা মাটি অথলে গ'ল আপদীয়া বানত ।

এইবেলি ভোগালী পথাৰত নাসাজিলে ভেলাঘৰ নজ্বলিল ওখ ওখ মেজি ।

সকলোৱে কান্দিলে ভোগালী ৰাতি আনন্দৰ ভোগালী হ'লগৈ দুখৰ । তেওঁলোকে শুকান পথাৰ খনলৈকে নিথৰ হৈ চাই থাকিল উৰুকা নিশা সকলো একেলগে তিতিলে দুখত ।

তগৰ --- কিশোৰ কুমাৰ গগৈ

সুবিমল সৌৰভৰ

সূগন্ধিত তগৰ ফুলে।

তোমাৰ আমাৰ মন

জুৰাই তোলে।।

ব্যাপিত জ্যোস্নাৰ

ৰাত্ৰি তগৰৰ সুৱাসত।

উপবন জকমকায়

ফুলিছে শুভ্ৰ তগৰ দুৰ্গন্ধ আতৰায়।।

আতৰাই দুখ ক্লেশ পৃথিৱীৰ

ফুলিছে নিবোল নিৰ্মল তমসাত।

আমোল মোলাইছে চৰাচৰ

সদানন্দ মনে কাল তমসাত।।

ব্যৱহৃত হৈছে তগৰ

নৱ-বৰষৰ পূন্য পূজ্যত।

লগতে কৰিছে শুৱনি

কলডিলীয়া বহাগী ৰমণীৰ খোপাত।।

অন্তত মোলান পৰিছে পুষ্প তগৰ

সমাপ্তিও ঘটিছে শ্যামলী কালৰ।

নোহোৱা হৈছে সুবিমল সৌৰভৰ

সুগন্ধই সুগন্ধিত ফুল তগৰৰ ।।

প্ৰিয়া --- বিপুল চন্দ্ৰ আৰ্য্য

মোৰ হিয়াৰ মাজত

তাইৰে প্রতিচ্ছবি,

তেজৰ মঙহে মঙহে

হাড়ে হিমজুবে

মাথো তাই ।

স্বর্গৰ পৰা মর্তলৈ যেন

তাই মোৰেই বাবেই আহিছে,

আকাশ নীলা দুচকু,

অন্তৰ তাইৰ সাগৰ গভীৰ ।

মুখমণ্ডল পূণীমাৰ জোন ,

চকুৰ চেলাউৰী ৰামধেনু ,

দাঁতবোৰ দালিম গুটি ।

হাঁহিত সৰগখন ভাগি পৰে,

মাতত অমৃত বৰষে ,

ব্যৱহাৰত অমায়িক

শুখ দুখৰ লগৰী ।

জনমে জনমে যেন

তাকেই পাঁও ।

প্রতিটো কামতে হয়ভৰ দিয়ে

প্রেৰণা উচ্ছা উদ্দীপনা দি

মোৰ জীবনটো কটায় ।

মাথো মৰম-ভালপোৱা ।

জোনাকী --- মৃণালৰাজ কলিতা

জোনাকী তুমি ইমান উতলুৱা

একে ঠাইতে কিয় বাৰু নৰোৱা,

পচোৱাৰ লগত মিলিব খোজা

ক’ই দুয়ো-দুয়োৰে মনৰ বতৰা,

আকাশত জিলিকা তৰাৰ দৰে

তুমিয়ো জিলিকিব খোজা

বিৰিখৰ পাতে পাতে......

দিনৰ দিনটো থকা দুবৰিত বাগৰি

গধূলী হ’লেই অহা পথাৰ উপচি

তোমাক দেখিলেই মোৰ

উভতি আহে ল’ৰালি,

তোমাৰ লগত থকা

উমলি-জামলি ।

কোৱাচোন বাৰু

আজিওঁ উমলিবানে

হাতে হাত ধৰি

তোমালৈ ৰৈ আছো

মই নিশব্দে, নিৰৱে.........

হৃদয়ৰ হাবিয়াস --- মৃণালৰাজ কলিতা

হৃদয়ৰ হাবিয়াস
পৰ্ব্বতৰ শিখৰ
দূৰণীৰ মনোমহা ছবি,
সেমেকা ওঠত
জিলিকি উঠে
সপোন কাজলনৰঙী ।।

উজাগৰি ৰাতিৰ
স্নিগ্ধ সপোন
জোৱাৰৰ অতব্য ধবনি,
আলফুলীয়া দুহাত
বিলয়ৰ হেঁপাহ
ব্যাকুল হৃদয়-বাণী ।।

ওখৰা-মখৰা
কাঁইটীয়া বাট
খোজে প্রতি অসহায়ী,
পথভ্রষ্ট্য পথিক
সংগীবিহীন চগা
ব্যৰ্থ মন-অনুৰাগী ।।

প্রচন্দ ধুমুহা
নিঃসংগ আকাশ
ল’বানে জোনৰ ওৰণি,
একাজলি মৰমৰ
একাজলি চেনেহৰ
মাথোন তুমিয়েই শুভাকাংশী ।।

আহিন --- মৃদু জোনাক পয়োভৰ

নাগাজান অভিমুখী wingerৰ পৰা ,

এই মাত্ৰ নামিছে আহিন |

পৰ্দাপন কৰিছেহি,

বকুলৰ মজিয়াত |

দুচকুত sun glass

পিঠিত college bag

ডালিমগুটিয়া হাঁহিৰে যেন,

এটা ঝাকাছ ডেকা |

হাতত জলন্ত চিগাৰেট

ক্ৰমাত আগবাঢ়িছে বকুলৰ ভিতৰলৈ..

দুয়োকাষে বৰষিছে পাতল কুঁৱলীজাক..

পথাৰৰ সোণগুটিয়ে তাৰ আগমনত,

হেঁপাহেৰে মূৰ দাঙিছে

গছ লতা বিৰিখেও আনন্দত

হালিছে জালিছে...

মনত এহেজাৰ প্ৰশ্নৰে মইয়ো দৌৰিছো,

লগ পোৱাৰ হেঁপাহতে...

পূবৰ ধলফাটত বিলীন হল সি,

পাৰ হৈ গল বকুলৰ দেওনা...

বৰষুণ ভালপোৱা ছোৱালীজনীৰ নাম সূৰ্যমূখী --- কুমুদ কলিতা

সূৰ্যমূখী
তুমি মৃতদেহত দিব পাৰা জান,
কোচত লৈ ফুৰা পোহৰ,
সূৰ্যমূখী
তুমি কিয় ভালপোৱা সাগৰ ?
তোমাৰ হৃদয়তো সাজে নেকি প্ৰেম চৰাইয়ে ঘৰ,.!

মোক এখন আকাশ দিয়া,
পাৰা যদি দিয়া অলপ ৰ'দ,
তুমি বৰষুণ ভালপোৱা ছোৱালী
মোকো দিয়া তোমাৰ প্ৰিয় বৰষুণ
উটি যাওক মোৰ কলিজাৰ অসূখীয়া তেজৰ চেকুৰা..

সূৰ্যমূখী
তুমি যে সুধিছিলা
নদী হ'ব খুজিও কিয় হব নোৱাৰিলো ৰঙা, নীলা, হালধীয়া

এক জানুৱাৰীৰ বৰষুণ --- কিশোৰ বড়ো

ঘড়ীৰ কাটাৰে

কেলেণ্ডাৰৰ পাতেৰে

পাৰ হ’ল বাৰটা মাহ

প্রতিনিতে পলে-অনুপলে নৰ তেজেৰে

সময়ে জুৰুলি জুপুৰি হ’ল

চৌদিশৰ চুকে কোনে

নাৰী নিৰ্যাতন হত্যা ধৰ্ষণ চলিল

পদবীৰ বাবে নেতা পালিনেতাৰ খোৱা কামোৰা

বোম বাৰুদৰ তেজৰ অবৰ্ণনীয় খেল

এডোখৰ মাটিৰ বাবে

ভাইয়ে ভাতৃৰ তেজেৰে গা ধুলে

প্রকৃতিৰ বৰ্বৰ ধংসলীলা চলিল

ভেৰোণীয়া জাকৰ অত্যাচাৰত

ক’ত নৰ-নাৰী আবাল-বৃদ্ধ ঘূণীয়া হ’ল

বহু মাতৃৰ কোলা উদং হ’ল

কিমান শুনিবি আৰ্তজনৰ চিৎকাৰ

কিমান শুনিবি বুকু ভঙা ক্ৰন্দন

আহাঁ এক জানুৱাৰীৰ বৰষুণ

ছবি --- কিশোৰ বড়ো

কঁৱলীয়ে আৱৰা দুপৰীয়া এটাত

কঁপি থাকে আতংকিত হৃদয়বোৰ

বৰফতকৈওঁ শীতলতাৰ দুহাত মেলি

তৃষ্ণাতুৰ তেজাল শব্দ বাজি থাকে

আকাশৰ ৰশ্মিবোৰ হেৰায় আবেলিৰ হেঙুলীয়াত

দগ্ধ বাস্তৱৰ ৰং তুলিকাৰে

ইতিহাসৰ কেনভাছত গজে

ছবিৰ ওপৰত আন এটা ছবি ।

ঠিকনা --- সত্যম কুমাৰ চাহু

মোক বিছাৰি হাবাথুৰি নাখাবা

মোৰ সেই একেই ঠিকনা

যিদিনা তুমি মোক প্ৰথম লগ পাইছিলা

হয়তো এই খেলিমেলি পৃথিৱী খনৰ পৰা

কেতিয়াবা আতৰি জাবৰ মন যায়

কিন্ত্ত সকলোতে একেই

সেই একেই কৃ্ত্ৰিমতা,একেই জটিলতা

সৰলতা আৰু প্ৰবিত্ৰতাত ব্ৰতি হলে

সচাকৈয়ে কষ্ট হয় নেকি

এই মানুহ বোৰনো বাৰু

কেতিয়াৰ পৰা ইমান জটিলহৈ পৰিল

নিজকেই পাহৰি পেলাইছোন

স্বাৰ্থৰ পাছতনে, দূখৰ পাছত দৌৰে

কেতিয়াজে বুজি পাৱ

মিছা কথাৰে মিছা কথা লোকুৱাই

আৰু কিমান যন্ত্ৰনাত ছটফটাব

মই হেৰাই যোৱা নাই

মোৰ সেই একেই ঠিকনা

জীয়া মাছ --- দাদুল ভূঞা

পানী নাইকীয়া পুখুৰীত জীয়া মাছৰ
চটফটনী । দুখৰ পাৰত বহি চাই
আছো জীৱন ।

এনেদৰে আৰু কিমান দূৰ আগুৱাবি....!

সুখৰ পিয়লাত চুমক
দিবলৈ আছে জানো তোৰ লগৰী ?

পুখুৰীত পানী শুকাল,নদীখনৰ মৃত্যু
মৰুভূমিৰ বুকুত ।

এজাক ধাৰাসাৰ বৰষুণত তিতিলে পুখুৰীত
সুখ , নদীত নামিব বলীয়া ঢৌ।
মাছবোৰে ৰ'দৰ কাচলিত ক'মাব ।

দুখৰ পাৰত বহি তই চাই থাকিবি জীৱন ,
চকু পানীৰ উজান উঠিব ।

বিষাদৰ
বাগিছাত ফুলিব মদাৰ ।

শেতা পৰা কলিজাত বাহ লব কর্কট ।

তোক খুলি খুলি চুহি চুহি নিশেষ কৰিব;

পাখিমেলা সময়ে তোক আহি ৰিঙিয়াই
মাতিব ।

নিৰৱতা --- মুনমি ভট্টাচাৰ্য

হায় নিৰৱতা !

ক'ত হেৰাই গ'ল

তোৰ সেই স্নিগ্ধ সৰলতা ।

মনৰ পঁজাঘৰত নিৰলে

বিচৰণ কৰা মূহূৰ্তবোৰ

নিৰৱে আঁতৰি গ'ল ।

থাকি গ'ল মাথো

এমুঠি যন্ত্ৰণা,

যান্ত্ৰিকতাৰ ।

বেদনাৰ ধুমুহাই গাজিছে

ক্ৰংকিটৰ মাজত ।

নিসংগ- নিৰ্জন নিশাটিতো

দেখোন কোলাহল ।

মানৱ হত্যাৰ কিৰিলীৰ কোলাহল ।

হায় নিৰৱতা !

বিজ্ঞানৰ জোৱাৰৰ গৰাহত

তই দেখোন পৰাজিত

কোনেও তোক আৱিষ্কৃত নকৰে

নিৰৱতা ! তই সঁচাই দুৰ্ভগীয়া ।

উজাগৰি নিশাৰ কবিতা --- পল্লৱ কুমাৰ নাথ

বৰফৰ দৰে চেঁচা হৈ থাকে তাৰ মনটো

সি শুব নোৱাৰে ...

চকুদুটা মুদি ওপৰলৈ চাই শুই পৰে,

টোপনি নাহে, সি শুব নুৱাৰে !

তাৰ দুচকুৰ তন্দ্ৰাত ভাহি আহি সমস্ত সেউজীয়া !

সি খিৰিকীখন খুলি আকাশলৈ চাই

বোবা হৈ যায় তাই চাৱনি

হৃদয়খন কঁপি উঠে !

আকাশত জোনটোৱে জিলিকি থকে তৰাৰ মাজত

তাৰ এবাৰ চুই চাবলৈ মন যায় বুকুৰ আমঠু !

সি দুৱাৰখনলৈ চাই সপোনে টোকৰ দিয়াৰ আশাত !

সি আকৌ শুই পৰে

টোপনি নাহে, সি শুব নোৱাৰে !

সি মাথো ৰৈ থাকে

উজাগৰি কবিতাৰ ছন্দ মিলাই

এটা নতুন পুৱা লৈ বাট চাই !

বেদনা -- বিকাশ কলিতা

যেতিয়া হাঁহিব বিচাৰো

তেতিয়া কোনো বিষয় বিচাৰি নাপাও

কিহৰ বাবে হাঁহিম ।

প্রেমৰ জুই কেনেকৈ বাৰু নুমাব,

প্রেম বাৰু ইমান কিয় বিশাক্ত হয় ।

এই বিশাক্ত বেদনা পোৱাৰ বাবে

কাৰোবাক ভাল পাইছিলো নেকি.......???

কিয় বাৰু বুজি নাপায়লে তাই

কিহৰ বাবে ইমান ভাল পাইছিল,

কিয় ইমান মৰম দিছিলে

যাক এতিয়া ও পাহৰিব পৰা নাই

এই বিশাক্ত বেদনা লৈ

এতিয়াও জীয়াই আছো

তোমাৰ আশাত…….।

------------------------------------------------------------------------

বিপ্লৱ --- কিশোৰ বড়ো

পথাৰৰ বেনাৰত ঢৌমেলা সপোনৰ নৈ

সৰু সৰু আলিৰ মাজত গজি উঠে

আশাৰ বাতৰি কঢ়িয়াই

দুৰ্দিনৰ ৰাতিৰ পিছত বেলিটো সাৰ পায়

তেজে ধুই নিয়া বেদনাসিক্ত দিনবোৰত

যান্ত্ৰিকতাই উশাহ চেপি ধৰা সময়ত

বজ্রকঠিন হাতেৰে তুলি লয় নাঙল,কোৰ

উফৰাই পেলাবলে’ ভোকৰ শাসন

বিদ্রোহৰ জুইত কুণ্ডলী পকাই উৰে ধোঁৱা

ধোঁৱাবোৰ ডাৱৰহৈ আকাশ আৱৰে

তেওঁলোকেই দিয়ে হেৰোৱা আকাশখনৰ

এটা নতুন ঠিকনা

তেওঁলোকৰ বিপ্লৱৰ বাবে

মাটিয়ে পিন্ধে সেউজীয়া

সেউজীয়াৰ পৰা সোণালী

এসাজ নখোৱাৰ একতাৰ চানেকী

এতিয়া গোটেই পথাৰখনত

হালধীয়াৰ আচ্ছাদন

শিল আৰু শিল্প --- ৰাজীৱ কায়স্থ

নগৰবোৰ হেনো
প্ৰাক প্ৰাচীনতাৰ
খণ্ডিত, বিখণ্ডিত
শিল ।
_
এই শিলৰ টান
জৰায়ু বাটেৰে শিল্প
শৈলিকতাৰ জন্ম ।
_
শিলৰ হাতবোৰে
যেতিয়া শিলবোৰৰ
গুপ্তাংগ চাবলৈ
সিহঁতক উলংগ
কৰিছিল নৈশ
এন্ধাৰত;
_
ভগ্নস্তূপৰ ছাইৰঙী
পখিলাবোৰ জাকি
মাৰি উৰি গৈছিল
বুটা বছা
আকাশখনলৈ ।
_
পোহৰ নামৰ বহু
স্বপ্নই জোনাকত
জলকেলি কৰি কৰি
মোক মাতি আছিল
সিহঁতৰ সতে
উমলিবলৈ ।
_
অটোপনিৰ গবাক্ষ
মেলি মই চাই
আছিলো পাহাৰৰ
সেউজীয়া চুলি,

তোমাৰ বুকুৰ ছাঁত বুকু থৈ --- কিশোৰ বড়ো

কলেজ হোষ্টেলৰ চাদত বহি

তুমি ভালপোৱাৰ সেউজীয়া চুৱেটাৰ গুঠিবা

মই গোটেই মানুহজন হৈ যাম সেউজীয়া

তাৰপিছত…………..

তোমাৰ বুকুৰ ছাঁত বুকু থৈ

প্রাৰম্ভিম সেউজীয়া বিপ্লৱৰ আখৰা

জুইফুলেৰে ফুলি থকা পদূলি

কাউৰীয়ে খাপপিটি থকা বাট

কেৰ্কেটুৱাই কুটি খায় বুকুৰ বৰ্ধিত সপোনৰ তামোল

আপদীয়া বৰষুণে ধুই নিয়ে

নিবন্ধ বুকুৰ গজলীয়া আঘোণ

তোমাৰ বুকুৰ ছাঁত বুকু থৈ

মই পাৰ হ’ব বিছাৰো ভালপোৱাৰ জাহাজেৰে

দুৰ্দিনৰ হেলিস্পট সাগৰ

পানী অবিহনে দাবি কৰিব নোৱাৰে সাগৰে

তাৰ মায়াবী গভীৰতা

পথাৰে পানী অবিহনে পিন্ধিৱ নোৱাৰে

বৰ্তমান জনপ্ৰিয় লিখনি

শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,766
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:233
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,687
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,523
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,563
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,728