কবিতা

বিভাজন --- কিশোৰ বড়ো

অনেক প্রজাতিৰ মাছ

পুঠি,খলিহনা,শিঙি,বৰালী,কাৱৈ……

মাছেই মাছৰ অধিকাৰ আজুৰে,কৰে প্রতাৰণা

মাছেই মাছৰ জীৱনলৈ নমায় ঘোৰ অন্ধকাৰ

মাছৰো আছে ৰজা,নেতা-পালিনেতা

সুকীয়া পানীৰ সামাজ্যৰ দাবীত কঁপে পানীৰ আকাশ

নতুবা মুখৰিত জিন্দাবাদ-মুৰ্দবাদ ধ্বনি

বন্ধত স্তব্ধ প্রবাহিত পানীৰ গতি

যিমানেই সুকীয়া পানীৰ সামাজ্যৰ দাবীত মত্ত্ব নহওঁক

পানীৰ দেশতেই মাছৰ জীৱন ।

কলচি লৈ থমকি ৰ'ব তাই --- আব্দুল কুদ্দুচ

বহুতেই কয় মই হেনো চিপচ

দৰাচলতে মই চিপচ নহয় - দৰিদ্ৰ

তৰপে তৰপে দেহত দৰিদ্ৰতাৰ ধোঁৱাবৰণীয়া মলি

ভাবো বৰষুণ এজাক আহি ধুই নিব মলিনতা

সেউজীয়া হ'ব দেহ

বুকুৰে বৈ যাব সেউজীয়া নৈ

সুখৰ কোলাহলত কলচি লৈ থমকি ৰ'ব তাই

সেউজীয়া ঘাটত

কিন্তু বৰষুণ অহা নাই এতিয়ালৈ

হাল লৈ খেতিয়ক ৰৈ আছে সেউজীয়া হোৱা নাই মাটি

সেউজীয়া হোৱা নাই মোৰ দেহ |

একান্ন --- আব্দুল কুদ্দুচ

তাই পাগলী
মই পাগল
একান্ন

আনেকৰ ভিতৰত এটা
অমিল
পৰিয়াল

এইবেলি দুয়োৱে এজুপি ফুলগছ ৰোৱাৰ কথা
ফুলবোৰ এইৰূপে নুফুলিলে হয়!

বিষাদ --- বিপুল চন্দ্ৰ আৰ্য্য

যৌবনৰ দুবাৰত তাই
প্রেমত জিকিলে
ৰঙীন সপোন আৰু আশা
নিমিষতে হেৰালে ।
এতিয়া তাইৰ ভৰ বাৰিষা
আহুকাল আৰু ভবিষ্যতৰ সপোনে,
হানি-খুচি থাকে, মাথো দিয়ে জ্বালা যন্ত্রনা, দুখ, চকুলো ।
সৈদিনাৰ বিষ্ফৰণত তাইৰ
মানুহজন আৰু ঘুৰি নাহিল,
চাৰিয়পিনে অৰাজকতা আৰু আন্ধাকাৰ ।
কেবল লুণ্ঠন, হত্যা, অপহৰণ
এইবোৰ কোনে আৰু কিয় কৰে,.?
স্বাধীন দেশ হইয়ো আমি পৰাধীন ।
নিৰাপত্তাৰ নামত পাওঁ কি..?
অনুগ্রহ কৰি এইবোৰ বন্ধ কৰা,
শান্তিত থাকি আমাকো শান্তিত থাকিব দিয়া ।
ৰাইজ চকু মেলি সজাগ হোবা,
অন্যায়-অচাৰৰ বিৰুদ্বে জুযা ।

নিচা --- কিশোৰ বড়ো

সুস্থ মানুহ মানেই নিচাসক্ত

নিচাৰ একুৱাৰিয়ামত সকলো বন্দী

নিচাৰ কাৰণে এই ঘৰ,এই ফুলনি

নিচাৰ কাৰণে এই গাড়ী,এই বিচনা

নিচাৰ কাৰণেই ঘৰৰ আচবাববোৰ

নদীবোৰো নিচাসক্ত বাবে বৈ যায় নিৰন্তৰ

খেতিয়কৰ নিচাৰ বাবে পথাৰ সেউজীয়া

গছবোৰো নিচাসক্ত বাবে আকাশ ধীয়ায়

নিচা ,নিচা ,নিচা

বিথোভেনৰ অমৰ চিম্ফনী

তাজমহল,দ্যা ডিভাইন কমেডী

সকলো সৃষ্টি নিচাৰ গণ্ডীৰ পৰা

কোনোৱে ক’ব নোৱাৰে নিচা জীৱনৰ সুদূৰ পৰাহত

ধৰ্মৰ উত্থান-পতন,দ্বন্দ-খৰিয়াল,ধনী-দুখীয়া

আফগানিস্থান,ইৰাক,হিৰোচিমা-নগাচাকি

বিৰক্তিৰ আৰ্তৰাও --- আব্দুল কুদ্দুচ

দূৰৈৰ পৰা দেখিছো কিশোৰীৰ আধালিকা শৰীৰ,

অপৈনত চকুহালত ধূৰ্ত নৰকংকালৰ প্ৰতাৰণা,

দুখৰ কান্দোনত নিগৰি সমাপ্ত হৈছে চকুলো,

আশ্ৰিতা জোনৰ বোকোচাও আজি ভাৰসাহীন,

শব্দবোৰে জোনাক পোৱা নাই।

বৰ ব্যস্ত আজি বতাহজাক দুখৰ সমুদ্ৰলৈকে,

ঈশ্বৰৰ নাম সুঁৱৰি তাইৰ আজি বিৰক্তিৰ আৰ্তৰাও।

ডি.এন.এ. --- ৰাজীৱ কায়স্থ

সেই আৰণ্যিক পথটো কৃষ্ণাংগ জালত ওলমি আছিল বাদুলি এটাৰ টোপনিৰ দৰে....

নেদেখি নমনি মাথোঁ অনুভৱ হয় তাত যে এটা পথ আছে কজলা আঁচলক সাবটি ।।

প্ৰাচীন মানুহ এজন ৰৈ আছিল তাত নামহীন উপাধিহীন ধৰ্মহীন জাতিহীন

ঠিক পথটোৰ দাঁতিত মানুহজন আৰু হাতত দুছটা শিল....

শিলৰ সহবাসত হালধীয়া ভ্ৰুণঃ
"জুই" ।

জুই পোহৰি গুহা, গুহা পোহৰি সভ্যতা তেজত তেজ সী
ডি.এন.এ. সম্প্ৰসাৰিত সভ্যতা ।

নাম আৰু
উপাধিযুক্ত জাতি আৰু ধৰ্মযুক্ত
সকলো বিভক্ত এতিয়া ।

অসুস্থ ডি.এন.এ. বোৰ মোৰ চহৰৰ
বহুধা ব্যাধি....!

উৰুঙা সন্ধিয়া --- আব্দুল কুদ্দুচ

নল-বাঁহনি ডৰা পাৰ হৈয়েই কেঁকুৰিটো
তাত এদিন মোৰ শৈশৱৰ সন্ধিয়াবোৰ সৰি পৰিছিল,
প্ৰেম গজাঁলি মেলিছিল,
কান্ধত জোলোঙা ওলমাই বৰাগী ককাই
আহি ৰৈছিলহি তাত,
তেওঁৰ পিছে পিছে বতহিয়া এন্ধাৰ ।

প্ৰতিদিনাই তেওঁ বাটকুৰি বাই লৈ আনিছিল
এন্ধাৰবোৰ আৰু বন্দৱস্ত কৰিছিল নিশাবোৰ
গাওঁবাসীৰ সতে ।
এতিয়া তাত উৰুঙা উৰুঙা প্ৰতিটো সন্ধিয়া,
উকা কেঁকুৰিটো দেখিলেই বুকুৰে চুঁচৰি যায় বিষাদ এপিয়লা ।

তাই --- আব্দুল কুদ্দুচ

নল সাগৰিৰ বুকুৰে বগুৱা বাই সুখ

তাই নৈ ঘাটলৈ যায়

নল সাগৰি কপাই

বুকুত মেঠনি

ককাঁলতবকৰধনি

ওঁঠত লৈ যায় এটি মৌ বৰষা হাঁহি

তাইৰ মৃতসঞ্জীৱনী ৰূপত

উচাট মাৰি সাৰ পাই

তাহানিৰ মূৰ্ছিত সপোন

কিযে ৰূপৱতী পট্টমহিষী তাই...

সীমাৰেখা --- ৰাজীৱ কায়স্থ

এইফালে এডাল সীমাৰেখা আছে দৃশ্যপটৰ দলিচাত অদৃশ্য হৈ,

এইফালে এডাল সীমাৰেখা আছে বৈসাদৃশৰ মাজতো অৰ্থৱহ হৈ ।

সীমাৰেখা ডালৰ
পূৱ প্ৰান্তৰ ব্যায়বহুল পথটোত বৰ বৰ অট্টালিকাৰ গপছ আৰু
খিলখিল হাঁহি ।।

তাত অভাৱৰ চকুহালত নাৰণিৰ পথাৰৰ দৰে অশুৱনিৰ লেখমানো চিন নেথাকে,

থাকে বেহুচ মদিৰাৰে মাতাল ।

সীমাৰেখাৰ
পশ্চিমি প্ৰান্তত
বিধৱা আকাশখনত দুলি থাকে দুখ

মেঘেৰে সৰি পৰে বতাহৰ বঙহ খোৱা এডোঙা তেজ তৰলীকৃত ঘড়ীৰ ৰাজহাড় ।

পূৱৰ জাঠি বুকুত বিন্ধাই জহি খহি ধলি পৰে ৰক্তিম বেলি পশ্চিমত ।

বিচ্ছেদৰ প্ৰথম নিশা --- পল্লৱ কুমাৰ নাথ

সিদিনা আকাশৰ তৰাবোৰ

বেদনা হৈ সৰি পৰিছিল

মোৰ প্ৰজাটিত,

স্বপ্নবিভূৰ দুচকুৰ পতা

ক্ৰমশঃ আবস হৈ আহিছিল !

কেতিয়াওঁ আঁকিব বিচৰা নাছিলো মই

বিচ্ছেদিত যন্ত্ৰণাৰ প্ৰতিচ্ছবি !

মই এতিয়াওঁ দৃঢ়তাৰে কব পাৰোঁ

তোৰ হৃদয়ৰ সুগভীৰ গৰ্ভত

আজিওঁ গৰ্ভস্থ মোৰ প্ৰগলভ প্ৰেমৰ কবিতা ।

মায়া --- আব্দুল কুদ্দুচ

কেতিয়াবা জীৱিকাৰ দুখে বুকুত আঁচোৰে

দুপৰ নিশাওঁ মোৰ টোপনি নাহে।

এলান্ধুকলীয়া কিছুমান সপোনৰ আমনিত

সাৰ পাই উঠি বহো,

আঘোনৰ কুৱলীয়ে উৰুখা চাল ভেদি শেতেলী তিয়াই...

মায়াপূৰ্ণ এই জীৱন । মায়াৰ কোনো পৰিমিতি নাই ।

দুখে মৰিয়াই মোৰ দুপৰনিশাৰ

টোপনিক ।

দুখ --- জগদীশ কলিতা

তাই জোনাকী ৰাতিৰ নিশব্দতাত চলাথ কৰিছে

আজি হঠাত অচিনাকী হোৱা এটা হাঁহি ৷

নাই সি যে বাট নাচালে

সাতমহীয়া হৈ লহপহকৈ বাঢি অহা

তাইৰ পেটৰ কলিটিৰ মূখখন ৷

বুকুৰ সপোন উজান নদীখন শুকান কৰি

এখিলা পাঁত হৈ খহি পৰিল সকলো

তৰাবোৰে তাইলৈ চাই কিজানি উচুপিচে,

নিয়ৰ সৰিছে কপাঁ কপাঁ দুহাতত ৷

শীতৰ পুৱা --- আব্দুল কুদ্দুচ

উপজি পুৱাই পূব প্ৰান্তৰৰ কপালত

তেলতেলীয়া সুৰুয ।

এন্ধাৰবোৰক ফাঁচি দি

দিনটোৰ বাবে পোহৰ মেলি দিয়ে-গাওঁ,নগৰ সকলোতে ।

যেন শইচ কল্যানৰ উপঢৌকন ।

ক্ৰমশ:শীতত পচা পৃথিৱীৰ ঘাডোখৰ পশম হয় ।

এটি শীতৰ উম ভৰা পুৱা!

শস্য-গৰ্ভা সৌন্দৰ্য --- আব্দুল কুদ্দুচ

ধানৰ অফুৰন্ত গোন্ধে হৰিলে
জগতবাসীৰ কলিজা
পকাধানৰ গোন্ধ মোৰ গোপনীয় বন্ধু ।

...জীৱনৰ বিলোপন হেৰাই
পুনৰাই লহ পহকৈ বাঢ়ে সুখ
হাঁহি হাঁহি শইচৰ পথাৰত
বিপুল শস্য-গৰ্ভা সৌন্দৰ্য ।

ধান তোমাৰ প্ৰতিটো গান
মোৰ জীৱনৰ এখলপ
আস্! সেই খলপত খোজ দি
ওঁঠত মোৰ সুখৰ
বীজয়োল্লাস ।

প্ৰিয়া --- বিপুল চন্দ্ৰ আৰ্য্য

অর্থভৰা হাঁহি তাইৰ

প্রতিখোজতে প্রৰণা দিয়ে ।

অজশ্র মৰমেৰে জীৱন পথত,

আগুবাই লৈ আহে ।

সন্ধিয়াৰ ৰঙা বেলিৰ দৰে

অত্যন্ত ধীৰ, গুনি, শুৱনি ।

জোনাকৰ দৰে বুজনি,

নীলাকাশ চকুজুৰি, অমিয়া মাত,

বসন্তৰ কুঁহিপাতৰ দৰে,

অতি মোহিনী ।

মলয়া বতাহেও চুলিকোচা উৰুৱায়,

যাব খুজিয়ো ভৰি পিছুৱায় ।

যেন স্বৰগৰ দেবী তাই, মই দেবতা,

ভাগ্যৰ বলতে পালোযেন বিধাতা ।

জনম জনম যেন তাকেই পাওঁ,

কাহানিয়ো যেন মই তাইক নকন্দাও ।

পুষ্পবৃষ্টি তাইৰ পৰস

মুকুতাৰ শুভ্রমালা শ্যামল পাটীত,

সংগীতৰ হিল্লোলত প্রেমৰ আধাৰ ।

বিশ্বাস --- দাদুল ভূঞা

তোমাৰ আলফুলীয়া হাতৰ পৰশ পালে ,
মোৰ বুকুত ফুলি উঠে কৃষ্ণচূড়া ফুল ।
আঘোণ আহিলে পিতাইৰ বুকুত,
হেঁপাহবোৰে ;
দেওধনী দি নাচে,
আইৰ বুকুত সোন গুটি যেন ধানে
হালধীয়া সপোন হৈ পোখা মেলে।
আই, পিতাইৰ দৰেই তুমিও
মোৰ কঙাল হৃদয়ত
দি যোৱা এমুঠি সেউজীয়া সপোন ।
তুমি আহিলে মোৰ ওদং বুকুত
জোনাকে নাচি উঠে
সপোনৰ ৰিমজিম বৰষুণ সৰে ।
কলীয়া কৃষ্ণৰ দৰে,
বাঁহী বজায় ,বজায়
হিমসৰা ৰাতি এটা উদযাপন
কৰো তোমাৰ সৈতে ।
তোমাৰ স্নিগ্ধ সুবাসত
পেখমধৰী নাছে মন ময়ূৰে,
আশাৰ এমুঠি জোনাক তৰাফুল হৈ সৰে ।

গতানুগতিক --- কিশোৰ বড়ো

যাওঁ বুলিওঁ যাব নোৱাৰি

এটা বৃত্তৰ পৰিধি ভাঙি

একেটা কক্ষপথতে

ঘূৰি ঘূৰি জীৱন চকৰি

সকলোৱে অভিনয় কৰে গ্রহ নাইবা নক্ষত্ৰৰ

তাতেই বা কিমানৰ লালসাৰ

পাহাৰ সজাৰ বাসনা

বুকুত দ’খায় অলীক কল্পনা

ককা-আজোককা,মা-দেউতা

সকলোৱে ঘূৰে একেটা বৃত্তত

অনাগত প্রজন্মও………………।

কেনেদৰে ক’লে --- কিশোৰ বড়ো

আত্মস্বাৰ্থৰ জালত সোমাব নোৱাৰো বাবেই

তোমাৰ বুকুত থওঁ মোৰ অসহায়ি বুকু

অথচ বৰ স্বাৰ্থপৰৰ দৰেইটো

বিগত-অনাগতৰ স্মৃতিৰে চিঙি পেলাওঁ

মোৰ নিসংগতা

মাটিৰ স’তে মিলিব নোৱাৰ নিৰন্তৰ বেদনাত

আকাশে চকুলো টোকে

আৰু মৰানদীখনৰো মৰহি যায় বুকুত

সাগৰৰে মিলিব বিছৰা কেচাঁ হেপাহ এটা

মই নাজানো

কেনেদৰে ক’লে বাৰু কোৱা হৈ যাব

মোৰ ক’ব লগা কথাৰ উদ্দেশ্য……..

নিঠৰুৱা --- কিশোৰ বড়ো

অৰণ্যখনৰ আছে সেউজীয়া হৃদয়

প্রত্যেক গছৰ অভ্যন্তৰতো

সেই পাইন গছ ডালৰো………..

মলয়া বতাহে পাইন গছ ডালৰ মন বিচলিত কৰিছিল

জোনটোৱে বিলাইছিল নিষ্প্রভ একাঁজলি পোহৰ

সি পোহৰ পাই হাঁহিছিল

এন্ধাৰে জয়াল কৰা বাটছোৱা

জোনটোৰ পোহৰত মায়াৰ সৃষ্টি হৈছিল

অভিলাষৰ ডালবোৰ

আশাৰ পাতবোৰ

সেউজীয়াৰ পৰা গাঢ় সেউজীয়া হৈছিল

সি ভাবিছিল জোনটোৱে এদিন সেউজীয়া গছ হ’ব

আৰু পাইন পাইন গছ ডালৰ লগতে থাকিব

পলে পলে ওৰে দিন ওৰে ৰাতি

নামি আহিল পাইন গছ ডালত

আঁউসীৰ আন্ধাৰ

ডাল পাতৰ সেউজীয়া নাই এতিয়া

সি লঠঙা হৈ

আঘোণী ঐ তই আকৌ আহিলি --- দাদুল ভূঞা

আঘণী ঐ তই আকৌ আহিলি
পথাৰৰ হালধীয়া হাঁহি এজাক হৈ।
কাতিৰ কঙালি পোচাকযোৰ খুলি,
বানে কঙাল কৰা পিতাইৰ বুকুত জোনাক
এমুঠি বিলাই।
আঘোণী ঐ ,
এইবেলি দুখবোৰ আতৰাই
সুখ এমুঠি দি যাবি।
মূল্যবৃদ্ধিয়ে দেউলীয়া কৰা কৃষক
পিতাইক,
এইবাৰ যেন দি যাবিহি
সুখৰ ঠিকনা!
কপালৰ ঘাম মাটিত পেলাই কৰা
খেতিৰ উচিত মূল্য।
নহ'লে কিদৰে জীয়াই থাকিব ক' কৃষক
পিতাই,
তেওঁৰটো সপোন আছে
আকাংক্ষা আছে জীয়াই থকাৰ ।
পিতাই গাঁৱলীয়া হোজা মানুহ
তেওঁক নালাগে চহৰৰ লাহ
বিলাসী জীৱন,
নালাগে কোটীটকীয়া অট্টালিকা

প্ৰত্যাশা --- ৰাজীৱ কায়স্থ

বহু দিনেই হ'ল দিনবোৰৰ
কথা মনত নেপেলোৱা;
_
পাহৰণিৰ
শেলুৱৈত
দিনবোৰ বিমূৰ্ত
_
ক্ষণে ক্ষণে
ডাৱৰৰ এন্ধাৰ
ডাৱৰৰ এন্ধাৰ
_
পুৰণি কাপোৰৰ উৱলা সূতাৰ
দৰেই
দিনবোৰো
উৱলি গ'ল ।
_
স্বপ্নৰ ক্ৰীড়া
হেপাহৰ বৃষ্টি
য'ত;
এৰাবাটৰ পংগু পদাৰ্থ ।
_
প্ৰত্যাশাৰ পদাংক দেখি
বিভোৰিত
জীৱন
_
দুটি পাহৰৰ হুমুনিয়াত
শ্ৰান্ত নৈ
থাউনি হেৰুৱাই
স্তৱ্ধ মোহনাত
_
ক্লীষ্ট বেলিৰ বেদনাত
লেধাই শামুক
_
ৰশ্মিৰ
আত্মগোপন ।
_

জননী --- ৰাজীৱ কায়স্থ

সম্প্ৰতি মাটিৰ
সুগন্ধি গুচি গৈছে
_
গুচি গৈছে
বুঢ়া দেউতাৰ
লগতে....
_
ক'তেইবা উৰিব পখিলা
অসুগন্ধিৰ
মৃতফুলৰ
বাগিচাত
_
নুৰে.....
নুৰে... আৰু
কাহানিও
_
উদয় নহয় সেইদিনৰ
উদাৰ বেলি
_
আকাশেও মেলি নিদিয়া হ'ল
তৰালি আঁচল ।
_
মৰাজোনৰ শিল উপচি লুইত,
বনজুইত পাৰাপাৰ
_
জননীৰ
প্ৰান্তে প্ৰান্তে
শোকৰ সংগীত ।
_
অশান্ত সিন্ধুৰ ধুমুহাৰ ইংগিতত
_
জঁকাবিহীন
ভৱিষ্যৎ সভ্যতাৰ অশ্লীল তাণ্ডৱ ।
_

Romantic Assamese Poems - তুমি নদী হ'ব নোৱাৰা , নোৱাৰোঁ মই সাগৰ হ'ব --- ৰঞ্জন ভূঞা

মই আছোঁ বাবেই
তোমাৰ ওঁঠত জিলিকি থাকে নেকি হাঁহি
তুমি অভিমানী হোৱা নেকি
সপোন দেখা নেকি
বাৰে বাৰে আঁতৰি গৈ য়ো
কিয় তোমাৰ শেষ ঠিকনা মোৰ কঙাল হৃদয় ৷
তুমিতো জানাই মন গ'লেই
অদৃশ্য হ'ব পাৰিম
আঁতৰি যাব পাৰিম
তোমাৰ হুমুনিয়াহে ঢুকিনোপোৱা দূৰলৈ ৷

তুমি নদী হ'ব নোৱাৰা
নোৱাৰোঁ মই সাগৰ হ'ব
শুকান পথাৰত মোৰ জন্ম তাতেই মৃত্যু
কিয় ইমান প্ৰেম
কিয় ইমান বিশ্বাস তথাপিও ৷

গছ আৰু জীৱন --- ৰাজীৱ কায়স্থ

গছবোৰে বুজে জীৱনৰ
বাৰংবাৰতা,
মাটিয়ে মাটিয়ে শিপাই
থকা অৰ্থ
_

জীৱনৰ উশাহত পৰাণ স্পন্দন গছবোৰ
_

আবাহমান কালৰে পৰা জীৱনৰ
অভাব পূৰ কৰিছে
_

উশাঁহ দিছে
ছাঁ দিছে
আৰু সেউজৰ দৃশ্যমান সুকুমাৰ ।
_

জীৱনৰ প্ৰান্তে প্ৰান্তে সভ্যতাৰ গঢ়া ভঙা দেখিছে গছবোৰে
_

দেখিছে জীৱনৰ চৰম
স্খলন আৰণ্যিক দিনৰ জীৱাশ্ম ।
_

এতিয়া কংক্ৰিয়াচ সভ্যতাৰ
চহৰবোৰ ধাতুৰ; ঘৰবোৰ শিলৰ ।
_

এতিয়া পদুলিৰ বাটৰ গছবোৰৰ পাতত ধুলিয়ে
বাহৰ পাতে
_

লাষ্ট ষ্ট'পেজ --- ৰাজীৱ কায়স্থ

ৰাতিপুৱাৰ
ৰক্তিম ৰবি
শুই আছে
দুস্বপ্নৰ মেঘৰ
মাজত

জোনৰ মুখাৱয়ত অশ্লীল কাজলৰৰ কৃষ্ণাংগ অন্ধিকাৰ প্ৰলেপ ।

উকি মাৰি জীৱন ওলাই গ'ল
ঘৰৰ পৰা
বাটত কলা
মেকুৰীৰ ক্ৰন্দুন

এডাল মৰা সাপ আৰু নষ্ট মূলৰ প্ৰতিকূল প্ৰবাল বতাহ ।

পিয়াহে বিচাৰে ৰক্তৰ পিয়লা
ভোকে বিচাৰে গৰীবৰ পুষ্টিহীন মঙহ ।

কোনোৱে প্ৰতিবাদ কৰিছে ইফালে কোনেৱে হত্যা কৰিছে সিফালে ।

কেওকাষ কোৰ্হালময়;
ভস্মভূত সময়ৰ ফুটছাই ।

মাটিত জাৰজৰ
বীজ ।

ধৰ্ষিতাবোৰ মৰুভূমিৰ মৰিচীকাত
আঠুত মুখ গুজি
বহি আছে ।

আৰ্তনাদ --- কৰবী ফুকন নাথ

মোৰ বুকুত হাত থলে

গম পাবা

জীৱনক লৈ কৰা যুজঁৰ

ধৰ্ষিতা নাৰীৰ আৰ্তনাদ ৷

সেই যুজঁত বহু নাৰীৰ প্ৰাণ দিলে

পংগু হল

হৃদয় ভাঙিল

পতাৰিত হল ৷

তোমাৰ চকুযোৰেদি বৈ আহিছে

বেদনাৰ নৈ

অনুভুতি হল মোৰ

তুমি কান্দিছা ৷

কিন্তু

তোমাৰ এই অশ্ৰুৰ মূল্য নাই

হে ধৰ্ষিতা, লাঞ্চিতা নাৰী

তুমি আগবাঢ়ি আহা

জীৱন সংগ্ৰামত

যুঁজ দিবলৈ

কাৰণ তুমি নাৰী

নাৰী মানে মাতৃ

তোমাৰ গৰ্ভতে

উদয় হয়

আন্ধাৰ আতৰোৱা বেলি ৷৷৷

ভীষণ ভোক লাগিছে মোৰ --- ৰঞ্জন ভূঞা

ভীষণ ভোক লাগিছে মোৰ
হয়তো আজি হত্যা কৰিব পাৰোঁ
অহিংসা অহিংসা গোন্ধাই থকা শব্দবোৰ
হয়তো আজি হত্যা কৰিব পাৰোঁ
শান্তি , প্ৰেম ইত্যাদি ইত্যাদি শব্দবোৰ ৷

বগা কামিজ পিন্ধা পেটুৱামানুহ বোৰ
হয়তো আজি নিথৰ হৈ পৰিব পাৰে
খহি পৰিব পাৰে ৰাজসিংহাসন
খহি পৰিব পাৰে সুবিশাল মহল ৷

হয়তো নাথাকিবও পাৰে
দিনৰ আকাশত সূৰ্য্য ৰাতিৰ চন্দ্ৰ
গো-গ্ৰাসে গিলিবও পাৰোঁ সিঁহতক
অগ্নি শিখাত খোজ দি
পাৰ হ’বও পাৰোঁ উচ্চ শিখৰ
পিয়াহত পাণ কৰিব পাৰোঁ মহাসাগৰ ৷

দুখৰ দিনত --- ৰঞ্জন ভূঞা

মোৰ দুখৰ দিনত সুখৰ বৰষুণে চুবুৰি তিয়াই

পদুলিয়ে পদুলিয়ে সমাবেশৰ আয়োজন

জপনা খুলি ৰাখোঁ আগমনৰ আশাত

চিনাকি-অচিনাকি বতাহৰ

তথাপিও চোঁতালত গজি থাকে বনৰীয়া বন ৷

পুৱাতেই উঠি জপনা খুলিলেই চিনাকি

পদুলিয়ে পদুলিয়ে ওলমি থাকে অচিনাকি হাঁহি

জপনা জপাই আত্মগোপন ৰ আখৰা

কেতিয়াবা নিজৰ পাৰা কেতিয়াবা আনৰ পৰা ৷

স্বীকাৰোক্তি --- ৰঞ্জন ভূঞা

মন গ'লেই প্ৰেমত পৰিব পাৰোঁ যাৰে তাৰে
চহৰৰ আধুনিক নাৰী নতুবা জাকৈ মৰা ছোৱালীৰ
ৰোৱনী, দাৱনী, নাৱৰীয়াৰ জীয়াৰী, পাহাৰী ৰমণীৰ
নতুবা কোনো বেশ্যাৰ প্ৰেমত পৰিব পাৰোঁ মন গ'লেই ৷

আজন্ম মুক্ত বিহঙ্গ মই,
বাধা দি ৰাখিব নোৱাৰে তেওঁৰ দুচকুৰ অবুজ ভাষাই
আকুল আহ্বান নেওচি গুছি যাব পাৰোঁ
অচিন প্ৰেয়সীৰ মৰমত ওমলিব ৷

তেওঁৰ চকুত নাথাকে মোৰ সুখ
তেওঁৰ ওঁঠত নাথাকে মোৰ ভোক
তেওঁ অপেক্ষা মাথোঁ যুগান্তৰৰ
তেওঁ তপস্যা মাথোঁ জীৱনৰ ৷
যদিও কথা আছিল আজীৱন সংগী হোৱাৰ
মন গ'লেই গুছি যাব পাৰোঁশান্তি বিচাৰি
পাহাৰ ভৈয়াম নেওচি অচিন দেশলৈ ৷

বৰ্তমান জনপ্ৰিয় লিখনি

শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:994
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,084
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:310
শিতান: অনুভৱ
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,555
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,805
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:117