কবিতা

কবিতা :: আমি বেকাৰ ল'ৰাবোৰ --- শেখৰ ভট্ৰাচাৰ্য

আমি বেকাৰ ল'ৰাবোৰ

একো একোজন গুণ্ডা

এই ভদ্ৰ সমাজৰ চকুত ।

পেট্ৰল-ডিজেলৰ দাম বৃদ্ধি

বিদ্যুতৰ মাচুল বৃদ্ধি

সাধাৰণ মানুহক হাৰাশাস্তিৰ

ফলত আহ্বান কৰা অসম বন্ধৰ বাবে

আমি বেকাৰ ল'ৰাবোৰ গুণ্ডা

চৰকাৰ আৰু প্ৰশাসনৰ চকুত ।

ধুনীয়া ছোৱালীক প্ৰপোচ কৰাই আমাৰ নিচিনা বেকাৰ ল'ৰাবোৰৰ কাম

সেইবাবে আমি গুণ্ডা

ছোৱালীহঁতৰ দেউতাৰ চকুত ,

পকেট খালি হ’লে

দামী উপহাৰ দিব নোৱাৰিলে

DSLR আৰু বুলেট নথকা হ'লে

আমিবোৰ হৈ পৰো অসভ্য ল'ৰা ছোৱালীহঁতৰ চকুত ।

আন্দোলন কৰিলে কমিউনিষ্ট

সমালোচনা কৰিলে বিৰোধী ,

কবিতা :: বৰষুণৰ বতৰত --- মেহেনাজ সৰকাৰ

আকাশ ছিদ্ৰ হোৱাদি বৰষুণ পৰিছে

এজাক ৰুনুক জুকুন বৰষুণ

শান্ত সমাহিত নিৰিবিলি কোঠালি

বাহিৰত বৰষুণৰ মধুৰ ধেমালি

আস ! বৰষুণৰ এই নান্দনিক দৃশ্যত

তোমাৰ সৈতে অলপ তিতাৰ আমেজ ল’ব পৰা হ’লে

মন মগজু শিহঁৰিত হ’লহেতেন

জিৰ জিৰ এজাক হিম চেঁচা শব্দৰ বতাহত

নাইবা কৰ্ণ কুহৰ গুঞ্জৰিত হৈ উঠিলেহেঁতেন

হেজাৰ সুৰৰ অযুত কল্লোল

হেই ! বৰষুণৰ বতৰত

মনত পৰেনে

তোমাৰ কবিৰ কবিতাৰ পক্তি

বৰষুণৰ নান্দনিক দৃশ্যত হেৰাই যোৱা

তোমাৰ কবিক কাষতে পাবা ।

কবিতা :: গল্প --- মেহেনাজ সৰকাৰ

নিৰ্জন নিশাৰ
শাৰদীয় জোনাকৰ মোহনাত
তোমাক এটি গল্প শুনাম

হৃদয়ৰ ভাষাৰে লিখা গল্পটো
বেছি ডাঙৰ নহয়
ৰামধেনুৰ সমস্ত ৰঙেৰে বোলোৱা
অনুগল্প

থাওঁক দিয়া
কেইটামান নিমজ শব্দৰ গল্পটো
দুচকুত পঢ়ি চোৱা ...

কবিতা :: বিয়লী আকাশৰ স্তব্ধ সময় --- মেহেনাজ সৰকাৰ

বিয়লী আকাশৰ স্তব্ধ সময়
নহয় মাথো এটি কবিতাত
জীৱন জুৰি বৈ যোৱা
স্মৃতিৰ বোকোচাত

বিয়লী আকাশ
মুখামুখি ঘৰৰ দুটি দুৱাৰত
এটিত মই
আনটোত তুমি
কি চাইছিলো তেনেকৈ দুজনে
একান্ত গোপনে

মনালিছাৰ হাঁহিৰ দৰে
তোমাৰ হাঁহি নহ’লেও
হৃদ সাগৰত ঢৌ তোলাত
কোনো গুণে কম নাছিল

মনৰ চোতালত
ৰিমজিম ৰিমজিম সপোনৰ চুমাচুমি
ফাগুনে কঢ়িয়াই
নতুন আশাৰ মৌচুমী

বছৰ বাগৰি গ’ল
সময় সলনি হ’ল
সলনি নহ’ল
বিয়লী আকাশৰ স্তব্ধ সময় ।

কবিতা :: প্ৰেম , কবিতা আৰু মই --- মেহেনাজ সৰকাৰ

প্ৰেম আৰু কবিতাৰ সৈতে
মোৰ অভিন্ন সংসাৰ
নাজানো কেতিয়া সোমাই পৰিলো এই বন্ধনত
বোধহয় তোমাক দেখাৰ পিছৰ পৰাই

প্ৰেমৰ সোৱাদ সনা
শব্দৰ বুটা বছা
মোৰ কবিতাৰ পখিলাবোৰ
ৰ'দ হৈ উমলি থাকক
তোমাৰ প্ৰত্যেকটা সুন্দৰ ৰাতিপুৱাত

প্ৰেম
কাৰো অনুমতি নোলোৱাকৈ
নিজানত ফুল হৈ ফুলি থকা
ঈশ্বৰীক অনুভূতি

কবিতা
অনুভূতিবোৰ ছন্দৱদ্ধ ৰূপে গঢ়ি তোলা
কবি মনৰ
উৎকৃষ্ট শিল্প

মই
প্ৰেম আৰু কবিতাক
জনতাৰ পদুলিত তুলি ধৰা
যাযাবৰী প্ৰেমিক ॥

কবিতা :: নষ্ট প্ৰেমিকৰ পদ্য - ৩ --- মেহেনাজ সৰকাৰ

বুকুৱেদি বৈ গৈছে প্ৰেমৰ যমুনা

হালধীয়া বেলিৰ

আলো-ছায়াৰ দোমোজাত বহি চোৱা

তাজমহলৰ হৃদ স্পন্দন

নষ্ট প্ৰেমিকৰ নিৰলা পঁজাত

মুঠি মুঠি শাৰী শাৰী জোনাক ...

কবিতা :: আত্মকথা - (ক) --- নেকিবুৰ ৰহমান

বিচাৰি জীৱনৰ অৰ্থ
আজি মই ব্যৰ্থ ৷
কি আছে ফাগুনত .....
ৰং
ৰস
নে

.......
......
......

ৰঙা ?

কঙা !

সকলোবোৰ যেন মিছা জীৱনত !
সকলোবোৰ যেন নিচা যৌৱনত !
শূন্য বাবেই অভ্যস্ত ,
শূন্যতাক লৈয়ে ব্যস্ত ৷
ফাগুনৰ সৰাপাত
জীৱনৰ কুঁহিপাত
আজি অৰ্থহীন
যেন শেষ হৈ যাব
ভৰিৰ গছকত মোহাৰি সকলোবোৰ ৷

কবিতা :: প্ৰেমিক হ’ব নোৱাৰিলো --- মেহেনাজ সৰকাৰ

প্ৰেমিক হ’ব নোৱাৰিলো তাতে কি হ’ল
জোন আৰু তৰাবোৰক সাক্ষী থৈ
তোমাৰ নামত কবিতাতো লিখিব পাৰিছোঁ
উজাগৰী ৰাতি
ভাৱনাৰ নাওঁ সাজি
আকাশৰ নীলা চাদৰৰ তলত
শুৱতো পাৰিছো

প্ৰেমিক হ’ব নোৱাৰিলো তাতে কি হ’ল
দেহৰ প্ৰতি ৰক্ত সিৰা উপসিৰাত
তোমাৰ স্মৃতি লৈ
সপোনৰ ভাস্কৰ্যতো গঢ়িব পাৰিছোঁ
দুখৰ মাজতো প্ৰাণ খুলি হাঁহিবতো পাৰিছোঁ

প্ৰেমিক হ’ব নোৱাৰিলো তাতে কি হ’ল
তোমাৰ সৰিয়হফুলীয়া মুখনি চাই
জোনবাইৰ লগত গুণ গুণাবতো পাৰিছোঁ
শয়নে সপোনে নিৰ্জনে
কল্পনাৰ ৰংঘৰে

কবিতা :: মন যায় (২) --- গোপাল নাথ

মন যায় মোৰ ফুল হৈ ফুলিবলৈ,

কিন্তু মানুহৰ মাজত সুগন্ধি বিলাবলৈ নহয়,

পদূলি মূৰৰ বকুল ফুল জোপাক

বাটৰ বাটৰোৱাই ৰ লাগি চায় ।

কিন্তু গচকি থৈ যায় দুবৰিক ।

আকৌ মন যায় মোৰ চৰাই হৈ,

আকাশত উৰিবলৈ ।

আকাশত তিৰ বিৰায় থকা সেই

তৰাৰ লগত মোৰ মনৰ আৰু,

দূখৰ কথা পাতিবলৈ……

মন যায় মোৰ চৰাই মাতেৰে,

চিঞৰি চিঞৰি সকলোকে সুপ্ৰভাত জনাবলৈ

আৰু কিমান যে আশা আছে

কিন্তু মনৰ আশা মনতে ৰৈ থাকেতেই

পুৱা হৈ যায় গধূলি ।।

কবিতা :: শব্দ --- গোপাল নাথ

সেইটো কিহৰ শব্দ আছিল অ' আইতা

সেই শব্দতে মোৰ সকলো হেৰাইছিল বুলি

তুমি যে কৈছা ! ঢোল ,পেপা নাইবা গগনা

বজালে তেনে শব্দ হয় নেকি ? আইতা !

মই ভাবি ভাবি ভাগৰুৱা হৈ পৰো অ' আইতা

সেই শব্দতোনো কি ?

আজি অন্ততঃ মোক কৈ সান্তনা দিয়া আইতা

কোৱা মোক আইতা কোৱা

সেইটো কিহৰ শব্দ আছিল নো ?

কবিতা :: জোনজনী --- হৃষিকেশ দাস

সপোনতো তুমি দিঠকতো তুমি

মন গ্ৰহণৰে জানা জোনজনী তুমি

জনমে জনমে আমি হ’ম যুগমীয়া

নিছিঙে নিছিঙে বান্ধোন প্ৰীতিৰে মতলীয়া

শুভলগন আনিম দুয়ো দুয়োটে মগন

আশাৰ ফুলনিক কৰিম আমি বিতুপন ৷

কবিতা :: এটি অলিখিত কবিতা --- মেহেনাজ সৰকাৰ

নুপুৰৰ ছন্দে ছন্দে বিকশিত
সপোন
অনুভৱ
উজাগৰী নিশা

চকুৰ সমুদ্র গভীৰত
মাজে মাজে প্ৰেম
অভিমান
ঘৃণা

বৰষুণত উন্মাদ , ফাগুনত ৰাঙলী
কৃষ্ণচুড়াত বিভোৰ হয় সপোন ৰচিবলে
তুমিয়েইনে , তুমিয়েইনে ?
মোৰ সৃষ্টিৰ আদিতম নাৰী
নাক্ষত্ৰিক স্বৰ্ণৰ প্ৰতিমা
এটি অলিখিত কবিতা

কবিতা :: স্মৃতি ৰোমন্থন --- মিৰাজ জুলফিক্কাৰ ৰহমান

(ৰূপালী জয়ন্তী উপলক্ষে)

স্মৃতিৰ জিলিঙনিৰে মুখৰিত হ'ব গলদীঘলা হাইস্কুল...।
আৱেগিকতাৰে আৱেগিক হৈ পৰিব গলদীঘলা হাইস্কুল...।
স্মৃতিৰেখাৰে স্মৃতিকাতৰ হৈ পৰিব গলদীঘলা হাইস্কুল...।
উচাহপূৰ্ণ সমাগমত সুবাসিত হৈ পৰিব আকাশ বতাহ।
মুখৰ হৈ পৰিব বিদ্যালয় প্ৰাঙ্গন ।
ৰোমন্থিত হ'ব মনৰ মাজত বহু প্ৰেমাতুৰৰ প্ৰেমালাপ..।
তাৰে মাজতে বিচাৰি পাব হেৰাই যোৱা প্ৰেমাৱেশৰ সুবাস ।
ন-পুৰনিৰ আগমনত উদুলি-মুদুলি হৈ পৰিব সমাৰোহথলী ।
নতুন দিনৰ নতুন সূৰুযৰ আভাৰে আলোকিত হৈ পৰিব হাইস্কুলৰ বাকৰি ।

কবিতা :: নৱবৰ্ষৰ দোকমোকালিত --- মেহেনাজ সৰকাৰ

নৱবৰ্ষৰ দোকমোকালিত

মাইকলৈ মই চিঞৰি চিঞৰি কম

মই তোমাক ভালপাইছিলো

এতিয়াও পাওঁ

আৰু ভৱিষ্যতেও ....

তুমি কি কৰিবা

তোমাৰ ৰূপ সৌন্দৰ্য্যৰ তুলিকাৰে

কবিতা অকবিতাৰে বিশ্ব কপাঁম

মোক দেখিলে সকলোৱে ক’ব

চোৱা সৌৱা পাগল প্ৰেমিক

প্ৰেমৰ অবিহনে সি যে একোৱেই নুবুজে

তাৰ ধ্যান ধাৰণা সকলোতে

কেৱল অনামিকা অনামিকা ....

সঁচাই তোমাৰ ভালপোৱাৰে

ইতিহাসক দিব বিচাৰো

আৰু এটি প্ৰেমৰ পংকিল অধ্যায়

পাৰিলে দূৰৰ পৰাই

তুমি অলপ সঁহাৰি দিয়া ...

কবিতা :: নৱবৰ্ষৰ উপহাৰ --- মেহেনাজ সৰকাৰ

ডাষ্টবিনৰ আৱৰ্জনাৰ
কিমান মূল্য থাকে বাৰু ?
হয়তো শূন্যতকৈও কম
তাতো আহে নৱবৰ্ষৰ প্ৰীতি আৰু শুভেচ্ছাৰ
উপহাৰ দিয়াৰ প্ৰৱনতা
আনন্দ উৎসৱ মাদকতা

আৰ্থিকত চহকী নহ’লেও
ভাষাৰ ফুল তুলিব নাজানিলেও
প্ৰেমিক সম্ৰাট নহ’লেও
মইয়ো সাজু কৰিছো নৱবৰ্ষৰ উপহাৰ
নৱবৰ্ষৰ প্ৰতিটো দিনেই
তোমালৈ কঢ়িয়াই আনক
প্ৰাক প্ৰত্যুষ নিলিম আকাশৰ
এটি ৰক্তজোবা
আঁতৰি যাওঁক সমস্ত বিষাদ কালিমা
বহু দূৰত্বৰ প্ৰান্তত ৰৈ
সহৃদয়েৰে শুভ কামনা যাচিলোঁ

এয়া উপহাৰ হয় নে নহয়
বিচাৰ্য্য আপোনাসৱৰ

কবিতা :: উৰণীয় সুখবোৰ --- প্ৰশান্ত ধোন সোণোৱাল

মোৰ পৰা নিয়তিয়ে সুখবোৰ আঁতৰাই নিলে
এখোজ দুখোজ কৰি
সিপাৰৰ কুৰুৱাৰ স’তে মিলাবলৈ !
মইও বাধা দিব নোৱাৰিলোঁ.....

জানিছিলোঁ,
কুৰুৱাই এদিন নহয় এদিন
তোমাতেই সপিব
মোৰ সুখবোৰ |

কবিতা :: এটি সেউজীয়া প্ৰেমৰ কবিতা --- মেহেনাজ সৰকাৰ

কবিতাৰ জোন মোৰ
নৱবৰ্ষ আহিছে
কি দিম তোমাক ?
এমুঠি সঁচা ভালপোৱাৰ বাহিৰে
এই কবিৰ একোৱেই নাই

হৃদয়টোও বিকি থৈছো
কোনো এটি উপহাৰৰ টোপোলাত
তোমাৰ হাঁহিৰ নিজৰাত
তেন্তে ...

মুঠি মুঠি তৰা বাকি দিম
তোমাৰ স্বৰ্ণ কোমল প্ৰেমৰ বাগিচাত
লহপহকৈ উৰিব
হেজাৰ জোনাকী পৰুৱা
ওঁহো ! সেয়াতো কাল্পনিক

ডিচেম্বৰৰ বাট পথ ভাবি - ভাবিয়েই গ’ল
জানুৱাৰীৰ প্ৰথম পুৱাত
ফুটুকি পখিলাৰ ঠোঁটত
হাঁহিৰ মালিতা
সম্বন্ধৰ দলংয়েদি আহে
এটি সেউজীয়া প্ৰেমৰ কবিতা ॥

কবিতা :: এটুপি পানী --- গোপাল নাথ

হে'ৰা সখী মোৰ বৰ পিয়াহ লাগিছে অ’
মই এটুপি পানী পোৱা হ'লে,

সখী আজি মই ভিক্ষাৰী হৈ গ’লো অ’
মাথো এটুপি পানীৰ বাবে ।
মোক পানী টুপি বৰ প্ৰয়োজন অ’
সখী কিবা এটা কৰা ।

পিয়াহত মোৰ প্ৰাণ যায় যায়
আজি এটুপি পানী দি মোক
অন্ততঃ জীয়াই থাকিবলৈ দিয়া সখী !

মোৰ মনত বহুত আশা আৰু
সপোন এতিয়াওঁ আছে তাক তুমি
ভাঙিবলৈ নিদিবা সখী ।

তোমাক আকৌ কৈছো মই
মোৰ বৰ পিয়াহ লাগিছে অ’
মোক এটুপি পানী দিয়া ।।

কবিতা :: নৈ ঘাটৰ অপেক্ষা --- বিষ্ণু বড়া

পৰেনে মনত আঁহতগুৰি ঘাটলৈ
পুৱাৰ পৰা গধূলিলৈ
ব'ঠাৰ মাৰি মাৰি গোৱা হলঘৰ ককাই গীতৰ সুৰটিলৈ
অপেক্ষা কৰিছিল তেওঁৰ সৈতে
বহু নাৱৰীয়াই
ভাল এটি দিন অহালৈ.......

.
লগ হৈছিলো আমি সমনীয়াৰ স'তে
হাতত কিতাপ ফলি লৈ
সেই নৈ ঘাটতে
অপেক্ষা কৰিছিলো লগতে
ইপাৰৰ পৰা অহা নাওঁখনিলৈ.....

.
নৈ ঘাটৰ মুকলি পথাৰত
কুট-কুট কাবাদী চুৱা-চুই খেলিবলৈ
আমি অপেক্ষা কৰিছিলো একেলগে
দেওবাৰ দিনটো অহালে..........

কবিতা :: প্ৰাণটো জীয়াই ৰখাৰ আশাৰে --- জানকী ৰায়

বিচাৰি ফুৰিছো এখনি হিয়া
য'ত আছে দয়াৰে ভৰা
এক বহল গভীৰ সাগৰ
যি গভীৰতাত বিনাদ্বিধাই
হেৰুৱাই পেলাব পাৰি
সকলোবোৰ বিষাদ ।

বিচাৰি ফুৰিছো
এযোৰ নীলাভ চকু,
নাই য'ত হিংসাৰ উন্মাদনা
নাই কোনো স্বাৰ্থ বিৰাজিত
আছে মাথো
অসীম মমতা ভৰা
এক মধুৰ কিৰণ
যি কিৰণে পথ দেখুৱাই
আদিৰ পৰা অনন্তলৈ
পৃথিৱীৰ পৰা আকাশলৈ
সেয়ে আজি তাৰ লগত
কথা পাতিব বিচাৰিছো
আৰু বুটলি ল'ব বিচাৰিছো
অলপ মৰম অলপ দয়া আৰু
অকণ সহানুভূতি
প্ৰাণটো জীয়াই ৰখাৰ আশাৰে ।।

কবিতা :: অনুৰোধ --- মিৰাজ জুলফিক্কাৰ ৰহমান

হে, জগতস্ৰতা মোক শান্তি দিয়া নহ'লে অশান্তিৰ অনলত ছায়াচ্ছন্ন হৈ থাকিব লাগিব ।

হে, জগতকৰ্তা মোক অলপ সাহস দিয়া নহ'লে মই সদায় ভয়বিহ্বল হৈ থাকিব লাগিব ।

হে, জগতজননী মোক আশীৰ্বাদ কৰা নহ'লে অভি শাপৰ শাও লৈ লৈ জীয়াই থাকিব লাগিব ।

হে,জগতপিতা মোক মানুহৰ ৰূপত গঢ়াই তোলা নহ'লে মই পাশৱৰ পাশৱিক অত্যাচাৰৰ বলি হৈ থাকিব লাগিব ।

হে, জগতপতি মোক আনন্দ দিয়া নহ'লে মই সদায় দুখৰ সাগৰত ডুবি থাকিব লাগিব ।

হে, জগতপ্ৰাণ অত্যাচাৰিক দমন কৰা নহ'লে সিহঁতে আমাৰ দুৰ্বলতাৰ সুযোগ লৈয়ে থাকিব....।

কবিতা :: কথাৰ মাজতে --- প্ৰশান্ত ধোন সোণোৱাল

কথাৰ মাজতে সুধিছিলা হঠাৎ
'জীৱনটো কিয় ইমান বিষময় ?'
যি আছিল অপ্ৰত্যাশিত
প্ৰেমালাপৰ মাজত !

মই কৈছিলো, ' আমিয়েইতো বিষ ৷
জীৱনক দোষীছা কিয় ?'

এজাক নীৰৱতাই পৰশি গ'ল
এই মাত্ৰ...........

তুমি কৈছিলা, ' তোমাৰ পৰা মই সদুত্তৰ নাপাওঁ,
কিয় ইমান বেকাঁ তোমাৰ কথাবোৰ ?'

'আমিয়েই বেকাঁ.......
মোক দোষী লাভ কি ?'
----মোৰ স্বভাৱ সুলভ উত্তৰ,
যি তোমাৰ প্ৰত্যাশিত ৷

'তথাপিও তুমি পোন হৈ থকাৰ অভিনয় কৰা ৷
কিন্তু..... কিয়......?'

'এইয়া মুদ্ৰা দোষ'---মই ক'লো ৷

কবিতা :: মোৰ ভালপোৱা --- প্ৰশান্ত ধোন সোণোৱাল

মই যাক ভালপাওঁ
তাই হ'ব পাৰে সতী সাবিত্ৰী
অথবা
নহ'ব পাৰে বেশ্যা |

মই যাক ভালপাওঁ
তাই হ'ল এগৰাকী নাৰী

যিয়ে বুজে জীৱন আৰু ভালপোৱাৰ সংজ্ঞা |

তাতকৈ বেছি আৰু মোক কি লাগে ??

তাতকৈ বেছি মই বুজি নাপাওঁ
কাৰণ ,
সিবোৰ মোৰ সাধ্যৰ বাহিৰত,
যিহেতু,
মই
মাগুৰ মাছতকৈ কম জ্ঞানী !!

দেখি শুনি শিকো
পিছে
বুজিব নোৱাৰো |

কবিতা :: নষ্ট কবিতা --- মেহেনাজ সৰকাৰ

মৰহি গৈছে নষ্ট প্ৰেমিকৰ

আৱেগ

অনুভূতি

ভালপোৱা

বুকুৰ দুয়ো পাৰে বাজে

বিষাদ

হতাশা

আমানিশা

চকুলোৰে পৰিপূৰ্ণ নষ্ট কবিতা ।

কবিতা :: মন যায় --- গোপাল নাথ

মন যায় মোৰ মেটেকাৰ দৰে বোঁৱতি নৈৰ

সোঁতে সোঁতে উটি যাবলৈ ।

চকুত চকু থৈ কাষে কাষে খোজ দিবলৈ

মোৰো মন যায় ।

আকাশৰ জোন বেলি তৰায়ো আনি দিবলৈ

মন যায় মাথোঁ তোমাৰ বাবে !

পিচে উমান নাপাওঁ ।

দুভৰি দুই নাৱত দি যাবলৈ হয়তো মই নোৱাৰিম ।

কিন্তু পানী তোলা ঘাটত আৰু পদূলি বাটত,

মই সদায় চকু থওঁ তোমালৈ ।

তোমাৰ লাজুকী লাজুকী চকুৰ চাৱনিটো

আকৌ এবাৰ চাবলৈ মন যায় অ"।

চাহ গছৰ পাত চিঙি থকা লোক সকলক দেখিলে

মোৰো গাবলৈ মন যায় বাগানীয়া গান ।

অ’ শুনা চোন তোমাৰ সেই মিঠা বৰণীয়া দেহাটি

চাবলৈও বৰ মন গৈছে অ",

কবিতা :: তাই মোক ভালপাইছিল নেকি --- মেহেনাজ সৰকাৰ

তেতিয়া নৱেম্বৰ মাহ
শাৰদীয় বতৰ
ৰুণজুন ৰুণজুন সপোনৰ মহা আয়োজন

শিমলু হৈ উৰিছিল ছোৱালীজনী
ফাগুনৰ ৰঙ তাইৰ দুচকুত
মুখত হাঁহিৰ নিজৰা নিৰৱধি
অনামী পছোৱাৰ ঢৌত
চিৎ পখিলী হৈ বাৰে বাৰে পৰিছিল
মোৰ সপ্নৰ নিলিম উদ্যানত

তাই মোক ভালপাইছিল নেকি ?

উহ! অসহ্য যন্ত্ৰণা
অংকৰ স্নাতক হোৱাৰ পিছতো
জীৱনৰ ক্ষুদ্ৰ অংকত ব্যৰ্থ

কবিতা :: নিষ্ঠুৰ মানৱ --- মিৰাজ জুলফিক্কাৰ ৰহমান

তহঁত আধুনিক মানৱ নেকি..?
নহয় নহয় তহঁত আধুনিক মানৱ হ'ব নোৱাৰা..।
তহঁতেটো নিৰীহৰ তেজেৰে ফাকু খেলি ভালপোৱা মানৱ..।
নিষ্ঠুৰ মানৱৰ কাল্পনিক চৰিত্ৰবোৰ দেখিলে মন প্ৰাণত অজানা শিঁহৰণে জোকাৰি যায়..।

তহঁত ভদ্ৰতাৰ মুখা পিন্ধা মানৱ নেকি..?
নহয় নহয় তহঁতেটো মানৱতাক দলিয়াই দুহাতত তুলি লোৱা অভদ্ৰতাৰ মুখা পিন্ধা মানৱ ।

তহঁতে দুখীয়াৰ দৰিদ্ৰালয় নেকি..?
নহয় নহয় তহঁতেটো
সভ্য সমাজৰ অনুপযুক্ত অসভ্য, অশিষ্ট, অভব্য মানৱ...।

কবিতা :: বিষাদৰ হুমুনিয়াহ --- বিপুল কাকতি

বুকুৰ ভিতৰ আকাশ খনত
বিষাদৰ ডাঁৱৰ বোৰ ভঙা শব্দ
বৰষুণৰ শব্দ বোৰত বিলিন হৈ যায়
সেয়ে মোৰ বৰষুণ প্ৰিয়

মই কবিতাৰ প্ৰেমিক
শব্দ মোৰ প্ৰেম
কবিতাত বিচাৰি পাওঁ মোৰ
হেৰুৱা শোকৰ সুবাস

শব্দ বোৰে মোক নিচুকাই
যেতিয়া সেমেকা ৰাতি
তোমাৰ স্মৃতিয়ে
মোৰ কানত গুন গুনাই ;
বুকুৰ ভিতৰত খলকনি লগাই
বন্ধ দুচকুৰে বৈ আহে
নিলজ্জ্য চকুলো
উচুপনিৰ শব্দ হৈ
সেয়ে মোৰ শব্দ প্ৰিয় |

কবিতা :: পগলা প্ৰেমিক --- সমুজ্জ্বল ডেকা

পানীত নামাৰিবি অকাৰণত শিল

দেখা পাবি মুখনিৰ বহুখিনি অমিল

তৰংগই খহাইছে হৃদয়ৰ দুই পাৰ

ঘা হৈ উৱলিব পাতিলে তই বিষাক্ত মায়াজাল ৷

দূৰণিত শুনিছো হাহাকাৰ

সৌৱা পগলা প্ৰেমিকৰ জবৰ্দস্ত হৰতাল !

আঙুলি কাটি তোৰ শিৰত

কৰিব সি ৰক্তদান

মুখমণ্ডল নে ডিঙিত মুকুতাৰ মালা উজলাই

তোৰ উঠাম বুকুতেই বিচাৰিব

সি জীয়াই থকাৰ উৎকৃষ্ট উপাদান;

প্ৰতিদানত প্ৰেম,

দিবিনে তই ?

ধাৰলৈ হ'লেও তাক অকণমান !

কবিতা :: লালকুৰা গাঁৱৰ হালধীয়া ছোৱালীজনী --- মেহেনাজ সৰকাৰ

লালকুৰা গাঁৱৰ সেউজ বননিত
পখিলা হৈ নাচি ফুৰা হালধীয়া ছোৱালীজনী
কুশলে আছানে তুমি
একেই আছেনে তোমাৰ হ্ৰদীয় চকুৰ চাৱনি
দুওঁঠৰ জোনাক জোনাক হাঁহিৰ মোহনা
কাজলসনা চেলাউৰি
সেন্দুৰীয়া ওফন্দা গাল
পছোৱাৰ সৈতে চুপতি মৰা
দীঘলীয়া ক'লা চুলিটাৰি

তুমি হালধীয়া পোছাক পিন্ধানে এতিয়াও
তোমাৰ সৌন্দৰ্য্যত ঈৰ্ষানীয় হৈ
মুখ ভেকাহি ডুবেনে বেলি
পছিমত আকাশত
নাইবা তৰাবোৰে ধৰেনে আগচি
পূৰ্ণ শশীক লালকুৰাৰ সুবাসিত উদ্যানত

বৰ্তমান জনপ্ৰিয় লিখনি

শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:3,403
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,659
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,078
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,779
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,569
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,563