কবিতা

কবিতা :: মোৰ প্ৰাণৰ কবিতা --- জানকী ৰায়

বহুদিন হ'ল তোৰ স’তে দেখা হোৱা নাই

তোৰ ভাৱত বিভূৰ হৈ

পৰা নাই পাহৰিব

জীৱনৰ দূখবোধ ,

খৰস্ৰুতা সময়ৰ সোঁতত বাগৰিছে

জীৱনৰ তিতা-মিঠা ক্ষণবোৰ ।

মোৰ প্ৰাণৰ কবিতা

ক'ত জানো তই হেৰাই গলি ?

প্ৰতিটো শব্দৰ মাজত

তোক বিচাৰি মই হাবাথুৰি খাওঁ ,

তই চাগে পাহৰিলি

তোৰ মাজত যে বিচাৰি পাওঁ

জীৱনৰ অস্তিত্ব

জীয়াই থকাৰ হেঁপাহ

সময়ে নিদিয়ে কেউকে ঠাই

দিনবোৰ এনেদৰেই পাৰ হৈ যায়

হৃদয়ত সাঁচ বহুৱাই

তথাপিতো থাকিবি তই

মোৰ জীৱন লগৰী হয়

চিৰদিন চিৰকাল ।।

কবিতা :: ব্যৰ্থতা --- মেহেনাজ সৰকাৰ

নিজম নিশা

ব্যৰ্থতাৰ এন্ধাৰে শিকালে

এমুঠি জোনাকত সত্যক আদৰিবলে

মনৰ ভিতৰ ভাগৰ ঘটনা

জুই জ্বলিছে

প্ৰেমৰ জুই

ৰৌদ্ৰজ্জ্বল সপোনে ভিৰ কৰিছেহি

পদুলি মুখত ।

কবিতা :: শৰতৰ জোনৰ সৈতে এখন্তেক --- মেহেনাজ সৰকাৰ

হেই ! কি লিখিম তোমালৈ
শৰতৰ বাটে বাটে
নিয়ৰৰ গান
কবিতা কবিতা
কিছু হৃদয়ৰ আকুলতা

এই দুষ্ট কাচোনমতী
তেনেকৈ মোৰ ফালে চাই নাথাকিবা
কিবা ক'বলগা আছে যদি
আকাশ আৰু তৰাবোৰক সাক্ষী থৈ
কাণে কাণে কোৱা

মোৰ পঢ়া মেজত আলহী হৈছে
তোমাৰ এমুঠি জোনাক
আথেবাথে সাদৰী
কলমেৰে বন্দী কৰিলোঁ
স্হায়িত্ব তোমাৰ

কি থাকিব পাৰে তোমাৰ মাজত
নাইবা কি জাগিব পাৰে
মোৰ হৃদয় পঁজাত
বাস্তৱৰ ফালৰি কাটি
সপোন ৰাজ্যৰ বাসিন্দা মই ?

কবিতা :: ভগা জুপুৰি আৰু এগৰাকী কবি --- সমুজ্জ্বল ডেকা

ভাদ মহীয়া সোণোৱালী ৰ'দত
দেহাটি দহে
বৰষুণ নামিলে বিজুলী-ঢেৰেকনিৰে
বুকু ফাঁট মেলা ৰক্ত যেন টুপ্-টুপ্ সৰে
তথাপিও ইয়াত আজিও
তেওঁ সৰলতাৰে বসবাস কৰে
সুখ-আনন্দ আদিবোৰ ইয়াতেই ৰোপন কৰিছে
নহ'লেনো নিশাৰ আকাশৰ জোন-তৰাবোৰ চাই
শেতেলিতে ইমান গভীৰ প্ৰেমৰ কবিতা তেওঁ কেনেকৈ লিখে!
এই ভগা জুপুৰিতে
তেওঁৰ সপোনবোৰ হেঁপাহবোৰ জীয়াই থাকে
বাঢ়ি বাঢ়ি দিঠকত দিনে দিনে হাঁহে
আবেগবোৰ এন্ধাৰ একোণত লুকুৱাই
নাজানো কেনেকৈ
বিনা দ্বিধাই আনে নেদেখাকৈ ৰাখিব পাৰে!
নাৰীৰ সমানেই কষ্ট সহিষ্ণু গুণ
নিশ্চয়কৈ সেইজনা কবিৰো তেজে-তেজেই আছে!

কবিতা :: তোমাক লৈ কবিতা নিলিখো --- মেহেনাজ সৰকাৰ

তোমাক লৈ কবিতা লিখিলো বহুতো

জোনাকৰ দলিচাত

বসন্তৰ কুঁহিপাতত

ফাগুনৰ ফাকুগুৰিত

অথবা সজালো তোমাক

পৃথিৱীৰ সমস্ত ৰত্নকণাৰে অলংকৃতা কবিতাৰ গাভৰু পুষ্প পদুম

সৌন্দৰ্য্যৰ মূৰ্ত প্ৰতিমা

নাই ! তোমাৰ মনৰ কোনো পৰিবৰ্তন নহ’ল

শূণ্য ! শূণ্যই

তাক যিমানেই অলংকাৰ পিন্ধোৱা

সি শূণ্যই থাকিব

তোমাক লৈ আৰু কবিতা নিলিখো ।

কবিতা :: বিলাসী বান্দৰ --- মেহেনাজ সৰকাৰ

তেওঁলোকক নেদেখুৱাব
মানৱতাৰ মধুময় দলং
কাৰণ মানৱতা কি
তেওঁলোকে নাজানে
জানিলেও প্ৰতিফলন নকৰে ।
মুঠি মুঠি কৈ
মিঠা মিঠা ফুলজাৰিৰ ভাষন বিলাই
সিহঁতে দেখুৱায়
আমি বিশ্বৰ শ্ৰেষ্ঠ মানৱ
অথচ
নিষ্পাপ , নিষ্কলংক দৰিদ্ৰ জনতাৰ
সিহঁতেই ৰক্ত খোৱা দানৱ ।
সিহঁতে খাইছে , পিন্ধিছে
আৰু গঢ়িছে ধনৰ হিমালয়
য’ৰ পৰা এটি এটি বিন্দু কাটিলেও
আমাৰ দৰে নিঃসহায়
হেজাৰ দৰিদ্ৰৰ ঘৰতো ফুলিব
ক’তনো প্ৰভাতী ফুল ।
আমি নিঃস্ব দৰিদ্ৰ
ডাষ্টবিনৰ সমতুল্য
তথাপি আমি মানৱ
আমাৰ আছে মানৱতা
যিটো নাই

কবিতা :: এইবেলি আঘোণত --- মেহেনাজ সৰকাৰ

এইবেলি আঘোণত
কুঁৱলীৰ সেওঁতা ফালি
কাক চাম জুমি জুমি
নেদেখাৰ ভাওজুৰি ?
তুমি যে আঁতৰি গ’লা
একেবাৰে হৃদয়ৰ পৰা

পিক ৰঙা নে লেকমি লিপিষ্টিক ৰঙা
ওঁঠৰ কথাৰে কবিতা লিখিম
নাইবা
খিলখিল হাঁহি নে
দাৱনীৰ কেচ কেচ কাচিখনৰ কথাৰে
ওঁহো ! কোনটোৱেই যে সঠিক নহ’ব
এইবেলি মোৰ বাবে
ব্যৰ্থতাৰ জুয়ে পুৰা কলিজাৰ
শুকান কেনভাছত

ধান কাটি পেলাই থোৱা
শূণ্য পথাৰখনেই হ’ব
এইবেলি মোৰ কবিতাৰ দৃশ্য পট
শূন্যতাৰ মাজত
আৰু এটি শূণ্য উপহাৰ দিম
এইবেলি আঘোণত ।

কবিতা :: মায়াবিনী --- শেখৰ ভট্টাচাৰ্য

সৌ সিদিনা তোমাক দেখিছিলো যে,

কমন ৰুমৰ আৰঁত লুকাই আছিলা,

তুমি জানো মোকেই বিচাৰি ফুৰা নাছিলা!

এই মায়াবিনী! তুমিয়েই আছিলাচোন,

কলেজৰ ন'টিছ ব'ৰ্ডত মোৰ নম্বৰ বিচাৰি আছিলা কবিতাবিলাকত |

তোমাৰ মনত আছে বা নাই ?

কোনো কাৰণ নোহোৱাকৈ কথা পাতিছিলোঁ আমি দুয়োজনে কলেজৰ ক্লাছৰ শেষত ।

মই গম পাইছিলো

মই লিখা কবিতা দেখি

তুমি ফিদা হৈ গৈছিলা ।

ম'ৰা চৰাইৰ পাখি লগাই

নাচি উঠিছিল তোমাৰ মন |

ঝৰ ঝৰ ঝৰ কৈ বৰষুণ নামিছিল,

বৰষুণৰ শব্দৰে মাতি উঠিছিল চাৰিওফাল ।

মোৰ মনে চিঞৰি দিছিল,

কবিতা :: লেমৰ পোহৰত --- মেহেনাজ সৰকাৰ

এয়া
নিবিড়ৰ পৰা নিবিড়তম পৰিৱেশ
মনত পেলাইছো
জীৱনৰ বৰ্ণিলময় বসন্তৰ দিনবোৰ
হৃদপিণ্ড আহত কৰা
তোমাৰ থুথুৰীৰ পাতল ক’লা দাগটো

কবিতা :: শব্দবিহীন কবিতা --- মেহেনাজ সৰকাৰ

কবিতা ! তাকো আকৌ শব্দবিহীনকৈ

কেনেকৈ

তোমাৰ ওঁঠৰ সেউজ বাকৰিৰ

পাতলীয়া লিপিষ্টিকেই কবিতা

চকুৰ কাজলেই কবিতা

ভ্ৰূৰ আইলানাও

হাঁহিৰ নিজৰা !

সেয়াতো কলিজাৰ আছুতীয়া কবিতা

হৃদপিণ্ডৰ স্পন্দন

গুণ গুণ , গুণ গুণ ...

কবিতা :: এন্ধাৰ জীৱন --- কামাল হাছান বুল বুল

অচিনাকি হৈ আহিছিলা
এন্ধাৰ জীৱনলৈ ।
জোনাকৰ জোনাক হৈ
আহিছিলা পোহৰ বিলাবলৈ ।

দিন আৰু ৰাতিৰ দৰে
তুমিঅ’ আহিলা আৰু গ’লা ।
দি গ’লা বহুত আবেগ
দি গ’লা বহুত কষ্ট ।

দুখৰ সময়ত আহিছিলা
সুখ দিবলৈ
প্রতিশ্রুতি দিছিলা গোটেই জীৱন থাকিবলৈ ।
দি গ’লা বহুত আশা সপোনৰ,
কিয় পূৰণ নকৰিলা সপোন বোৰ ?

আজিও পাহৰিব পৰা নাই তোমাক
পাৰিমনো কেনেকে দিছিলোঁ যে প্রতিশ্রুতি পাহৰি নুজোৱাৰ ।
জোনাক হৈ আহিছিলা এন্ধাৰ জীৱনলৈ
এন্ধাৰ জীৱনটোক দি গ’লা সেই জোনাকবিহীন এন্ধাৰ এ ।

কবিতা :: জোনৰ সৈতে এৰাতি --- মেহেনাজ সৰকাৰ

জোনটিয়ে ইংগিত দিছে

কিঅ’ ফাজিল কবি

মোক উদ্দেশ্যি কিমান ৰচিবা

তোমাৰ প্ৰেয়সীৰ গাভৰু দেহৰ কবিতা

মই মিচিকিয়া হাঁহিৰে ভাবিলো

জোনটিয়ে কিয় ক’লে এনে কথা

নে তাইৰ সৌন্দৰ্য্যত জোনৰ ঈৰ্ষা হৈছে

তাই যে জোনতকৈ ধুনীয়া

পৃথিৱীৰ ভাস্কৰ্যৰ সমস্ত ৰত্নকণাৰে অলংকৃতা ...

কবিতা :: আঘোণ --- শ্ৰী ৰাজেন দাস

তোক বঁকিয়াইদি শুহুৰিয়াওঁতে

মোৰ জেঠীপতীয়া বিৰিয়া কঁপে

মূৰৰ কাকৈ ফণি গুজা ঘৰটোত

ঠাণ্ডাত জিৰিক জিৰিকৈ সোণগুটিৰ

উজনি-ভাটি

ককাইদেউক ক'বা

বাইটিৰ জোনকাচি জোনজনী

আজি বৰষুণত তিতিল

গোটেই ঘৰটো উকা হ'ল

মোৰ বগাসাঁজজোৰক

তেনেকৈ নাচাবি

মইহে তহঁতক...|

কবিতা :: পোক --- সমুজ্জ্বল ডেকা

পুহমহীয়া হাড় কপোৱা শীতত
কুৱঁলীময় আৱৰণ ফালি
যেতিয়া মই কেঁচা ৰাস্তাটোৰে আগবাঢ়ো
হঠাৎ মোক
মোৰ বুকুৰ একোণত বাহ লোৱা
পোকটোৱে বাধা দিয়ে
মাজে মাজে ই বখলিয়াই কামোৰে ৷

যেতিয়া মৰুভূমি সদৃশ বালিচৰৰ মাজেৰে খোজকাঢ়ি
মই গন্তব্যস্থান পাবলৈ জেদী হৈ পৰো
মই ধুমুহাত উৰি উৰি
স্বচ্ছ দেহ মলীন কৰা ধূলিলৈ ভ্ৰূক্ষেপ নকৰো
এই পোকটোৰ বাবেহে
মই ভাগৰুৱা পথিক হৈ অশান্তিত ভুগো ৷

কবিতা :: আধালিখা কলংকিত ডায়েৰী --- সমুজ্জ্বল ডেকা

কলেজীয়া জীৱনৰ
তুমি মোৰ দুৰ্দান্ত প্ৰেমিকা
তোমাক ভালপোৱাৰ প্ৰতিদান মোৰ দৰে প্ৰেমিকৰ পৰা
তুমি ভুলতো নিবিচাৰিবা
মই হাত কাটি বুলাই দিব পাৰো
তোমাৰ উঁকা কপালত ৰক্তৰ ফোঁট
শিৰত আঁকি দিব পাৰো একেদৰেই সৰলৰৈখিক স্ৰোত ৷

কবিতা :: নিষিদ্ধ হৃদয়ৰ দাবানল হিমাক্ষী কলিতা --- জিতুল কলিতা

সন্দিকৈ কলেজৰ সেই মৰমলগা ছোৱালীজনী..

মিছ্ হিমাক্ষী কলিতা..

চেহহহহ.... তুমিটো জানাই লক্ষ লক্ষ অনুৰাগী তোমাৰ

তথাপিও কিয় জানো তোমাৰ

মৰমলগা হাঁহিটোত ডুব যাওঁ দিনে - নিশাই ।।।

দীঘলী পুখুৰীৰ কহুৱা বতাহেও দিয়ে তোমাৰ বাৰ্তা

আৰু.. সেই পানবজাৰৰ RG, KBS বুকষ্টলত

কেতিয়াবা বিচাৰি যাওঁ তোমাৰ বেটুপাতযুক্ত

ৰঙা লিপষ্টিকৰ ফটো থকা আলোচনীবোৰ ।।

কেতিয়াবা জালুকবাৰীৰ ট্ৰেফিকজামো মৌন হয় ৰয়..

মাথো এশ-ফুট হৰ্ডিংত জিলিকি ৰয়

তোমাৰ মিচিকিয়া হাঁহি আৰু

নিষিদ্ধ হৈ ৰয় নিউটনৰ সূত্ৰ ।।।

কবিতা :: নষ্ট প্ৰেমিকৰ আৱেগ --- মাহিম ৰয়

এন্ধাৰখিনি ধাৰ কৰি

বগা কাগজত আঁকবাঁক দিলো

দুচকু স্থিৰ কৰি

বহু সময় চালো

নাই ! নষ্ট প্ৰেমিকৰ আৱেগৰ অবিহনে

এফোটাও সৌন্দৰ্য্য নাই

কবিতা :: ভালপাওঁ নদী আৰু নাৰী --- ছানকুমাৰ কলিতা

নদী ভালপাওঁ আগৰপৰাই
কাৰণ নদীয়ে হৃদয়ৰ ভাষা বুজে,
নদীয়ে কথা কয়
নদীয়ে কৃষ্ণচূড়াৰ নিচাত মাতাল হ'ব জানে
নদীয়ে চটফটাই বিৰহ সাগৰ সংগমৰ ব্যাকুলতাত ।
নদীয়ে কেতিয়াবা হীৰুদাৰ প্ৰেমত পৰে----
“তুমিটো জানাই এই কবিৰ আৰু একোৱেই নাই,
এটায়েই মাথোঁ কামিজ তাৰো ছিঙো-ছিঙো ছিলাই,
প্ৰেম চাগে এনেকুৱাই আৱৰণ খুলি হিয়া জুৰাই" ।

কবিতা :: চুলি --- মাহিম ৰয়

পাঠদানৰ মুহূৰ্তৰ এটি আবেলি

কাৰোবাৰ স্পৰ্শত শিঁয়ৰি উঠিলো

কাষৰ ছোৱালীজনীৰ

কেইকোচামান চুলিয়ে মোৰ চাৰ্টৰ ওপৰেদি

মূৰত লাগিছে

ফেনৰ অবিৰাম গতিত হয়তো সি

ফাগুন বুলি মুক্ত মনে উৰিছে ।

খিৰিকীৰ ফাকেৰে পোহৰ আহি

তাইৰ চুলিকোচাত পৰিছে

যেন কোনো এক মায়াৱী ৰাতিৰ

হাস্যোজ্জ্বল জোন

নাইবা উন্মুক্ত ফাগুন

বাউলী হৈ উৰিছে কবিতাৰ শব্দ বৰ্ণ অৰ্থ বিচাৰি

কবিতা :: আশাবাদ --- মাহিম ৰয়

জোনাকে হাঁহি থকাৰ মুহূর্তত

কবি মনে উক দি উঠিল

জোনাকৰ নিবিড় মোহনাত

তোমাৰ হাঁহিৰ নিজৰাৰে

সপ্ন সমুজ্জল

নিৰ্ভেজাল শব্দ মিনাৰ গঢ়িবলে ...

কবিতা :: কবিৰ জীৱন --- সমুজ্জ্বল ডেকা

(১)
দুচকুত নাথাকে টোপনি
দেহত নাথাকে ভাগৰ
ভাৱে সকলোৱে কবিৰ জীৱনটো সাঁথৰ
লক্ষ্য বিচাৰি সাঁতুৰিলেও মহাসাগৰ ৷

(২)
কবিৰ যদিও আছে সপোনৰ ঘৰ
গোটেই ধৰিত্ৰী কবিৰ আদৰৰ
বুকুত হেজাৰ ভাৱনাতুৰ কল্পনা সাৱটি
কবি কাহানিবা হৈ পৰে নিৰ্ভীক যাযাবৰ ৷

কবিতা :: শূন্যতা --- মাহিম ৰয়

লহপহীয়া জোনাক সৰিছে

মোৰ পদূলিত

বুটুলি ল’লো

আলফুলে

অজানা কিহবাই উকমুকনি দিছে

আৰু কিমান দিন

কিমান দিন সাৱটি থাকিম শূন্যতা

কবিতা :: বাৰীঁৰ আত্মকথা --- ছানকুমাৰ কলিতা

বানে উটুৱাই নিয়া ঘৰখন
ঘৰ হৈ থকা নাই অ' পিতাই!
ফেনে ফুটুকাৰে বাঢ়ি অহা বৰলুইতে
জীয়াই থকাৰ ভৰসা পোণাকণকো উটুৱাই লৈ গ'ল অচিন দেশলৈ..

কপালৰ জোনটো
নোহোৱা দিনৰে পৰা
পেটত গামোচা মাৰি
কোনোমতে জীয়া কংকাল এটিৰ ৰূপ লৈছো ।
আগ চোতালত যোৰা ভঙা বিৰহিণী শালিকাজনীৰ সদৃস
নিসংগতাৰ উচুপনিত হৃদয়ত সান্ধ্য আইনৰ দপদপনি ।

কবিতা :: নদী --- মাহিম ৰয়

ভিজা চুলিটাৰি ৰ’দত মেলি

খিলখিলাই হাঁহিছা যে

তুমি কি নাজানা

মই যে এজন কবি

তোমাৰ সৌন্দৰ্য্যৰ সৰল ৰেখাত

আঁকিব পাৰোঁ

লাস্যময়তাৰ অনামী নদী

কবিতা :: দীপাৱলী --- মাহিম ৰয়

পোহৰৰ থৈয়া নথৈয়া বান

কলুষ কালিমা আঁতৰাই

নিকা হোৱাৰ অভিনৱ প্ৰয়াস

শুভ দীপাৱলীৰ বৰ্ণময় সুগন্ধিত

হিয়াই হিয়াই

উছৱৰ মধু আলোড়ন ।

কবিতা :: নষ্ট প্ৰেমিকৰ পদ্য --- মাহিম ৰয়

১.
কামিহাড় ভাঙি বুকুত বৰদৈচিলা
তোমাৰ অনুভূতিৰ সেউজ সৰোবৰৰ
নিসংগতা আঁতৰাই
দূৰ দিগন্তত কোনে সজায়
ৰামধেনুৰ তুলিকাৰে
নষ্ট প্ৰেমিকৰ ছন্দ মালা

২.
শব্দৰ উশাহ তিয়াই
সাহিত্যৰ আলিবাটেৰে আগবাঢ়ে
এজন নষ্ট প্ৰেমিক কবি
জনতাৰ হৃদয়ে হৃদয়ে
অথবা ভুল ক্ৰমে তোমালৈ ...

কবিতা :: উপমা বিচাৰি --- মাহিম ৰয়

তাৰকা খঁচিত নীলা তম্বুটোৰ তলত

মই কবি শুই আছো

আধাডোখৰ জোনটিয়ে খিলখিলাই উঠিল

" তোমাৰো যে কথা

এতিয়া প্ৰেমৰ কাল

চকুৰ পতাত সকলো বসন্ত কাল "

হঠাৎ এনে কি হ’ল যে

শব্দ সাগৰত বুৰ গ’লো মই

তোমাৰ কৃশাঙ্গী শৰীৰৰ উপমা বিচাৰি ...

কবিতা :: পোক --- শ্ৰী ৰাজেন দাস

এতিয়া পোকৰ ছবি

তেতিয়াই পৰি থকা

মনালিচা হাঁহিটিত

লুকাই থকা ছবি

চোৱাচোন ধৰিবই

পাৰিবা

ছবি খনো কাৰ !

কবিতা :: প্ৰেমৰ ডায়েৰী --- নয়নজ্যোতি দাস

নিয়ঁৰ সিক্ত এটি জোনাক নিশাৰ
হ’বানে এপাহি ৰজনীগন্ধা !!

মৰমৰ ঢৌ তুলি বৈ যাবা বুকুৱেদি
মৌনতাই বোৱা এখনি নীলা চাদৰ হৈ ।

মোৰ বাবে এটি নিশা
তুমি সাৰে থাকিবানে,

মৰমৰ সোণালী নিজৰা হৈ
বৈ থাকিবানে নিৰৱধি

প্ৰেমৰ জোৱাৰ তুলি ॥

কবিতা :: কবিতাৰ নিচান --- মাহিম ৰয়

হৃদ সাগৰত নিঃশব্দ উৰ্মিমালা
ক’বতো নোৱাৰি
কোন ক্ষণত ই জন্মা
শাৰদীয় বতৰত তোমাক দেখাৰ
শুভ ক্ষণতেই হ’ব চাগে

কিনকিনয়া হেঙুলীয়া বৰষুণত
অতদিনে তিতি আহিছে
বুকুৰ আদিম ভাস্কৰ্য

খেৰীঘৰৰ মজিয়াত
কঁহুৱা কোমল হৈ দূলি আছে
দহ হাজাৰ জ্যোতিৰ চাকি
সৌদামিনী জোনাকৰ সাজেৰে
তুমিয়েই চাগে
লাহী দুপট্টাখনেৰে উৰুৱাইছা
কবিতাৰ নিচান

বৰ্তমান জনপ্ৰিয় লিখনি

শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,571
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,603
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:4,329
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,946
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,585
শিতান: গল্প
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,586