কবিতা

কবিতা :: কিয় আহিছিলা --- গোপাল নাথ

কিয় আহিছিলা মোৰ

আন্ধাৰ জীৱনলৈ

এটা জোনাকি পৰুৱা হৈ ।

তুমি হয়তো নাজানা

তোমাৰ পোহৰৰ উত্তাপ কিমান ?

আন্ধাৰ ৰাতি তোমাৰ সেই জিক-মিক

পোহৰত মোৰ জীৱনৰ বাটতো খ’লা-ব’মা

দেখো অ’ নাহিবা মোৰ পিছে পিছে ।

কবিতা :: বজাৰ --- বিপুল কাকতি

এখন কোলাহ’ল মানৱ অৰণ্য
কি যে নিষ্ঠুৰ
কি যে হৃদয়হীন
এই মানৱৰূপী দানৱ বিলাক

প্ৰলোভনকাৰী মানৱৰ মিছা প্ৰলোভন
প্ৰভাতি কিৰণৰ পৰশত
সেক লোৱা দুৱৰি পাতৰ
জিকমিক নিয়ঁৰ বোৰৰ দৰে
এই মানৱ জীৱন

অথবা কচু পাতৰ বুকুত
বিশ্ৰাম কৰা
পানী টোপাল বোৰৰ দৰে
এই মানৱ জীৱন
কোনো ভৰসা নাই
কেতিয়া যাত্ৰা কৰে
তাৰ প্ৰকৃত স্থানলৈ

এই নিষ্ঠুৰ মানৱৰ অস্থায়ী জীৱন
সুলভ মূল্য দোকানৰ দৰে
মানৱতাৰ বেচা কিনা কৰিছে
মানুহৰ মূখা পিন্ধা দানৱ বোৰে

কোলাহ’ল মানৱ অৰণ্য
কোলাহ’ল মানৱ অৰণ্য

কবিতা :: সেউজীয়া নিচা --- মেহেনাজ সৰকাৰ

এপিয়লা মদৰ ৰাগিত
কেইটামান টুকুৰা শব্দৰে
তোমাক আঁকিলো

খৰস্ৰোতা নৈ হৈ
বৈ গ'ল
অনামী সেউজীয়া নিচা ॥

কবিতা :: তুমি হাঁহি থাকিবা --- গোপাল নাথ

তুমি হাঁহি থাকিবা
দুখতো হাঁহি থাকিবা কিয় জানা
তোমাৰ হাঁহিত বিচাৰি পাওঁ
নিভাজ প্ৰেমৰ সুবাস ।
সৰু সৰু তোমাৰ দুটি চকু
কপালৰ আগৰ অলকা কেইডাল
আৰু সেই তোমাৰ গুলপীয়া সৰু ওঁঠ
তাৰ মাজতে বিচাৰি পাওঁ
মৰম ভালপোৱা ।

কবিতা :: প্ৰথম প্ৰেম --- ৰফিকুল ইছলাম

প্ৰথম দেখাৰে পৰা
ভাল পাওঁ তোমাক মই
চিৰদিনৰ কামনাৰে
প্ৰথম প্ৰেমৰ প্ৰথম প্ৰস্তাৱ
দিছো মাত্ৰ তোমাকে মই
আই লাভ ইউ ডাৰলিং
প্ৰিয়া প্ৰেয়সী জানমনি
কৈছো জীৱনত
তোমাকে প্ৰথম....
প্ৰেমৰ গভীৰতকৈ গভীৰ আলাপ
কৰিছো জীৱনত প্ৰথম
তোমাৰে লগত........
কামনা কৰিছো
আশা কৰিছো
তুমিয়ে যেনেকৈ প্ৰথম প্ৰেমিকা
তুমিয়ে মোৰ শেষ.....

কবিতা :: বেশ্যাৰ উচুপনি --- বিষ্ণু বড়া

এতিয়া
দীঘলীয়াকৈ সেওঁতাত আঁকি ল’বলৈ
আৰু আশা নাই
আবেলিৰ সূৰ্য্যৰ
সেন্দুৰীয়া ৰেখা....
.
..
য’তনেৰে সাঁচি ৰাখিছিলো
মোৰ যৌৱন
মোৰ আশা......
হেঁপাহেৰে আঁকিছিলো
গোপন কোঠাৰ চাৰি বেৰত
স্বপ্নময় ছবি ......
.
..
আয়ে কৈছিল
দীঘলকৈ ওৰণি ল’বি
সেওঁতাৰ সেন্দুৰীয়া আলিটো ঢাকি
আইৰ কোৱা মতেই ভাৱিছিলো
আন এগৰাকী নাৰীৰ দৰেই
প্ৰাণভৰি হাঁহিছিলো
প্ৰেম - ভালপোৱা , বন্ধু আৰু বহু সমন্ধৰ
নিমিলা জীৱনৰ অংক বোৰ
মইও বহু যোগ বিয়োগ কৰিছিলো.......
.
..

কবিতা :: ভালপোৱা জিন্দাবাদ --- মেহেনাজ সৰকাৰ

জাকি মাৰি গুচি গ'ল
প্ৰেম সন্ধানী মন
বাটে -উপবাটে সৰি পৰিল
ফাগুনৰ ৰঙ
শুকান কলিজাও তিয়াই পেলালে
মাঁথো শাওনৰ প্ৰথম জাক বৰষুণৰ শ্লোগান
ভালপোৱা জিন্দবাদ , ভালপোৱা জিন্দবাদ ...

কবিতা :: কেতিয়া আহিবা --- গোপাল নাথ

আহিবা কেতিয়াবা সেই

ৰাধাচূড়া গছজোপাৰ তললৈ

মোক তোমাৰ গুনগুননি কথা

আৰু বিষাক্ত কথাবোৰ শুনাবলৈ

মোৰ আঁউসী ৰাতিৰ

এটি জোনাকী পৰুৱা হৈ ।

কবিতা :: পুৱতি নিশাৰ সপোন --- বিপুল কাকতি

নিশা এজাক বৰষুণৰ
চিনাকি সুৰ
নিজানতা ভংগ কৰি
প্ৰতি টোপালত বাজে
বিষাদৰ সুহুঁৰি

আধা খোলা আধা মোদা
সপোন সপোন দুচকুত মোৰ
মাথোঁ তোমাৰে ছবি

এজাক অচিনাকি পচোৱাই
উৰি আহি মোৰ
সমস্ত শৰীৰ শীতল কৰি
স্মৃতিৰ বা গালে মূখে সানি
উৰুৱাই নিয়ে অতীতৰ
তুমি আধা ৰচা
জীৱন জোনাকীৰ
গীতৰ নগৰীলে

তোমাক বিচাৰি হৃদয় হাহাকাৰ
আপোন আপোন মোৰ
সপোন সপোন দুচকুত
মাথোঁ তোমাৰ ছবি ।

কবিতা :: তোমাৰ আকুল চাৱনিত --- মেহেনাজ সৰকাৰ

কি আছে তোমাৰ আকুল চাৱনিত
শাৰদীয় নিশাৰ
নিয়ৰ সিক্ত দুবুৰিৰ
মিঠা আলিংগন
নে পালতৰা জাহাজ উজনি দেশৰ
মৃদু গতিত বৈ যোৱা সঞ্জীৱনী নৈখন

তোমাৰ দগমগ মুখনি
কবিতাৰ প্ৰাণ কেন্দ্র
জীৱনৰ বাটত আঁউসী আঁতৰোৱা
উজ্জ্বল নক্ষত্ৰ

ভাৱনাৰ ৰথত উঠি
তোমাৰ সৈতে কথা কওঁ
শব্দৰ সৈতে ধেমালি কৰি
অন্যান্য অমিতাভ
তোমাৰ মায়াৱী চাৱনিত আকন্ঠ ডুব যাওঁ

কবিতা :: প্ৰথম প্ৰেমৰ আলাপ --- ৰফিকুল ইছলাম

বৰষুণৰ মাজত
ৰাস্তাৰ কাষত
একে ছাতিৰ তলত
থিয় হৈ দুইজনে
প্ৰেমৰ আলাপ কৰোঁ,
এয়া মোৰ জীৱনৰ
প্ৰথম অভিজ্ঞতা....
আগতে কেতিয়াওঁ
কোনো ছোৱালীৰ আগত
থিয় হৈ কৰা নাই সাহস
এটা কথাও ক’বলৈ....
কিন্তু আজি তোমাৰ সৈতে
একে ছাতিৰ তলত থিয় হৈ
একে থিৰে চকুলৈ চাই
প্ৰেমৰ আলাপ কৰোঁ.....

কবিতা :: নাঙঠ সভ্যতা --- জিতুল কলিতা

ধূলিময় আকাশৰ তলিৰ কেন্দূজোপা
আজি নিমাত..
নিস্পাপ হৈ বিক্ৰী হৃদয়ৰ আকুৰ্নতা
হায়... নিৰ্লজ্জ হৈ আজি
নিৰূপন দেশ মাতৃৰ সভ্যতা
''নাঙঠ সভ্যতা''....
.
.
.
অবাস্তৱ হৈয়ো আজি প্ৰেমৰ দৰদাম
পাবত গজা শিক্ষিতৰ
লহপহীয়া নাঙঠ প্ৰেম
স্তব্ধ হৈ ৰয়
৮০০ টকীয়া কোঠাৰ এটি কোনত
অথবা...
ৰোমিঅ' জুলিয়েটৰ শেষ চুম্বনৰ
অনাবিল তিৰস্কাৰৰ বলি...
তথাপিও ৰৈ যায়
প্ৰেমৰ অকথ্যতা
হায় এই সভ্যতা ।।
.
.
.
দুদিনীয়া প্ৰেম নচ্চৰ হৈ ৰয়
মাথোঁ ৰৈ যায়,
সম্পূৰ্ণ প্ৰেমৰ দস্তাবেজ

কবিতা :: আকৌ এবাৰ প্ৰেমত পৰিব'লে মন গৈছে --- মেহেনাজ সৰকাৰ

আকৌ এবাৰ তোমাৰ প্ৰেমত পৰিব'লে মন গৈছে
অন্ততঃ বিগত দিনৰ ভুলবোৰ শুধৰাব’লে
কেনেকৈ ক’ম
কোন তুমি মোৰ বাবে
হয়তো বুজাব পৰা সাৰ্থকতা
মোৰ ওচৰত সীমাবদ্ধ
কিন্তু
মাঁথো এবাৰ কোৱা
কি কৰিব লাগিব
তোমাৰ ভালপোৱাৰ বাবে
প্ৰয়োজন হ’লে আঁজুৰি আনিম
পৃথিৱীৰ সমস্ত সৌন্দৰ্য্যতা
মাঁথো আত্ম হত্যা কৰিবলে ন’কবা
বিগত দিনৰ ভুলবোৰ শুধৰাই
আহা আমি আকৌ উপভোগ কৰো
বসন্তৰ সজীৱ দৃশ্য
কোনো এটি নিৰিবিলি সন্ধিয়াত
তোমাৰ পোহৰে সাৰপাই উঠা
এটি নতুন দিনৰ
অথবা
ফাগুণী পছোৱত আহা আমি আকৌ উৰুৱাই দিওঁ

কবিতা :: মোৰ প্ৰাণৰ কবিতা --- জানকী ৰায়

বহুদিন হ'ল তোৰ স’তে দেখা হোৱা নাই

তোৰ ভাৱত বিভূৰ হৈ

পৰা নাই পাহৰিব

জীৱনৰ দূখবোধ ,

খৰস্ৰুতা সময়ৰ সোঁতত বাগৰিছে

জীৱনৰ তিতা-মিঠা ক্ষণবোৰ ।

মোৰ প্ৰাণৰ কবিতা

ক'ত জানো তই হেৰাই গলি ?

প্ৰতিটো শব্দৰ মাজত

তোক বিচাৰি মই হাবাথুৰি খাওঁ ,

তই চাগে পাহৰিলি

তোৰ মাজত যে বিচাৰি পাওঁ

জীৱনৰ অস্তিত্ব

জীয়াই থকাৰ হেঁপাহ

সময়ে নিদিয়ে কেউকে ঠাই

দিনবোৰ এনেদৰেই পাৰ হৈ যায়

হৃদয়ত সাঁচ বহুৱাই

তথাপিতো থাকিবি তই

মোৰ জীৱন লগৰী হয়

চিৰদিন চিৰকাল ।।

কবিতা :: ব্যৰ্থতা --- মেহেনাজ সৰকাৰ

নিজম নিশা

ব্যৰ্থতাৰ এন্ধাৰে শিকালে

এমুঠি জোনাকত সত্যক আদৰিবলে

মনৰ ভিতৰ ভাগৰ ঘটনা

জুই জ্বলিছে

প্ৰেমৰ জুই

ৰৌদ্ৰজ্জ্বল সপোনে ভিৰ কৰিছেহি

পদুলি মুখত ।

কবিতা :: শৰতৰ জোনৰ সৈতে এখন্তেক --- মেহেনাজ সৰকাৰ

হেই ! কি লিখিম তোমালৈ
শৰতৰ বাটে বাটে
নিয়ৰৰ গান
কবিতা কবিতা
কিছু হৃদয়ৰ আকুলতা

এই দুষ্ট কাচোনমতী
তেনেকৈ মোৰ ফালে চাই নাথাকিবা
কিবা ক'বলগা আছে যদি
আকাশ আৰু তৰাবোৰক সাক্ষী থৈ
কাণে কাণে কোৱা

মোৰ পঢ়া মেজত আলহী হৈছে
তোমাৰ এমুঠি জোনাক
আথেবাথে সাদৰী
কলমেৰে বন্দী কৰিলোঁ
স্হায়িত্ব তোমাৰ

কি থাকিব পাৰে তোমাৰ মাজত
নাইবা কি জাগিব পাৰে
মোৰ হৃদয় পঁজাত
বাস্তৱৰ ফালৰি কাটি
সপোন ৰাজ্যৰ বাসিন্দা মই ?

কবিতা :: ভগা জুপুৰি আৰু এগৰাকী কবি --- সমুজ্জ্বল ডেকা

ভাদ মহীয়া সোণোৱালী ৰ'দত
দেহাটি দহে
বৰষুণ নামিলে বিজুলী-ঢেৰেকনিৰে
বুকু ফাঁট মেলা ৰক্ত যেন টুপ্-টুপ্ সৰে
তথাপিও ইয়াত আজিও
তেওঁ সৰলতাৰে বসবাস কৰে
সুখ-আনন্দ আদিবোৰ ইয়াতেই ৰোপন কৰিছে
নহ'লেনো নিশাৰ আকাশৰ জোন-তৰাবোৰ চাই
শেতেলিতে ইমান গভীৰ প্ৰেমৰ কবিতা তেওঁ কেনেকৈ লিখে!
এই ভগা জুপুৰিতে
তেওঁৰ সপোনবোৰ হেঁপাহবোৰ জীয়াই থাকে
বাঢ়ি বাঢ়ি দিঠকত দিনে দিনে হাঁহে
আবেগবোৰ এন্ধাৰ একোণত লুকুৱাই
নাজানো কেনেকৈ
বিনা দ্বিধাই আনে নেদেখাকৈ ৰাখিব পাৰে!
নাৰীৰ সমানেই কষ্ট সহিষ্ণু গুণ
নিশ্চয়কৈ সেইজনা কবিৰো তেজে-তেজেই আছে!

কবিতা :: তোমাক লৈ কবিতা নিলিখো --- মেহেনাজ সৰকাৰ

তোমাক লৈ কবিতা লিখিলো বহুতো

জোনাকৰ দলিচাত

বসন্তৰ কুঁহিপাতত

ফাগুনৰ ফাকুগুৰিত

অথবা সজালো তোমাক

পৃথিৱীৰ সমস্ত ৰত্নকণাৰে অলংকৃতা কবিতাৰ গাভৰু পুষ্প পদুম

সৌন্দৰ্য্যৰ মূৰ্ত প্ৰতিমা

নাই ! তোমাৰ মনৰ কোনো পৰিবৰ্তন নহ’ল

শূণ্য ! শূণ্যই

তাক যিমানেই অলংকাৰ পিন্ধোৱা

সি শূণ্যই থাকিব

তোমাক লৈ আৰু কবিতা নিলিখো ।

কবিতা :: বিলাসী বান্দৰ --- মেহেনাজ সৰকাৰ

তেওঁলোকক নেদেখুৱাব
মানৱতাৰ মধুময় দলং
কাৰণ মানৱতা কি
তেওঁলোকে নাজানে
জানিলেও প্ৰতিফলন নকৰে ।
মুঠি মুঠি কৈ
মিঠা মিঠা ফুলজাৰিৰ ভাষন বিলাই
সিহঁতে দেখুৱায়
আমি বিশ্বৰ শ্ৰেষ্ঠ মানৱ
অথচ
নিষ্পাপ , নিষ্কলংক দৰিদ্ৰ জনতাৰ
সিহঁতেই ৰক্ত খোৱা দানৱ ।
সিহঁতে খাইছে , পিন্ধিছে
আৰু গঢ়িছে ধনৰ হিমালয়
য’ৰ পৰা এটি এটি বিন্দু কাটিলেও
আমাৰ দৰে নিঃসহায়
হেজাৰ দৰিদ্ৰৰ ঘৰতো ফুলিব
ক’তনো প্ৰভাতী ফুল ।
আমি নিঃস্ব দৰিদ্ৰ
ডাষ্টবিনৰ সমতুল্য
তথাপি আমি মানৱ
আমাৰ আছে মানৱতা
যিটো নাই

কবিতা :: এইবেলি আঘোণত --- মেহেনাজ সৰকাৰ

এইবেলি আঘোণত
কুঁৱলীৰ সেওঁতা ফালি
কাক চাম জুমি জুমি
নেদেখাৰ ভাওজুৰি ?
তুমি যে আঁতৰি গ’লা
একেবাৰে হৃদয়ৰ পৰা

পিক ৰঙা নে লেকমি লিপিষ্টিক ৰঙা
ওঁঠৰ কথাৰে কবিতা লিখিম
নাইবা
খিলখিল হাঁহি নে
দাৱনীৰ কেচ কেচ কাচিখনৰ কথাৰে
ওঁহো ! কোনটোৱেই যে সঠিক নহ’ব
এইবেলি মোৰ বাবে
ব্যৰ্থতাৰ জুয়ে পুৰা কলিজাৰ
শুকান কেনভাছত

ধান কাটি পেলাই থোৱা
শূণ্য পথাৰখনেই হ’ব
এইবেলি মোৰ কবিতাৰ দৃশ্য পট
শূন্যতাৰ মাজত
আৰু এটি শূণ্য উপহাৰ দিম
এইবেলি আঘোণত ।

কবিতা :: মায়াবিনী --- শেখৰ ভট্টাচাৰ্য

সৌ সিদিনা তোমাক দেখিছিলো যে,

কমন ৰুমৰ আৰঁত লুকাই আছিলা,

তুমি জানো মোকেই বিচাৰি ফুৰা নাছিলা!

এই মায়াবিনী! তুমিয়েই আছিলাচোন,

কলেজৰ ন'টিছ ব'ৰ্ডত মোৰ নম্বৰ বিচাৰি আছিলা কবিতাবিলাকত |

তোমাৰ মনত আছে বা নাই ?

কোনো কাৰণ নোহোৱাকৈ কথা পাতিছিলোঁ আমি দুয়োজনে কলেজৰ ক্লাছৰ শেষত ।

মই গম পাইছিলো

মই লিখা কবিতা দেখি

তুমি ফিদা হৈ গৈছিলা ।

ম'ৰা চৰাইৰ পাখি লগাই

নাচি উঠিছিল তোমাৰ মন |

ঝৰ ঝৰ ঝৰ কৈ বৰষুণ নামিছিল,

বৰষুণৰ শব্দৰে মাতি উঠিছিল চাৰিওফাল ।

মোৰ মনে চিঞৰি দিছিল,

কবিতা :: লেমৰ পোহৰত --- মেহেনাজ সৰকাৰ

এয়া
নিবিড়ৰ পৰা নিবিড়তম পৰিৱেশ
মনত পেলাইছো
জীৱনৰ বৰ্ণিলময় বসন্তৰ দিনবোৰ
হৃদপিণ্ড আহত কৰা
তোমাৰ থুথুৰীৰ পাতল ক’লা দাগটো

কবিতা :: শব্দবিহীন কবিতা --- মেহেনাজ সৰকাৰ

কবিতা ! তাকো আকৌ শব্দবিহীনকৈ

কেনেকৈ

তোমাৰ ওঁঠৰ সেউজ বাকৰিৰ

পাতলীয়া লিপিষ্টিকেই কবিতা

চকুৰ কাজলেই কবিতা

ভ্ৰূৰ আইলানাও

হাঁহিৰ নিজৰা !

সেয়াতো কলিজাৰ আছুতীয়া কবিতা

হৃদপিণ্ডৰ স্পন্দন

গুণ গুণ , গুণ গুণ ...

কবিতা :: এন্ধাৰ জীৱন --- কামাল হাছান বুল বুল

অচিনাকি হৈ আহিছিলা
এন্ধাৰ জীৱনলৈ ।
জোনাকৰ জোনাক হৈ
আহিছিলা পোহৰ বিলাবলৈ ।

দিন আৰু ৰাতিৰ দৰে
তুমিঅ’ আহিলা আৰু গ’লা ।
দি গ’লা বহুত আবেগ
দি গ’লা বহুত কষ্ট ।

দুখৰ সময়ত আহিছিলা
সুখ দিবলৈ
প্রতিশ্রুতি দিছিলা গোটেই জীৱন থাকিবলৈ ।
দি গ’লা বহুত আশা সপোনৰ,
কিয় পূৰণ নকৰিলা সপোন বোৰ ?

আজিও পাহৰিব পৰা নাই তোমাক
পাৰিমনো কেনেকে দিছিলোঁ যে প্রতিশ্রুতি পাহৰি নুজোৱাৰ ।
জোনাক হৈ আহিছিলা এন্ধাৰ জীৱনলৈ
এন্ধাৰ জীৱনটোক দি গ’লা সেই জোনাকবিহীন এন্ধাৰ এ ।

কবিতা :: জোনৰ সৈতে এৰাতি --- মেহেনাজ সৰকাৰ

জোনটিয়ে ইংগিত দিছে

কিঅ’ ফাজিল কবি

মোক উদ্দেশ্যি কিমান ৰচিবা

তোমাৰ প্ৰেয়সীৰ গাভৰু দেহৰ কবিতা

মই মিচিকিয়া হাঁহিৰে ভাবিলো

জোনটিয়ে কিয় ক’লে এনে কথা

নে তাইৰ সৌন্দৰ্য্যত জোনৰ ঈৰ্ষা হৈছে

তাই যে জোনতকৈ ধুনীয়া

পৃথিৱীৰ ভাস্কৰ্যৰ সমস্ত ৰত্নকণাৰে অলংকৃতা ...

কবিতা :: আঘোণ --- শ্ৰী ৰাজেন দাস

তোক বঁকিয়াইদি শুহুৰিয়াওঁতে

মোৰ জেঠীপতীয়া বিৰিয়া কঁপে

মূৰৰ কাকৈ ফণি গুজা ঘৰটোত

ঠাণ্ডাত জিৰিক জিৰিকৈ সোণগুটিৰ

উজনি-ভাটি

ককাইদেউক ক'বা

বাইটিৰ জোনকাচি জোনজনী

আজি বৰষুণত তিতিল

গোটেই ঘৰটো উকা হ'ল

মোৰ বগাসাঁজজোৰক

তেনেকৈ নাচাবি

মইহে তহঁতক...|

কবিতা :: পোক --- সমুজ্জ্বল ডেকা

পুহমহীয়া হাড় কপোৱা শীতত
কুৱঁলীময় আৱৰণ ফালি
যেতিয়া মই কেঁচা ৰাস্তাটোৰে আগবাঢ়ো
হঠাৎ মোক
মোৰ বুকুৰ একোণত বাহ লোৱা
পোকটোৱে বাধা দিয়ে
মাজে মাজে ই বখলিয়াই কামোৰে ৷

যেতিয়া মৰুভূমি সদৃশ বালিচৰৰ মাজেৰে খোজকাঢ়ি
মই গন্তব্যস্থান পাবলৈ জেদী হৈ পৰো
মই ধুমুহাত উৰি উৰি
স্বচ্ছ দেহ মলীন কৰা ধূলিলৈ ভ্ৰূক্ষেপ নকৰো
এই পোকটোৰ বাবেহে
মই ভাগৰুৱা পথিক হৈ অশান্তিত ভুগো ৷

কবিতা :: আধালিখা কলংকিত ডায়েৰী --- সমুজ্জ্বল ডেকা

কলেজীয়া জীৱনৰ
তুমি মোৰ দুৰ্দান্ত প্ৰেমিকা
তোমাক ভালপোৱাৰ প্ৰতিদান মোৰ দৰে প্ৰেমিকৰ পৰা
তুমি ভুলতো নিবিচাৰিবা
মই হাত কাটি বুলাই দিব পাৰো
তোমাৰ উঁকা কপালত ৰক্তৰ ফোঁট
শিৰত আঁকি দিব পাৰো একেদৰেই সৰলৰৈখিক স্ৰোত ৷

কবিতা :: নিষিদ্ধ হৃদয়ৰ দাবানল হিমাক্ষী কলিতা --- জিতুল কলিতা

সন্দিকৈ কলেজৰ সেই মৰমলগা ছোৱালীজনী..

মিছ্ হিমাক্ষী কলিতা..

চেহহহহ.... তুমিটো জানাই লক্ষ লক্ষ অনুৰাগী তোমাৰ

তথাপিও কিয় জানো তোমাৰ

মৰমলগা হাঁহিটোত ডুব যাওঁ দিনে - নিশাই ।।।

দীঘলী পুখুৰীৰ কহুৱা বতাহেও দিয়ে তোমাৰ বাৰ্তা

আৰু.. সেই পানবজাৰৰ RG, KBS বুকষ্টলত

কেতিয়াবা বিচাৰি যাওঁ তোমাৰ বেটুপাতযুক্ত

ৰঙা লিপষ্টিকৰ ফটো থকা আলোচনীবোৰ ।।

কেতিয়াবা জালুকবাৰীৰ ট্ৰেফিকজামো মৌন হয় ৰয়..

মাথো এশ-ফুট হৰ্ডিংত জিলিকি ৰয়

তোমাৰ মিচিকিয়া হাঁহি আৰু

নিষিদ্ধ হৈ ৰয় নিউটনৰ সূত্ৰ ।।।

কবিতা :: নষ্ট প্ৰেমিকৰ আৱেগ --- মাহিম ৰয়

এন্ধাৰখিনি ধাৰ কৰি

বগা কাগজত আঁকবাঁক দিলো

দুচকু স্থিৰ কৰি

বহু সময় চালো

নাই ! নষ্ট প্ৰেমিকৰ আৱেগৰ অবিহনে

এফোটাও সৌন্দৰ্য্য নাই

বৰ্তমান জনপ্ৰিয় লিখনি

শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:994
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,084
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:310
শিতান: অনুভৱ
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,555
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,805
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,189