কবিতা

কবিতা :: হালধীয়া হাঁহি --- নয়নজ্যোতি দাস

মোক প্ৰেমত পেলাব নোৱাৰাৰ দুখ
নে মোৰ মনৰ অসুখ ।

মই তোৰ প্ৰেমত পৰা নাছিলো ।
চা, মই হালধীয়া হৈয়ে আছো
হালধীয়া হৈয়ো মই হাঁহি আছো ।

মই নীলাৰ পৰা সেউজীয়া হোৱা নাছিলো ।

তই বেজাৰ নকৰিবি আজাৰ...
বেজাৰ নকৰিবি..।
তোৰটো সপোন এটাকে আছে, এজাৰবুলীয়া....।

মোৰ আছে মাথো এটি হাঁহি , হালধীয়া.....।।

কবিতা :: গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয় --- মৃত্যুঞ্জয় মন্ডল

ইউনিভাৰ্চিটি আমাৰ সপোনৰ

সকলোৰে সপোন মাথোন

ইউনিভাৰ্চিটি

ইউনিভাৰ্চিটি মানেই গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়

নেজানো কিয় জানো

কৃষ্ণচূড়া নগৰীয়ে সদায়েই মাতি থাকে

কলেজীয়া জীৱন সামৰিবলৈ বেছিদিন নাই

এতিয়া আৰু বেছিকৈ

তোমাৰ সপোন দেখি আছো

হয় বিদ্যাশপত কৈছো

তোমাৰ বাবে মই পাগল হৈছো

তোমাৰ বাবে ভূপেন হাজৰিকাদেৱৰ

গাই যোৱা গীত

নিৰ্মলপ্ৰভা বৰদলৈ বাইদেউৰ কবিতা

বোৰ শুনিলে আৰু বেছি মনটো জাগি উঠে

গুৱাহাটী মহানগৰীৰ তুমিয়েই একমাত্ৰ সন্তান

যাৰ আছে অলেখ অলেখ অবদান

হিয়াৰ কোণত এতিয়াও মাথোন তুমি

কবিতা :: শৰতৰ সপোন ---নয়নজ্যোতি দাস

শৰতৰ কোনো এটি সন্ধ্যাত
তাইৰ দুচকলৈ চাওঁতে
জোন এটা জ্বলি উঠা দেখিছিলো , আপোন বতাহজাকত
তাম বৰণীয়া চুলিখিনি
ঢৌ খেলি নাচি উঠা দেখিছিলো ।

মই দিয়া কুঁৱলীৰ ঘন আলোৱানখন
তাই গাত মেৰিয়াই লওঁতে
জোনাকৰ বৰষুণ এজাক সৰিছিল,
ওঁঠৰ সেউজীয়া মোহনাত
তৰাফুল এপাহ
ফুলি উঠিছিল ।

মই চাই আছিলো
মোৰ অহংকাৰী জোনটো অভিমানী হৈ তাইৰ গাভৰু চাঙত ডুব যোৱালৈকে,
যি স্বপ্নৰ উচ্চতাত নসৰাকৈ আছিল ।

শৰতৰ সেই সপোন যাক চুই চোৱাৰ হেপাঁহ থাকি যায়--- ৰ'দৰ ।

কবিতা :: তুমি আৰু মই --- নম্ৰতা সোনোৱাল

তুমি আৰু মই

এটি শেষ নোহোৱা অধ্যায়ৰ পাতনি ।

শব্দ বিহীন এই ভাষা,

বুজা নুবুজাৰ এক অযুত ভাষাৰ,

তুমি আৰু মই অন্তহীন সীমনাৰ

দূৰ নীলিমা ।

তুমি আৰু মই জপাব নোৱাৰা

এখনি খোলা কিতাপ,

তুমি আৰু মই

শৰৎ নিশাৰ নিয়ৰ সিক্ত দুবৰিৰ

ভিজা ভিজা সুবাস,

তুমি আৰু মই

পূৰ্ণিমা ৰাতিৰ স্নিগ্ধ জোনাক,

তুমি আৰু মই

এটি শেষ নোহোৱা অধ্যায়ৰ পাতনি ॥

কবিতা :: স্বপ্নহীন ন'হবি ভাই --- নয়নজ্যোতি দাস

স্বপ্নহীন ন'হবি ভাই,
ভাল নালাগে তেনেকুৱা মানুহ ।

জহ, জাৰ, যন্ত্ৰণা
তোৰ বাবে অচিনাকী হ'ব লাগিব ।
ভোগৰ কথা তই বাদ দে ।

তোৰ মনটো শিলৰ ভাস্কৰ্যৰ দৰে হ’ব লাগিব ,
আৰু হাত দুখন হ’ব লাগিব কঠুৱা--
কমাৰতকৈয়ো ।

বন্দুক চলাব নাজানিলেও কোনো কথা নাই ,
তই যুদ্ধ কৰিব জানিব লাগিব--
জীৱনৰ ।

মসৃন চোতালত খোজ দিয়াৰ কথা তই ভাবিবই নোৱাৰ,
তই অনায়াসে অতিক্ৰম কৰিব পাৰিব লাগিব
নীল, টাইগ্ৰিছ অথবা ছাহাৰা ।

কবিতা :: ল’ৰালি --- নয়নজ্যোতি দাস

আকৌ আহিবিচোন তই
এজাক কিৰিলি
আৰু এজাক পখিলাৰ স’তে ।

ৰ'দৰ পখিলা খেদি
সময়েও ফেঁকুৰি উঠে,
পিছে তোৰ আহৰি নাই ।

সময়তকৈও অভিমানী নে তই ?

তই আহিলে
পখিলাবোৰ ছাঁই হৈ যায় যদি ?
তইটো জানই মোৰ দুহাত ৰ'দেৰে পোৰা ।

তই উভতি আহিবি
আকৌ এবাৰ চুই চাম তোক ।

মোৰ দৰে
ৰ'দৰ জুইত জাহ নাযাবি তই ।

কবিতা :: প্ৰেম --- মন্জুষা দেৱী

তুমি আছা বাবেই মই আছো

মই আছো বাবেই প্ৰেম আছে

প্ৰেম আছেই বাবেই আমাৰ সপোনবোৰ আছে

সপোনবোৰ আছে বাবেই জীৱন আছে

জীৱন আছে মানেই তুমি আছা

তুমি আছা মানেই মই আছো

কবিতা :: প্ৰাপ্তি --- শ্ৰী ৰাজেন দাস

তুমি যদি প্ৰাপ্তি

তুমি অপ্ৰাপ্তিও

যিয়ে তোমাক

পিন্ধাব আৰু

সেই দিনাৰ

পৰাই তুমি

শুকাবলৈও

আৰম্ভ কৰিবা

তেতিয়ানো---

ক'ত দেখিবা

প্ৰাপ্তি কি

বা কোন !

কবিতা :: উত্তৰৰ অপেক্ষাত --- শ্বাহিদুল ইছলাম

এটি উত্তৰৰ অপেক্ষাত

ৰৈ আছো মই,

নাহৰৰ নিৰিবিলি ছাঁত

বিচাৰিছো তোমাৰ বতৰা

কলেজৰ প্ৰতিটো দুৱাৰ দলিত,

জোনাকী পৰুৱা জাকৰ মাজত

মাথো এটি উত্তৰৰ অপেক্ষাত,

আৰু ফুৰিলো তোমাক পাবলৈ

কলেজ গেট কিংবা আঁহতৰ তল ।

হেৰা অ' সোণজনী

আছানো লুকাই ক'ত ?

ওলাই আহি লগ দিয়া

এপাহি সুগন্ধি গোলাপ পুষ্প হৈ ।

ভাগৰি পৰিছো মই

মৰীচিকা যেন বিচাৰি তোমাক,

এতিয়াও ৰৈ আছো মই

এটি উত্তৰৰ অপেক্ষাত..... ।

কবিতা :: হিয়াৰ আৰ্তনাদ --- শ্বাহিদুল ইছলাম

কোনেনো শুনিব মোৰ

হিয়াৰ বিননি

সকলোৱে কন্দুৱা গেছ লৈয়ে ব্যস্ত ।

চাই থাকোতেই নিঃশেষ কৰে

কেতিয়াও ভাবিব নোৱাৰা আপোনজনে,

অভেদ্য মোৰ হৃদয়ক

ভেদ কৰেহি উন্মত্ত গৰ্জনেৰে ।

কিয় ?..কিয় বাৰু এনেকুৱা

বাৰে বাৰে মোৰ স’তে ?

তোমাৰ সুশোভিত বাণৰ কম্পনেও

বিদাৰিত কৰে মোৰ হৃদয় কোঠা,

অচল কৰি দিয়ে

নিঃস্ব মোৰ অচিন দেহাটো

বিশ্বাস নামৰ শব্দটোও

যেন আজি সংজ্ঞাহীন

কেৱল তোমাৰ বাবে ।

এন্ধাৰ ৰাতিৰ জোনাকীৰ লগত

তজবজীয়া কম্পিত সুৰত

কিয়নো বাৰে বাৰে বাজে

উপায়হীন মোৰ হিয়াৰ আৰ্তনাদ !!!

কবিতা :: দীপাৱলী --- সমুজ্জ্বল ডেকা

তমসা নাশিবলৈ জ্বলিছে চাকি
জ্যোতিৰে দিবলৈ জীৱনৰ ৰং আঁকি
সপোনবোৰে খেলিছে আনন্দ বুটলি
হেঁপাহবোৰ উঠিছে পৰ্বতসম উথলি ৷

দেখিছো আজি ক’তজনৰ অন্ধকাৰ মুখ
পোহৰ পৰি কিদৰে ফুলিছে সিহঁতৰ সুখ
জোনাক থাকিলেও জোনাক যেন নালাগে
কিয়নো প্ৰেৰণাৰ বন্তি জ্বলিছে আজি বাটে-ঘাটে ৷

কবিতা :: এধানি মৰম --- দীপাংক শৰ্ম্মা

নিবিচাৰো মই ।
নিবিচাৰো মই, তোমাৰ মৰম ।
নালাগে, নালাগে তোমাৰ হাতৰ পৰশ ।
তুমি, এৰি যোৱাৰ দিনৰে পৰা, মইতো ইয়াতেই ।

নাজানো, কিয় বা এৰি গ’লা মোক ,
কিবা, বেয়া পালা ছাগে ।
চিন্তা নকৰিবা ।
তোমাক, আৰু কেতিয়াও আমনি নকৰো ।
তোমাৰ অবিহনেতো মই জীয়াই থাকিব নোৱাৰো ।
সেয়ে, এতিয়া মই মৃত্যুৰ শীতল কোলাত ।
চিনি পাইছানে মোক ?

মই তোমাৰ সন্তান, মা
যাক, তুমি আকোৱালী লৈছিলা ,
মাত্ৰ কেইটিমান মুহুৰ্ত্তৰ বাবে ।
আৰু ………

ল’ৰাল’ৰিকৈ মাজ নিশা, এৰি গৈছিলা,
চহৰৰ এই ডাষ্টবিনটোত ।

কবিতা :: কঙালী বিহু --- বিষ্ণু বড়া

উৎসৱ মুখি মনবোৰ
আবেগেৰে উপচি পৰে
নিঃকিন অনুভৱে আগুৰে

কঙালী মনবোৰেওঁ তোমাক
সুখ আৰু সমৃদ্ধিপূর্ণতাৰে
শাৰী শাৰী আকাশ বন্তি জ্বলাই
উলহ মালহেৰে উৎযাপন কৰে

আন্ধাৰত বন্দী ঋণাত্মক ভাৱনাবোৰ
তুমিয়েই মুক্ত মনৰ ভাৱসঞ্চাৰ কৰাহি.....

তুমিয়ে কঢ়িয়াই অনা
চহা দৰিদ্ৰ সকলৰ শুকাই পৰা মুখলৈ
এমুকুৰা সঁতেজ হাঁহি

কঙালী বিহু বুলিয়েই
লহপহায় বাঢ়ি অহা
পথাৰৰ শস্য ডৰালৈ সেৱা জনাই
উদং ভঁড়ালটিৰ পূৰ্ণতাৰ
সপোন ৰচে কৃষকে.......

কবিতা :: নীলা প্ৰেমিক --- সমুজ্জ্বল ডেকা

আকাশলৈ যেতিয়াই চাওঁ
আকাশখন নীলা দেখা পাওঁ
আকাশত ৰামধেনু ওলায়
আকাশখন ডাৱৰে বুৰাই এন্ধাৰ উপচায়;
এইবোৰ প্ৰাকৃতিক দৃশ্যাৱলী
কিয় মোৰ দুচকুত নাই ?
মাথো নীলা নীলা নীলা........
মই ইমান ভালপাওঁ!
সকলোৱে কই ৰাতিৰ আকাশ ইমান মনোমোহা;
মই নাজানো দিনৰ আকাশ চাই
কিয় ইমান তৃপ্তি পাওঁ!
মোৰ আশা-ভাৱনাৰ সূৰুযটিও নীলাৰ মাজতে জিলিকা ৷
হয়তো নীলাই মোৰ জীৱনৰ আয়ুস ৰেখা!
মোৰ আইৰ চকুহাল নীলা!
মোৰ পিতাইৰ চকুহালো নীলা!
ভাই-ভনীৰো নীলা!
নীলাৰ প্ৰয়োভৰ মোৰ দুচকুত ইমান প্ৰখৰ
ধূসৰ আকাশো দেখো মাথো নীলা-নীলা ৷

কবিতা :: ইচ্ছা মৃত্যু --- বিষ্ণু বড়া

ইচ্ছাৰ ভয়ানক পথ ইচ্ছাশক্তি,
ঈশ্বৰৰ মত.....
অধিক অশান্তই বঢ়াই অধিক ইচ্ছাধৰ......

ইচ্ছা মৃত্যুৰ মত....
অধিক দুৰ্বলতাই বঢ়াই শেষ হোৱাৰ ইচ্ছা
প্ৰথমে কয় নাহিবি মৃত্যু কেতিয়াও
আহিছ যদিও আধা বাটতে ঘুৰি যা....
কিন্তু এতিয়াৰ অশান্তই প্রাধান্য দিয়ে ইচ্ছাৰ.....

মাথোঁ প্ৰাৰ্থনা মৃত্যু আহি যা,
দুহাতে সাৱটি লওঁ তোক
লৈ যা প্ৰেমিকে ধৰাদি প্ৰেমিকাৰ হাত
এবাৰ চা এই জীৱন আৰু নাই অবকাশ.......

কবিতা :: সিদিনা লগ পোৱা ভিখাৰীজন --- জানকী ৰায়

শৰীৰত আছিল তাৰ

এযোৰ ফটা বস্ত্র

চকুত আছিল

আশাৰ জিলিকনি

কাতৰ দৃষ্টিৰে

হয়তো জুৰাব বিচাৰিছে

মুখা পিন্ধা ভদ্ৰলোকৰ

শিলাময় হৃদয়

কোনেও দেখা নাছিল

শুনা নাছিল তাৰ

কৰুন প্ৰাৰ্থনা

কোনে বুজি পাব

বহুদিন ধৰি পেটত তাৰ

পৰা নাই এটুপা খুদকণ

কিন্তু কি আচৰিত

ধৰ্য্য তাৰ অনিমেশ

ৰ'দ বতাহ অতিক্ৰমি

ঘুৰি ফুৰিছে

ক'ত যে দেশ বিদেশ

এমুঠি আহা্ৰ বাবে

যুজিব বিচাৰিছে

পাৰ হ'ব বিচাৰিছে

ক'তযে দুখৰ সাগৰ ।।

কবিতা :: জীৱন --- শ্ৰী ৰাজেন দাস

জীয়াই থকাৰ হেঁপাহ
মৰি থকাৰোঁ ক’ত
আপাহৰ তৃপ্ততা

মাজে মাজে জ্বলোঁ
আকৌ মাজে-সময়ে
অন্তৰাত্মাতে কঁপো

এতিয়া সহজ
জীৱনটোৰ লগত
খেলিবলৈ----
কাৰণ ইয়াৰ
দামেই নাম
কামেই দুৰ্নাম... |

কবিতা :: এন্ধাৰৰ বাবেই পোহৰ --- সমুজ্জ্বল ডেকা

এন্ধাৰবোৰ টিঘিলঘিলাই যি বাটেৰেই ভ্ৰমিছে

সেই বাটেৰেই খেদি খেদি পোহৰে লগ ধৰিছে

এন্ধাৰ পোহৰৰ মিলনৰ চিনাকি মধুৰ ক্ষণটিত

ব্যাকুল হয় মোৰ মন

যেতিয়া নীৰৱতাৰ মাজত ভাহি আহে

শৰতৰ শেৱালিৰ আমোলমোল গোন্ধ ৷

জীয়াই থাকিবলৈ এন্ধাৰ লাগে

যিমানেই আমাক পোহৰৰ প্ৰয়োজন আছে

ব্ৰহ্ম পুৱাতে চৰাইজাঁকে গীত গাই

মনত মোৰ কিমান ভাবনা জাগে !

এন্ধাৰ অবিহনে পোহৰৰ জানো কিবা মূল্য আছে !

নাই! একো মূল্য নাই

যিদৰে দুখ অবিহনে সুখৰ

বিষাদ অবিহনে আনন্দৰ

কল্পনা অবিহনে বাস্তৱৰ..... !!

কবিতা :: মই তোমাৰ চহৰ এৰি উভটি আহিলো --- ৰিমকি ভাগৱতী

তোমাৰ চহৰ এৰি থৈ

আতৰি আহিছোঁ যিমানেই মই

বুকুৰ ভিতৰতে শুনিছোঁ

হৃদয় মহতিয়াই নিব খোজা এজাক নিৰ্দয় ধুমুহাৰ মাত......

মোৰ দুচকু নিৰ্বিকাৰ ....

কিন্ত্ত কৰ পৰা নাজানোঁ , দুখনি বাউলী নৈ

বাট বিচাৰি বুকুতে কৰিছে হাহাকাৰ ...

মই যেন নিজৰেই ভৰ নিজেই কঢ়িয়াবলৈ অসমৰ্থ আজি,

যদিওবা খালী হাতেৰে আহিছোঁ ,

অহাৰ দিনাও একেই আছিল এই খালী হাত।।।

অৱশ্যে সপোন আছিল অশেষ বুকুৰ মাজত

তোমাৰ চহৰক লৈয়ে দেখা সপোন ,

এৰি আহিলো সেইবোৰ তোমাৰ কাৰেঙৰ

কোনোবা এটি কোণত .......।।

জানিছিলো মই, যে

মই তোমাৰ দৰে নহয় ,

কবিতা :: মোৰ মৃত্যু দিনা তুমি আহিবা --- বিষ্ণু বড়া

মই যাম গৈ
সৌ দূৰ নীলিমলৈ ......
সঁচাকৈয়ে মই যাম গৈ
কাৰো হানি নহ'ব মই গ’লেগৈ.......
পিছে ,
তুমি মোৰ মৃত্যু দিনা আহিবা
মা আৰু দেউতাক দুঃখ সময়ত
অকণমান সান্তনা দিবা ..........

মোৰ মৃত্যু দিনা তুমি আহিবা
আগফালৰ চোতালত মানুহৰ সমাগম পাবা
দুই এজন ব্যক্তি চিনাকী দেখিবা
পদুলিৰ পৰাই শুনিবা
সকলোৰে কথা বতৰা তল পেলোৱা
আইৰ হিয়া ভঙা কান্দোন....

কবিতা :: মোৰ আইৰ চকুলো --- ছানকুমাৰ কলিতা

চৌদিশে অনিয়মৰ ত্ৰাস

হিংসাই দহিচে সমাজ,

হাজাৰজনৰ ৰক্ত প্লাৱন কৰি

কেনেকৈ জীয়াই থাকো,

এয়াই আজি সমাজৰ মূল-সূত্ৰ ,

চাৰিওফালে দেখিছো মৰিশালী

মানুহৰ দেখোন অস্তিত্বই নাই।

মাজৰাতি কাৰোবাৰ উচুপনি,

মোৰ টোপনি ভাঙিল

সেয়া দেখোন মোৰ অসমী আইৰ কান্দোন ,

চকুলো কিয় ?

মোৰ আইৰ বুকু তেজেৰে ৰাঙলী ,

মই শুই আছোঁ ,

মই শুই আছোঁ ।

আই তই বৰ দূৰ্ভগীয়া ,

তোৰ নিৰৱ দুচকুত আজি বেদনাৰ চকুলো

আৰু মই শুই আছো,

শুই ঠাকিম,

ধিক এনেকুৱা পুত্ৰ ।

কিমান ৰাতি আৰু উজাগৰে মোৰ আয়ে উচুপি থাকিব ?

কবিতা :: পাহৰাৰ ভাও --- মনজিল ইছলাম

দিস্তাব দিব খোজা নাই

এতিয়া,

বহুত দিনৰ মূৰত দেখা হ’ল

সেয়ে এষাৰ মাত দিলো

আজিও তাই একে আছে ।।

ভাবিছিলো

পাহৰি যাব তাই মোক

আৰু মোৰ লগত থৈ যোৱা স্মৃতিবোৰ ।

পাহাৰাৰ ভাওহে জুৰিছে ।

সুখৰ খবৰ এটাও দিলে

তাই বোলে সুখত আছে

বিয়াও পাতিবলৈ ওলাইছে

টেটৰ শিক্ষকৰ লগত ।

ভালে হ’ল ক'লো

তুমিও টেটৰ মাষ্টৰণী

সিও টেটৰ মাষ্টৰ ।

কবিতা :: সপোন সুমধুৰ --- জানকী ৰায়

তোমাৰ গাঁৱত

ব’হাগ নমাৰ বতৰত;

মই শিপাইছিলো

তোমাৰ সেউজীয়া বুকুত ।

দুচকুৰ পতাত তোমাৰ

ফুলিছিলো এপাহি গোলাপহৈ;

এখুজি দুখুজিকৈ পিচলিছিলো

বাৰে বাৰে তোমাৰ কলিজাত ।

বাঢ়ি অহা হেঁপাহত

পখিলাহৈ উৰিছিলো

চুপতি কৰিছিলো

তোমাৰ তেজত গজি উঠা

সেউজীয়া সুবাসৰ সতে ।

তুমি অহা আবেলিবোৰত দেখিছিলো

এটি মধুৰ সপোন

য’ত আছিল ;

ব'হাগৰ দৰে সেউজীয়া

আৰু বহুতো ৰং ।।

কবিতা :: কোমল হৃদয় যাৰ --- সমুজ্জ্বল ডেকা

ৰাখিছিলা তুমি প্ৰেম-ভালপোৱাবোৰ

কাৰ বাবে ইমান আলফুলে সযতনে সাঁচি !

আজি কিয় ৰাখিছা তুমি ?

হৃদয়খন ইমান ডাঠ আৱৰণেৰে ঢাকি ৷

প্ৰতাৰণাৰ বলি হৈ

জীৱনত কি কি হেৰুৱালা তুমি ?

শংকিত নহ'বা সাহসী কিম্বা সচেতন হোৱা

কিয়নো সম্প্ৰতিও সমাজত টিঘিলঘিলাই ফুৰিছে

শত-সহস্ৰ মস্ত-মস্ত ভোকাতুৰ নিগনি ৷

জাত-পাত সিহঁতৰ নাই

ৰাতি দিন কোনো কথা নাই

চল পালেই মাথো কুটি যাই

তুমি নামাৰিবা

ভুলতো এনুৱা গভীৰ টোপনি

তেজ ওলালেও যিসকলে সাৰ নাপায় ৷

তুমি হেৰুৱালা যি

আৰুনো হেৰুৱাবা কি!

কবিতা :: সপোন --- শ্ৰী ৰাজেন দাস

ভৰিতে ভৰি লগাই

গাঁথিতে পিঠি লগাই

সপোনটোৱে দোলা দিয়ে

মাজে-সময়ে অভিমান কৰিবলৈ পাহৰে...

ক্ৰমশঃকলিজাবোৰৰ

ঢপঢপনি বাঢ়ে |

কবিতা :: তোমাৰ বাবেই জ্বলি আছে --- জানকী ৰায়

তোমাৰ বাবেই জ্বলি আছে

এতিয়াও জীৱনৰ বন্তি;

সজিৱ হৈ আছে

জীয়াই থকাৰ আশা ।

তোমাৰ অনাবিল প্ৰেমত

হেৰুৱাই পেলাইছো নিজকে

আত্মবিভূৰ হৈ পৰিছো তোমাত ;

তোমাৰ প্ৰেৰণাৰে

প্ৰাণ পায় উঠে প্ৰতিটো

শোকৰ ক্ষণ ।

কিন্তু আজি দেখিছো

হেৰুৱাই যাব বিচাৰিছা;

দিনে দিনে মোৰ পৰা

বিলিন হ’ব বিচাৰিছা

মোৰ অনুভৱৰ পৰা ।

তোমালৈ মনত পৰাৰ বাবেইতো

আজিও উজাগৰে আছো ৰৈ;

ব্যৰ্থতাৰ মেজত চোৱা

ব্যৰ্থ কাগজ কলম লৈ ।।

কবিতা :: সোঁৱৰণিৰ সাঁকোৰে স্মৃতি বগাই --- বিষ্ণু বড়া

স্মৃতি ! স্মৃতি ! স্মৃতি !
এতিয়াও জিলিকে মনৰ দাপোনত
ফৰিংফুতা জোনাক ৰাতি
চোতালত ঢৰা পাৰি বহাৰ দৃশ্য
চিঞৰি চিঞৰি জোনবাইক বেজী খোজিছিলো
ককাদেউতাৰ আঙুলিৰ আঙুলিৰ আগৰ হাতীপতি
ৰ লাগি চাইছিলো
জুইশালৰ কাষত গোঁজ পাতি বহো
আইতাৰ মুখেৰে ৰাজকোঁৱৰ সাধুকথাত আপ্লুত হৈছিলো...
নাই আজি সেইখনি চোতালত
ঢৰা পাৰি বহিবলৈ
ববছা গজিল
নাই আজি ককাদেউতাৰ
ৰসাল হাঁহি
কোনো মতে আছে বিচনাত পৰি
নাই আজি তাহানিৰ উমাল
জুই শালি
কলা হ'ব ঘৰৰ চালি......!!

কবিতা :: বিষন্নতা --- প্ৰদীপ দাস

এতিয়াও শেষ হোৱা নাই বৰষুণজাক !
যেন অনন্তকাললৈ পৰি থাকিব
টোপ টোপ কৈ...

ৰাতি শেষ হৈছে
দিন পাৰ হৈছে
দিন গৈ গৈ ৰাতি শেষ হৈ
নতুন পোহৰে পোহাৰ পাতিছে
অথচ বৰষুণজাক শেষ হোৱা নাই !

বৰষুণপ্ৰিয় মানুহএজাকে
প্ৰথমকেইদিন আকাশলৈ মুখ এৰি চিঞৰিছিল ফুৰ্তিত ,
কৃষকে হাঁহিছিল
ইঞ্জিনীয়াৰবোৰ কপিছিল
শ্ৰমিকৰ চৰুলৈ জুই যোৱা নাছিল !

হাঁহি, কান্দোন , আঘাত
এইবোৰ বৰষুণে নাজানিছিল
বৰষুণজাক টোপ টোপ কৈ পৰি আছিল....

কবিয়ে বিষন্নতাৰ কাপ তুলি
আকাশলৈ চাইছিল
নাই
বৰষুণজাক টোপ টোপ কৈ পৰিয়ে আছিল !

কবিতা :: শাৰদী --- বিষ্ণু বড়া

শাৰদী আহিব
পুৱাৰ কোমল ফুল পাহি ফুলিব
ধৰালৈ শান্তিৰ সমাহাৰ নামিব.....

শাৰদী আগমনে
দূৰ্গতি নাশিব
নাশিব অত্যাচাৰ

শাৰদী আহিয়েই
পোহৰাই তুলিব
আঁতৰাই মনৰ কলুষিত এন্ধাৰ
উজলি উঠিব জ্ঞানৰ দীপ্ত শিখা....

কবিতা :: চোলা --- প্ৰদীপ দাস

নৈপৰীয়া বতাহ এজাকে
চুই যোৱাৰ পৰত
তাইৰ ঢৌ খেলা চুলিয়ে নেওঁতা পঢ়িছিল...

জাকৈয়া গাভৰুৰ বিয়নি মেলত
চেঙেলী মাছে কিৰিলিয়াইছিল
বতাহজাকক গাৰ পৰা এৰুৱাবলৈ
তাই অপ্রাণ চেষ্টা কৰিছিল
বতাহক চেৰাই
চাদৰৰ আঁচলে যৌৱন লুকুৱাব পৰা নাছিল !

সেইদিন ধৰি তাই চাদৰ নিপিন্ধিছিল ,
পিন্ধিছিল কোনেও নেদেখা
এটা অদৃশ্য চোলা... !

বৰ্তমান জনপ্ৰিয় লিখনি

শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:2,351
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,492
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,946
শিতান: গল্প
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,781
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:2,321
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,704