কবিতা

কবিতা :: ভালপাওঁ নদী আৰু নাৰী --- ছানকুমাৰ কলিতা

নদী ভালপাওঁ আগৰপৰাই
কাৰণ নদীয়ে হৃদয়ৰ ভাষা বুজে,
নদীয়ে কথা কয়
নদীয়ে কৃষ্ণচূড়াৰ নিচাত মাতাল হ'ব জানে
নদীয়ে চটফটাই বিৰহ সাগৰ সংগমৰ ব্যাকুলতাত ।
নদীয়ে কেতিয়াবা হীৰুদাৰ প্ৰেমত পৰে----
“তুমিটো জানাই এই কবিৰ আৰু একোৱেই নাই,
এটায়েই মাথোঁ কামিজ তাৰো ছিঙো-ছিঙো ছিলাই,
প্ৰেম চাগে এনেকুৱাই আৱৰণ খুলি হিয়া জুৰাই" ।

কবিতা :: চুলি --- মাহিম ৰয়

পাঠদানৰ মুহূৰ্তৰ এটি আবেলি

কাৰোবাৰ স্পৰ্শত শিঁয়ৰি উঠিলো

কাষৰ ছোৱালীজনীৰ

কেইকোচামান চুলিয়ে মোৰ চাৰ্টৰ ওপৰেদি

মূৰত লাগিছে

ফেনৰ অবিৰাম গতিত হয়তো সি

ফাগুন বুলি মুক্ত মনে উৰিছে ।

খিৰিকীৰ ফাকেৰে পোহৰ আহি

তাইৰ চুলিকোচাত পৰিছে

যেন কোনো এক মায়াৱী ৰাতিৰ

হাস্যোজ্জ্বল জোন

নাইবা উন্মুক্ত ফাগুন

বাউলী হৈ উৰিছে কবিতাৰ শব্দ বৰ্ণ অৰ্থ বিচাৰি

কবিতা :: আশাবাদ --- মাহিম ৰয়

জোনাকে হাঁহি থকাৰ মুহূর্তত

কবি মনে উক দি উঠিল

জোনাকৰ নিবিড় মোহনাত

তোমাৰ হাঁহিৰ নিজৰাৰে

সপ্ন সমুজ্জল

নিৰ্ভেজাল শব্দ মিনাৰ গঢ়িবলে ...

কবিতা :: কবিৰ জীৱন --- সমুজ্জ্বল ডেকা

(১)
দুচকুত নাথাকে টোপনি
দেহত নাথাকে ভাগৰ
ভাৱে সকলোৱে কবিৰ জীৱনটো সাঁথৰ
লক্ষ্য বিচাৰি সাঁতুৰিলেও মহাসাগৰ ৷

(২)
কবিৰ যদিও আছে সপোনৰ ঘৰ
গোটেই ধৰিত্ৰী কবিৰ আদৰৰ
বুকুত হেজাৰ ভাৱনাতুৰ কল্পনা সাৱটি
কবি কাহানিবা হৈ পৰে নিৰ্ভীক যাযাবৰ ৷

কবিতা :: শূন্যতা --- মাহিম ৰয়

লহপহীয়া জোনাক সৰিছে

মোৰ পদূলিত

বুটুলি ল’লো

আলফুলে

অজানা কিহবাই উকমুকনি দিছে

আৰু কিমান দিন

কিমান দিন সাৱটি থাকিম শূন্যতা

কবিতা :: বাৰীঁৰ আত্মকথা --- ছানকুমাৰ কলিতা

বানে উটুৱাই নিয়া ঘৰখন
ঘৰ হৈ থকা নাই অ' পিতাই!
ফেনে ফুটুকাৰে বাঢ়ি অহা বৰলুইতে
জীয়াই থকাৰ ভৰসা পোণাকণকো উটুৱাই লৈ গ'ল অচিন দেশলৈ..

কপালৰ জোনটো
নোহোৱা দিনৰে পৰা
পেটত গামোচা মাৰি
কোনোমতে জীয়া কংকাল এটিৰ ৰূপ লৈছো ।
আগ চোতালত যোৰা ভঙা বিৰহিণী শালিকাজনীৰ সদৃস
নিসংগতাৰ উচুপনিত হৃদয়ত সান্ধ্য আইনৰ দপদপনি ।

কবিতা :: নদী --- মাহিম ৰয়

ভিজা চুলিটাৰি ৰ’দত মেলি

খিলখিলাই হাঁহিছা যে

তুমি কি নাজানা

মই যে এজন কবি

তোমাৰ সৌন্দৰ্য্যৰ সৰল ৰেখাত

আঁকিব পাৰোঁ

লাস্যময়তাৰ অনামী নদী

কবিতা :: দীপাৱলী --- মাহিম ৰয়

পোহৰৰ থৈয়া নথৈয়া বান

কলুষ কালিমা আঁতৰাই

নিকা হোৱাৰ অভিনৱ প্ৰয়াস

শুভ দীপাৱলীৰ বৰ্ণময় সুগন্ধিত

হিয়াই হিয়াই

উছৱৰ মধু আলোড়ন ।

কবিতা :: নষ্ট প্ৰেমিকৰ পদ্য --- মাহিম ৰয়

১.
কামিহাড় ভাঙি বুকুত বৰদৈচিলা
তোমাৰ অনুভূতিৰ সেউজ সৰোবৰৰ
নিসংগতা আঁতৰাই
দূৰ দিগন্তত কোনে সজায়
ৰামধেনুৰ তুলিকাৰে
নষ্ট প্ৰেমিকৰ ছন্দ মালা

২.
শব্দৰ উশাহ তিয়াই
সাহিত্যৰ আলিবাটেৰে আগবাঢ়ে
এজন নষ্ট প্ৰেমিক কবি
জনতাৰ হৃদয়ে হৃদয়ে
অথবা ভুল ক্ৰমে তোমালৈ ...

কবিতা :: উপমা বিচাৰি --- মাহিম ৰয়

তাৰকা খঁচিত নীলা তম্বুটোৰ তলত

মই কবি শুই আছো

আধাডোখৰ জোনটিয়ে খিলখিলাই উঠিল

" তোমাৰো যে কথা

এতিয়া প্ৰেমৰ কাল

চকুৰ পতাত সকলো বসন্ত কাল "

হঠাৎ এনে কি হ’ল যে

শব্দ সাগৰত বুৰ গ’লো মই

তোমাৰ কৃশাঙ্গী শৰীৰৰ উপমা বিচাৰি ...

কবিতা :: পোক --- শ্ৰী ৰাজেন দাস

এতিয়া পোকৰ ছবি

তেতিয়াই পৰি থকা

মনালিচা হাঁহিটিত

লুকাই থকা ছবি

চোৱাচোন ধৰিবই

পাৰিবা

ছবি খনো কাৰ !

কবিতা :: প্ৰেমৰ ডায়েৰী --- নয়নজ্যোতি দাস

নিয়ঁৰ সিক্ত এটি জোনাক নিশাৰ
হ’বানে এপাহি ৰজনীগন্ধা !!

মৰমৰ ঢৌ তুলি বৈ যাবা বুকুৱেদি
মৌনতাই বোৱা এখনি নীলা চাদৰ হৈ ।

মোৰ বাবে এটি নিশা
তুমি সাৰে থাকিবানে,

মৰমৰ সোণালী নিজৰা হৈ
বৈ থাকিবানে নিৰৱধি

প্ৰেমৰ জোৱাৰ তুলি ॥

কবিতা :: কবিতাৰ নিচান --- মাহিম ৰয়

হৃদ সাগৰত নিঃশব্দ উৰ্মিমালা
ক’বতো নোৱাৰি
কোন ক্ষণত ই জন্মা
শাৰদীয় বতৰত তোমাক দেখাৰ
শুভ ক্ষণতেই হ’ব চাগে

কিনকিনয়া হেঙুলীয়া বৰষুণত
অতদিনে তিতি আহিছে
বুকুৰ আদিম ভাস্কৰ্য

খেৰীঘৰৰ মজিয়াত
কঁহুৱা কোমল হৈ দূলি আছে
দহ হাজাৰ জ্যোতিৰ চাকি
সৌদামিনী জোনাকৰ সাজেৰে
তুমিয়েই চাগে
লাহী দুপট্টাখনেৰে উৰুৱাইছা
কবিতাৰ নিচান

কবিতা :: হালধীয়া হাঁহি --- নয়নজ্যোতি দাস

মোক প্ৰেমত পেলাব নোৱাৰাৰ দুখ
নে মোৰ মনৰ অসুখ ।

মই তোৰ প্ৰেমত পৰা নাছিলো ।
চা, মই হালধীয়া হৈয়ে আছো
হালধীয়া হৈয়ো মই হাঁহি আছো ।

মই নীলাৰ পৰা সেউজীয়া হোৱা নাছিলো ।

তই বেজাৰ নকৰিবি আজাৰ...
বেজাৰ নকৰিবি..।
তোৰটো সপোন এটাকে আছে, এজাৰবুলীয়া....।

মোৰ আছে মাথো এটি হাঁহি , হালধীয়া.....।।

কবিতা :: গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয় --- মৃত্যুঞ্জয় মন্ডল

ইউনিভাৰ্চিটি আমাৰ সপোনৰ

সকলোৰে সপোন মাথোন

ইউনিভাৰ্চিটি

ইউনিভাৰ্চিটি মানেই গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়

নেজানো কিয় জানো

কৃষ্ণচূড়া নগৰীয়ে সদায়েই মাতি থাকে

কলেজীয়া জীৱন সামৰিবলৈ বেছিদিন নাই

এতিয়া আৰু বেছিকৈ

তোমাৰ সপোন দেখি আছো

হয় বিদ্যাশপত কৈছো

তোমাৰ বাবে মই পাগল হৈছো

তোমাৰ বাবে ভূপেন হাজৰিকাদেৱৰ

গাই যোৱা গীত

নিৰ্মলপ্ৰভা বৰদলৈ বাইদেউৰ কবিতা

বোৰ শুনিলে আৰু বেছি মনটো জাগি উঠে

গুৱাহাটী মহানগৰীৰ তুমিয়েই একমাত্ৰ সন্তান

যাৰ আছে অলেখ অলেখ অবদান

হিয়াৰ কোণত এতিয়াও মাথোন তুমি

কবিতা :: শৰতৰ সপোন ---নয়নজ্যোতি দাস

শৰতৰ কোনো এটি সন্ধ্যাত
তাইৰ দুচকলৈ চাওঁতে
জোন এটা জ্বলি উঠা দেখিছিলো , আপোন বতাহজাকত
তাম বৰণীয়া চুলিখিনি
ঢৌ খেলি নাচি উঠা দেখিছিলো ।

মই দিয়া কুঁৱলীৰ ঘন আলোৱানখন
তাই গাত মেৰিয়াই লওঁতে
জোনাকৰ বৰষুণ এজাক সৰিছিল,
ওঁঠৰ সেউজীয়া মোহনাত
তৰাফুল এপাহ
ফুলি উঠিছিল ।

মই চাই আছিলো
মোৰ অহংকাৰী জোনটো অভিমানী হৈ তাইৰ গাভৰু চাঙত ডুব যোৱালৈকে,
যি স্বপ্নৰ উচ্চতাত নসৰাকৈ আছিল ।

শৰতৰ সেই সপোন যাক চুই চোৱাৰ হেপাঁহ থাকি যায়--- ৰ'দৰ ।

কবিতা :: তুমি আৰু মই --- নম্ৰতা সোনোৱাল

তুমি আৰু মই

এটি শেষ নোহোৱা অধ্যায়ৰ পাতনি ।

শব্দ বিহীন এই ভাষা,

বুজা নুবুজাৰ এক অযুত ভাষাৰ,

তুমি আৰু মই অন্তহীন সীমনাৰ

দূৰ নীলিমা ।

তুমি আৰু মই জপাব নোৱাৰা

এখনি খোলা কিতাপ,

তুমি আৰু মই

শৰৎ নিশাৰ নিয়ৰ সিক্ত দুবৰিৰ

ভিজা ভিজা সুবাস,

তুমি আৰু মই

পূৰ্ণিমা ৰাতিৰ স্নিগ্ধ জোনাক,

তুমি আৰু মই

এটি শেষ নোহোৱা অধ্যায়ৰ পাতনি ॥

কবিতা :: স্বপ্নহীন ন'হবি ভাই --- নয়নজ্যোতি দাস

স্বপ্নহীন ন'হবি ভাই,
ভাল নালাগে তেনেকুৱা মানুহ ।

জহ, জাৰ, যন্ত্ৰণা
তোৰ বাবে অচিনাকী হ'ব লাগিব ।
ভোগৰ কথা তই বাদ দে ।

তোৰ মনটো শিলৰ ভাস্কৰ্যৰ দৰে হ’ব লাগিব ,
আৰু হাত দুখন হ’ব লাগিব কঠুৱা--
কমাৰতকৈয়ো ।

বন্দুক চলাব নাজানিলেও কোনো কথা নাই ,
তই যুদ্ধ কৰিব জানিব লাগিব--
জীৱনৰ ।

মসৃন চোতালত খোজ দিয়াৰ কথা তই ভাবিবই নোৱাৰ,
তই অনায়াসে অতিক্ৰম কৰিব পাৰিব লাগিব
নীল, টাইগ্ৰিছ অথবা ছাহাৰা ।

কবিতা :: ল’ৰালি --- নয়নজ্যোতি দাস

আকৌ আহিবিচোন তই
এজাক কিৰিলি
আৰু এজাক পখিলাৰ স’তে ।

ৰ'দৰ পখিলা খেদি
সময়েও ফেঁকুৰি উঠে,
পিছে তোৰ আহৰি নাই ।

সময়তকৈও অভিমানী নে তই ?

তই আহিলে
পখিলাবোৰ ছাঁই হৈ যায় যদি ?
তইটো জানই মোৰ দুহাত ৰ'দেৰে পোৰা ।

তই উভতি আহিবি
আকৌ এবাৰ চুই চাম তোক ।

মোৰ দৰে
ৰ'দৰ জুইত জাহ নাযাবি তই ।

কবিতা :: প্ৰেম --- মন্জুষা দেৱী

তুমি আছা বাবেই মই আছো

মই আছো বাবেই প্ৰেম আছে

প্ৰেম আছেই বাবেই আমাৰ সপোনবোৰ আছে

সপোনবোৰ আছে বাবেই জীৱন আছে

জীৱন আছে মানেই তুমি আছা

তুমি আছা মানেই মই আছো

কবিতা :: প্ৰাপ্তি --- শ্ৰী ৰাজেন দাস

তুমি যদি প্ৰাপ্তি

তুমি অপ্ৰাপ্তিও

যিয়ে তোমাক

পিন্ধাব আৰু

সেই দিনাৰ

পৰাই তুমি

শুকাবলৈও

আৰম্ভ কৰিবা

তেতিয়ানো---

ক'ত দেখিবা

প্ৰাপ্তি কি

বা কোন !

কবিতা :: উত্তৰৰ অপেক্ষাত --- শ্বাহিদুল ইছলাম

এটি উত্তৰৰ অপেক্ষাত

ৰৈ আছো মই,

নাহৰৰ নিৰিবিলি ছাঁত

বিচাৰিছো তোমাৰ বতৰা

কলেজৰ প্ৰতিটো দুৱাৰ দলিত,

জোনাকী পৰুৱা জাকৰ মাজত

মাথো এটি উত্তৰৰ অপেক্ষাত,

আৰু ফুৰিলো তোমাক পাবলৈ

কলেজ গেট কিংবা আঁহতৰ তল ।

হেৰা অ' সোণজনী

আছানো লুকাই ক'ত ?

ওলাই আহি লগ দিয়া

এপাহি সুগন্ধি গোলাপ পুষ্প হৈ ।

ভাগৰি পৰিছো মই

মৰীচিকা যেন বিচাৰি তোমাক,

এতিয়াও ৰৈ আছো মই

এটি উত্তৰৰ অপেক্ষাত..... ।

কবিতা :: হিয়াৰ আৰ্তনাদ --- শ্বাহিদুল ইছলাম

কোনেনো শুনিব মোৰ

হিয়াৰ বিননি

সকলোৱে কন্দুৱা গেছ লৈয়ে ব্যস্ত ।

চাই থাকোতেই নিঃশেষ কৰে

কেতিয়াও ভাবিব নোৱাৰা আপোনজনে,

অভেদ্য মোৰ হৃদয়ক

ভেদ কৰেহি উন্মত্ত গৰ্জনেৰে ।

কিয় ?..কিয় বাৰু এনেকুৱা

বাৰে বাৰে মোৰ স’তে ?

তোমাৰ সুশোভিত বাণৰ কম্পনেও

বিদাৰিত কৰে মোৰ হৃদয় কোঠা,

অচল কৰি দিয়ে

নিঃস্ব মোৰ অচিন দেহাটো

বিশ্বাস নামৰ শব্দটোও

যেন আজি সংজ্ঞাহীন

কেৱল তোমাৰ বাবে ।

এন্ধাৰ ৰাতিৰ জোনাকীৰ লগত

তজবজীয়া কম্পিত সুৰত

কিয়নো বাৰে বাৰে বাজে

উপায়হীন মোৰ হিয়াৰ আৰ্তনাদ !!!

কবিতা :: দীপাৱলী --- সমুজ্জ্বল ডেকা

তমসা নাশিবলৈ জ্বলিছে চাকি
জ্যোতিৰে দিবলৈ জীৱনৰ ৰং আঁকি
সপোনবোৰে খেলিছে আনন্দ বুটলি
হেঁপাহবোৰ উঠিছে পৰ্বতসম উথলি ৷

দেখিছো আজি ক’তজনৰ অন্ধকাৰ মুখ
পোহৰ পৰি কিদৰে ফুলিছে সিহঁতৰ সুখ
জোনাক থাকিলেও জোনাক যেন নালাগে
কিয়নো প্ৰেৰণাৰ বন্তি জ্বলিছে আজি বাটে-ঘাটে ৷

কবিতা :: এধানি মৰম --- দীপাংক শৰ্ম্মা

নিবিচাৰো মই ।
নিবিচাৰো মই, তোমাৰ মৰম ।
নালাগে, নালাগে তোমাৰ হাতৰ পৰশ ।
তুমি, এৰি যোৱাৰ দিনৰে পৰা, মইতো ইয়াতেই ।

নাজানো, কিয় বা এৰি গ’লা মোক ,
কিবা, বেয়া পালা ছাগে ।
চিন্তা নকৰিবা ।
তোমাক, আৰু কেতিয়াও আমনি নকৰো ।
তোমাৰ অবিহনেতো মই জীয়াই থাকিব নোৱাৰো ।
সেয়ে, এতিয়া মই মৃত্যুৰ শীতল কোলাত ।
চিনি পাইছানে মোক ?

মই তোমাৰ সন্তান, মা
যাক, তুমি আকোৱালী লৈছিলা ,
মাত্ৰ কেইটিমান মুহুৰ্ত্তৰ বাবে ।
আৰু ………

ল’ৰাল’ৰিকৈ মাজ নিশা, এৰি গৈছিলা,
চহৰৰ এই ডাষ্টবিনটোত ।

কবিতা :: কঙালী বিহু --- বিষ্ণু বড়া

উৎসৱ মুখি মনবোৰ
আবেগেৰে উপচি পৰে
নিঃকিন অনুভৱে আগুৰে

কঙালী মনবোৰেওঁ তোমাক
সুখ আৰু সমৃদ্ধিপূর্ণতাৰে
শাৰী শাৰী আকাশ বন্তি জ্বলাই
উলহ মালহেৰে উৎযাপন কৰে

আন্ধাৰত বন্দী ঋণাত্মক ভাৱনাবোৰ
তুমিয়েই মুক্ত মনৰ ভাৱসঞ্চাৰ কৰাহি.....

তুমিয়ে কঢ়িয়াই অনা
চহা দৰিদ্ৰ সকলৰ শুকাই পৰা মুখলৈ
এমুকুৰা সঁতেজ হাঁহি

কঙালী বিহু বুলিয়েই
লহপহায় বাঢ়ি অহা
পথাৰৰ শস্য ডৰালৈ সেৱা জনাই
উদং ভঁড়ালটিৰ পূৰ্ণতাৰ
সপোন ৰচে কৃষকে.......

কবিতা :: নীলা প্ৰেমিক --- সমুজ্জ্বল ডেকা

আকাশলৈ যেতিয়াই চাওঁ
আকাশখন নীলা দেখা পাওঁ
আকাশত ৰামধেনু ওলায়
আকাশখন ডাৱৰে বুৰাই এন্ধাৰ উপচায়;
এইবোৰ প্ৰাকৃতিক দৃশ্যাৱলী
কিয় মোৰ দুচকুত নাই ?
মাথো নীলা নীলা নীলা........
মই ইমান ভালপাওঁ!
সকলোৱে কই ৰাতিৰ আকাশ ইমান মনোমোহা;
মই নাজানো দিনৰ আকাশ চাই
কিয় ইমান তৃপ্তি পাওঁ!
মোৰ আশা-ভাৱনাৰ সূৰুযটিও নীলাৰ মাজতে জিলিকা ৷
হয়তো নীলাই মোৰ জীৱনৰ আয়ুস ৰেখা!
মোৰ আইৰ চকুহাল নীলা!
মোৰ পিতাইৰ চকুহালো নীলা!
ভাই-ভনীৰো নীলা!
নীলাৰ প্ৰয়োভৰ মোৰ দুচকুত ইমান প্ৰখৰ
ধূসৰ আকাশো দেখো মাথো নীলা-নীলা ৷

কবিতা :: ইচ্ছা মৃত্যু --- বিষ্ণু বড়া

ইচ্ছাৰ ভয়ানক পথ ইচ্ছাশক্তি,
ঈশ্বৰৰ মত.....
অধিক অশান্তই বঢ়াই অধিক ইচ্ছাধৰ......

ইচ্ছা মৃত্যুৰ মত....
অধিক দুৰ্বলতাই বঢ়াই শেষ হোৱাৰ ইচ্ছা
প্ৰথমে কয় নাহিবি মৃত্যু কেতিয়াও
আহিছ যদিও আধা বাটতে ঘুৰি যা....
কিন্তু এতিয়াৰ অশান্তই প্রাধান্য দিয়ে ইচ্ছাৰ.....

মাথোঁ প্ৰাৰ্থনা মৃত্যু আহি যা,
দুহাতে সাৱটি লওঁ তোক
লৈ যা প্ৰেমিকে ধৰাদি প্ৰেমিকাৰ হাত
এবাৰ চা এই জীৱন আৰু নাই অবকাশ.......

কবিতা :: সিদিনা লগ পোৱা ভিখাৰীজন --- জানকী ৰায়

শৰীৰত আছিল তাৰ

এযোৰ ফটা বস্ত্র

চকুত আছিল

আশাৰ জিলিকনি

কাতৰ দৃষ্টিৰে

হয়তো জুৰাব বিচাৰিছে

মুখা পিন্ধা ভদ্ৰলোকৰ

শিলাময় হৃদয়

কোনেও দেখা নাছিল

শুনা নাছিল তাৰ

কৰুন প্ৰাৰ্থনা

কোনে বুজি পাব

বহুদিন ধৰি পেটত তাৰ

পৰা নাই এটুপা খুদকণ

কিন্তু কি আচৰিত

ধৰ্য্য তাৰ অনিমেশ

ৰ'দ বতাহ অতিক্ৰমি

ঘুৰি ফুৰিছে

ক'ত যে দেশ বিদেশ

এমুঠি আহা্ৰ বাবে

যুজিব বিচাৰিছে

পাৰ হ'ব বিচাৰিছে

ক'তযে দুখৰ সাগৰ ।।

কবিতা :: জীৱন --- শ্ৰী ৰাজেন দাস

জীয়াই থকাৰ হেঁপাহ
মৰি থকাৰোঁ ক’ত
আপাহৰ তৃপ্ততা

মাজে মাজে জ্বলোঁ
আকৌ মাজে-সময়ে
অন্তৰাত্মাতে কঁপো

এতিয়া সহজ
জীৱনটোৰ লগত
খেলিবলৈ----
কাৰণ ইয়াৰ
দামেই নাম
কামেই দুৰ্নাম... |

বৰ্তমান জনপ্ৰিয় লিখনি

শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,084
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:310
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,805
শিতান: অনুভৱ
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,555
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:185
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:117