কবিতা

কবিতা :: এইবেলি আঘোণত --- মেহেনাজ সৰকাৰ

এইবেলি আঘোণত
কুঁৱলীৰ সেওঁতা ফালি
কাক চাম জুমি জুমি
নেদেখাৰ ভাওজুৰি ?
তুমি যে আঁতৰি গ’লা
একেবাৰে হৃদয়ৰ পৰা

পিক ৰঙা নে লেকমি লিপিষ্টিক ৰঙা
ওঁঠৰ কথাৰে কবিতা লিখিম
নাইবা
খিলখিল হাঁহি নে
দাৱনীৰ কেচ কেচ কাচিখনৰ কথাৰে
ওঁহো ! কোনটোৱেই যে সঠিক নহ’ব
এইবেলি মোৰ বাবে
ব্যৰ্থতাৰ জুয়ে পুৰা কলিজাৰ
শুকান কেনভাছত

ধান কাটি পেলাই থোৱা
শূণ্য পথাৰখনেই হ’ব
এইবেলি মোৰ কবিতাৰ দৃশ্য পট
শূন্যতাৰ মাজত
আৰু এটি শূণ্য উপহাৰ দিম
এইবেলি আঘোণত ।

কবিতা :: মায়াবিনী --- শেখৰ ভট্টাচাৰ্য

সৌ সিদিনা তোমাক দেখিছিলো যে,

কমন ৰুমৰ আৰঁত লুকাই আছিলা,

তুমি জানো মোকেই বিচাৰি ফুৰা নাছিলা!

এই মায়াবিনী! তুমিয়েই আছিলাচোন,

কলেজৰ ন'টিছ ব'ৰ্ডত মোৰ নম্বৰ বিচাৰি আছিলা কবিতাবিলাকত |

তোমাৰ মনত আছে বা নাই ?

কোনো কাৰণ নোহোৱাকৈ কথা পাতিছিলোঁ আমি দুয়োজনে কলেজৰ ক্লাছৰ শেষত ।

মই গম পাইছিলো

মই লিখা কবিতা দেখি

তুমি ফিদা হৈ গৈছিলা ।

ম'ৰা চৰাইৰ পাখি লগাই

নাচি উঠিছিল তোমাৰ মন |

ঝৰ ঝৰ ঝৰ কৈ বৰষুণ নামিছিল,

বৰষুণৰ শব্দৰে মাতি উঠিছিল চাৰিওফাল ।

মোৰ মনে চিঞৰি দিছিল,

কবিতা :: লেমৰ পোহৰত --- মেহেনাজ সৰকাৰ

এয়া
নিবিড়ৰ পৰা নিবিড়তম পৰিৱেশ
মনত পেলাইছো
জীৱনৰ বৰ্ণিলময় বসন্তৰ দিনবোৰ
হৃদপিণ্ড আহত কৰা
তোমাৰ থুথুৰীৰ পাতল ক’লা দাগটো

কবিতা :: শব্দবিহীন কবিতা --- মেহেনাজ সৰকাৰ

কবিতা ! তাকো আকৌ শব্দবিহীনকৈ

কেনেকৈ

তোমাৰ ওঁঠৰ সেউজ বাকৰিৰ

পাতলীয়া লিপিষ্টিকেই কবিতা

চকুৰ কাজলেই কবিতা

ভ্ৰূৰ আইলানাও

হাঁহিৰ নিজৰা !

সেয়াতো কলিজাৰ আছুতীয়া কবিতা

হৃদপিণ্ডৰ স্পন্দন

গুণ গুণ , গুণ গুণ ...

কবিতা :: এন্ধাৰ জীৱন --- কামাল হাছান বুল বুল

অচিনাকি হৈ আহিছিলা
এন্ধাৰ জীৱনলৈ ।
জোনাকৰ জোনাক হৈ
আহিছিলা পোহৰ বিলাবলৈ ।

দিন আৰু ৰাতিৰ দৰে
তুমিঅ’ আহিলা আৰু গ’লা ।
দি গ’লা বহুত আবেগ
দি গ’লা বহুত কষ্ট ।

দুখৰ সময়ত আহিছিলা
সুখ দিবলৈ
প্রতিশ্রুতি দিছিলা গোটেই জীৱন থাকিবলৈ ।
দি গ’লা বহুত আশা সপোনৰ,
কিয় পূৰণ নকৰিলা সপোন বোৰ ?

আজিও পাহৰিব পৰা নাই তোমাক
পাৰিমনো কেনেকে দিছিলোঁ যে প্রতিশ্রুতি পাহৰি নুজোৱাৰ ।
জোনাক হৈ আহিছিলা এন্ধাৰ জীৱনলৈ
এন্ধাৰ জীৱনটোক দি গ’লা সেই জোনাকবিহীন এন্ধাৰ এ ।

কবিতা :: জোনৰ সৈতে এৰাতি --- মেহেনাজ সৰকাৰ

জোনটিয়ে ইংগিত দিছে

কিঅ’ ফাজিল কবি

মোক উদ্দেশ্যি কিমান ৰচিবা

তোমাৰ প্ৰেয়সীৰ গাভৰু দেহৰ কবিতা

মই মিচিকিয়া হাঁহিৰে ভাবিলো

জোনটিয়ে কিয় ক’লে এনে কথা

নে তাইৰ সৌন্দৰ্য্যত জোনৰ ঈৰ্ষা হৈছে

তাই যে জোনতকৈ ধুনীয়া

পৃথিৱীৰ ভাস্কৰ্যৰ সমস্ত ৰত্নকণাৰে অলংকৃতা ...

কবিতা :: আঘোণ --- শ্ৰী ৰাজেন দাস

তোক বঁকিয়াইদি শুহুৰিয়াওঁতে

মোৰ জেঠীপতীয়া বিৰিয়া কঁপে

মূৰৰ কাকৈ ফণি গুজা ঘৰটোত

ঠাণ্ডাত জিৰিক জিৰিকৈ সোণগুটিৰ

উজনি-ভাটি

ককাইদেউক ক'বা

বাইটিৰ জোনকাচি জোনজনী

আজি বৰষুণত তিতিল

গোটেই ঘৰটো উকা হ'ল

মোৰ বগাসাঁজজোৰক

তেনেকৈ নাচাবি

মইহে তহঁতক...|

কবিতা :: পোক --- সমুজ্জ্বল ডেকা

পুহমহীয়া হাড় কপোৱা শীতত
কুৱঁলীময় আৱৰণ ফালি
যেতিয়া মই কেঁচা ৰাস্তাটোৰে আগবাঢ়ো
হঠাৎ মোক
মোৰ বুকুৰ একোণত বাহ লোৱা
পোকটোৱে বাধা দিয়ে
মাজে মাজে ই বখলিয়াই কামোৰে ৷

যেতিয়া মৰুভূমি সদৃশ বালিচৰৰ মাজেৰে খোজকাঢ়ি
মই গন্তব্যস্থান পাবলৈ জেদী হৈ পৰো
মই ধুমুহাত উৰি উৰি
স্বচ্ছ দেহ মলীন কৰা ধূলিলৈ ভ্ৰূক্ষেপ নকৰো
এই পোকটোৰ বাবেহে
মই ভাগৰুৱা পথিক হৈ অশান্তিত ভুগো ৷

কবিতা :: আধালিখা কলংকিত ডায়েৰী --- সমুজ্জ্বল ডেকা

কলেজীয়া জীৱনৰ
তুমি মোৰ দুৰ্দান্ত প্ৰেমিকা
তোমাক ভালপোৱাৰ প্ৰতিদান মোৰ দৰে প্ৰেমিকৰ পৰা
তুমি ভুলতো নিবিচাৰিবা
মই হাত কাটি বুলাই দিব পাৰো
তোমাৰ উঁকা কপালত ৰক্তৰ ফোঁট
শিৰত আঁকি দিব পাৰো একেদৰেই সৰলৰৈখিক স্ৰোত ৷

কবিতা :: নিষিদ্ধ হৃদয়ৰ দাবানল হিমাক্ষী কলিতা --- জিতুল কলিতা

সন্দিকৈ কলেজৰ সেই মৰমলগা ছোৱালীজনী..

মিছ্ হিমাক্ষী কলিতা..

চেহহহহ.... তুমিটো জানাই লক্ষ লক্ষ অনুৰাগী তোমাৰ

তথাপিও কিয় জানো তোমাৰ

মৰমলগা হাঁহিটোত ডুব যাওঁ দিনে - নিশাই ।।।

দীঘলী পুখুৰীৰ কহুৱা বতাহেও দিয়ে তোমাৰ বাৰ্তা

আৰু.. সেই পানবজাৰৰ RG, KBS বুকষ্টলত

কেতিয়াবা বিচাৰি যাওঁ তোমাৰ বেটুপাতযুক্ত

ৰঙা লিপষ্টিকৰ ফটো থকা আলোচনীবোৰ ।।

কেতিয়াবা জালুকবাৰীৰ ট্ৰেফিকজামো মৌন হয় ৰয়..

মাথো এশ-ফুট হৰ্ডিংত জিলিকি ৰয়

তোমাৰ মিচিকিয়া হাঁহি আৰু

নিষিদ্ধ হৈ ৰয় নিউটনৰ সূত্ৰ ।।।

কবিতা :: নষ্ট প্ৰেমিকৰ আৱেগ --- মাহিম ৰয়

এন্ধাৰখিনি ধাৰ কৰি

বগা কাগজত আঁকবাঁক দিলো

দুচকু স্থিৰ কৰি

বহু সময় চালো

নাই ! নষ্ট প্ৰেমিকৰ আৱেগৰ অবিহনে

এফোটাও সৌন্দৰ্য্য নাই

কবিতা :: ভালপাওঁ নদী আৰু নাৰী --- ছানকুমাৰ কলিতা

নদী ভালপাওঁ আগৰপৰাই
কাৰণ নদীয়ে হৃদয়ৰ ভাষা বুজে,
নদীয়ে কথা কয়
নদীয়ে কৃষ্ণচূড়াৰ নিচাত মাতাল হ'ব জানে
নদীয়ে চটফটাই বিৰহ সাগৰ সংগমৰ ব্যাকুলতাত ।
নদীয়ে কেতিয়াবা হীৰুদাৰ প্ৰেমত পৰে----
“তুমিটো জানাই এই কবিৰ আৰু একোৱেই নাই,
এটায়েই মাথোঁ কামিজ তাৰো ছিঙো-ছিঙো ছিলাই,
প্ৰেম চাগে এনেকুৱাই আৱৰণ খুলি হিয়া জুৰাই" ।

কবিতা :: চুলি --- মাহিম ৰয়

পাঠদানৰ মুহূৰ্তৰ এটি আবেলি

কাৰোবাৰ স্পৰ্শত শিঁয়ৰি উঠিলো

কাষৰ ছোৱালীজনীৰ

কেইকোচামান চুলিয়ে মোৰ চাৰ্টৰ ওপৰেদি

মূৰত লাগিছে

ফেনৰ অবিৰাম গতিত হয়তো সি

ফাগুন বুলি মুক্ত মনে উৰিছে ।

খিৰিকীৰ ফাকেৰে পোহৰ আহি

তাইৰ চুলিকোচাত পৰিছে

যেন কোনো এক মায়াৱী ৰাতিৰ

হাস্যোজ্জ্বল জোন

নাইবা উন্মুক্ত ফাগুন

বাউলী হৈ উৰিছে কবিতাৰ শব্দ বৰ্ণ অৰ্থ বিচাৰি

কবিতা :: আশাবাদ --- মাহিম ৰয়

জোনাকে হাঁহি থকাৰ মুহূর্তত

কবি মনে উক দি উঠিল

জোনাকৰ নিবিড় মোহনাত

তোমাৰ হাঁহিৰ নিজৰাৰে

সপ্ন সমুজ্জল

নিৰ্ভেজাল শব্দ মিনাৰ গঢ়িবলে ...

কবিতা :: কবিৰ জীৱন --- সমুজ্জ্বল ডেকা

(১)
দুচকুত নাথাকে টোপনি
দেহত নাথাকে ভাগৰ
ভাৱে সকলোৱে কবিৰ জীৱনটো সাঁথৰ
লক্ষ্য বিচাৰি সাঁতুৰিলেও মহাসাগৰ ৷

(২)
কবিৰ যদিও আছে সপোনৰ ঘৰ
গোটেই ধৰিত্ৰী কবিৰ আদৰৰ
বুকুত হেজাৰ ভাৱনাতুৰ কল্পনা সাৱটি
কবি কাহানিবা হৈ পৰে নিৰ্ভীক যাযাবৰ ৷

কবিতা :: শূন্যতা --- মাহিম ৰয়

লহপহীয়া জোনাক সৰিছে

মোৰ পদূলিত

বুটুলি ল’লো

আলফুলে

অজানা কিহবাই উকমুকনি দিছে

আৰু কিমান দিন

কিমান দিন সাৱটি থাকিম শূন্যতা

কবিতা :: বাৰীঁৰ আত্মকথা --- ছানকুমাৰ কলিতা

বানে উটুৱাই নিয়া ঘৰখন
ঘৰ হৈ থকা নাই অ' পিতাই!
ফেনে ফুটুকাৰে বাঢ়ি অহা বৰলুইতে
জীয়াই থকাৰ ভৰসা পোণাকণকো উটুৱাই লৈ গ'ল অচিন দেশলৈ..

কপালৰ জোনটো
নোহোৱা দিনৰে পৰা
পেটত গামোচা মাৰি
কোনোমতে জীয়া কংকাল এটিৰ ৰূপ লৈছো ।
আগ চোতালত যোৰা ভঙা বিৰহিণী শালিকাজনীৰ সদৃস
নিসংগতাৰ উচুপনিত হৃদয়ত সান্ধ্য আইনৰ দপদপনি ।

কবিতা :: নদী --- মাহিম ৰয়

ভিজা চুলিটাৰি ৰ’দত মেলি

খিলখিলাই হাঁহিছা যে

তুমি কি নাজানা

মই যে এজন কবি

তোমাৰ সৌন্দৰ্য্যৰ সৰল ৰেখাত

আঁকিব পাৰোঁ

লাস্যময়তাৰ অনামী নদী

কবিতা :: দীপাৱলী --- মাহিম ৰয়

পোহৰৰ থৈয়া নথৈয়া বান

কলুষ কালিমা আঁতৰাই

নিকা হোৱাৰ অভিনৱ প্ৰয়াস

শুভ দীপাৱলীৰ বৰ্ণময় সুগন্ধিত

হিয়াই হিয়াই

উছৱৰ মধু আলোড়ন ।

কবিতা :: নষ্ট প্ৰেমিকৰ পদ্য --- মাহিম ৰয়

১.
কামিহাড় ভাঙি বুকুত বৰদৈচিলা
তোমাৰ অনুভূতিৰ সেউজ সৰোবৰৰ
নিসংগতা আঁতৰাই
দূৰ দিগন্তত কোনে সজায়
ৰামধেনুৰ তুলিকাৰে
নষ্ট প্ৰেমিকৰ ছন্দ মালা

২.
শব্দৰ উশাহ তিয়াই
সাহিত্যৰ আলিবাটেৰে আগবাঢ়ে
এজন নষ্ট প্ৰেমিক কবি
জনতাৰ হৃদয়ে হৃদয়ে
অথবা ভুল ক্ৰমে তোমালৈ ...

কবিতা :: উপমা বিচাৰি --- মাহিম ৰয়

তাৰকা খঁচিত নীলা তম্বুটোৰ তলত

মই কবি শুই আছো

আধাডোখৰ জোনটিয়ে খিলখিলাই উঠিল

" তোমাৰো যে কথা

এতিয়া প্ৰেমৰ কাল

চকুৰ পতাত সকলো বসন্ত কাল "

হঠাৎ এনে কি হ’ল যে

শব্দ সাগৰত বুৰ গ’লো মই

তোমাৰ কৃশাঙ্গী শৰীৰৰ উপমা বিচাৰি ...

কবিতা :: পোক --- শ্ৰী ৰাজেন দাস

এতিয়া পোকৰ ছবি

তেতিয়াই পৰি থকা

মনালিচা হাঁহিটিত

লুকাই থকা ছবি

চোৱাচোন ধৰিবই

পাৰিবা

ছবি খনো কাৰ !

কবিতা :: প্ৰেমৰ ডায়েৰী --- নয়নজ্যোতি দাস

নিয়ঁৰ সিক্ত এটি জোনাক নিশাৰ
হ’বানে এপাহি ৰজনীগন্ধা !!

মৰমৰ ঢৌ তুলি বৈ যাবা বুকুৱেদি
মৌনতাই বোৱা এখনি নীলা চাদৰ হৈ ।

মোৰ বাবে এটি নিশা
তুমি সাৰে থাকিবানে,

মৰমৰ সোণালী নিজৰা হৈ
বৈ থাকিবানে নিৰৱধি

প্ৰেমৰ জোৱাৰ তুলি ॥

কবিতা :: কবিতাৰ নিচান --- মাহিম ৰয়

হৃদ সাগৰত নিঃশব্দ উৰ্মিমালা
ক’বতো নোৱাৰি
কোন ক্ষণত ই জন্মা
শাৰদীয় বতৰত তোমাক দেখাৰ
শুভ ক্ষণতেই হ’ব চাগে

কিনকিনয়া হেঙুলীয়া বৰষুণত
অতদিনে তিতি আহিছে
বুকুৰ আদিম ভাস্কৰ্য

খেৰীঘৰৰ মজিয়াত
কঁহুৱা কোমল হৈ দূলি আছে
দহ হাজাৰ জ্যোতিৰ চাকি
সৌদামিনী জোনাকৰ সাজেৰে
তুমিয়েই চাগে
লাহী দুপট্টাখনেৰে উৰুৱাইছা
কবিতাৰ নিচান

কবিতা :: হালধীয়া হাঁহি --- নয়নজ্যোতি দাস

মোক প্ৰেমত পেলাব নোৱাৰাৰ দুখ
নে মোৰ মনৰ অসুখ ।

মই তোৰ প্ৰেমত পৰা নাছিলো ।
চা, মই হালধীয়া হৈয়ে আছো
হালধীয়া হৈয়ো মই হাঁহি আছো ।

মই নীলাৰ পৰা সেউজীয়া হোৱা নাছিলো ।

তই বেজাৰ নকৰিবি আজাৰ...
বেজাৰ নকৰিবি..।
তোৰটো সপোন এটাকে আছে, এজাৰবুলীয়া....।

মোৰ আছে মাথো এটি হাঁহি , হালধীয়া.....।।

কবিতা :: গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয় --- মৃত্যুঞ্জয় মন্ডল

ইউনিভাৰ্চিটি আমাৰ সপোনৰ

সকলোৰে সপোন মাথোন

ইউনিভাৰ্চিটি

ইউনিভাৰ্চিটি মানেই গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়

নেজানো কিয় জানো

কৃষ্ণচূড়া নগৰীয়ে সদায়েই মাতি থাকে

কলেজীয়া জীৱন সামৰিবলৈ বেছিদিন নাই

এতিয়া আৰু বেছিকৈ

তোমাৰ সপোন দেখি আছো

হয় বিদ্যাশপত কৈছো

তোমাৰ বাবে মই পাগল হৈছো

তোমাৰ বাবে ভূপেন হাজৰিকাদেৱৰ

গাই যোৱা গীত

নিৰ্মলপ্ৰভা বৰদলৈ বাইদেউৰ কবিতা

বোৰ শুনিলে আৰু বেছি মনটো জাগি উঠে

গুৱাহাটী মহানগৰীৰ তুমিয়েই একমাত্ৰ সন্তান

যাৰ আছে অলেখ অলেখ অবদান

হিয়াৰ কোণত এতিয়াও মাথোন তুমি

কবিতা :: শৰতৰ সপোন ---নয়নজ্যোতি দাস

শৰতৰ কোনো এটি সন্ধ্যাত
তাইৰ দুচকলৈ চাওঁতে
জোন এটা জ্বলি উঠা দেখিছিলো , আপোন বতাহজাকত
তাম বৰণীয়া চুলিখিনি
ঢৌ খেলি নাচি উঠা দেখিছিলো ।

মই দিয়া কুঁৱলীৰ ঘন আলোৱানখন
তাই গাত মেৰিয়াই লওঁতে
জোনাকৰ বৰষুণ এজাক সৰিছিল,
ওঁঠৰ সেউজীয়া মোহনাত
তৰাফুল এপাহ
ফুলি উঠিছিল ।

মই চাই আছিলো
মোৰ অহংকাৰী জোনটো অভিমানী হৈ তাইৰ গাভৰু চাঙত ডুব যোৱালৈকে,
যি স্বপ্নৰ উচ্চতাত নসৰাকৈ আছিল ।

শৰতৰ সেই সপোন যাক চুই চোৱাৰ হেপাঁহ থাকি যায়--- ৰ'দৰ ।

কবিতা :: তুমি আৰু মই --- নম্ৰতা সোনোৱাল

তুমি আৰু মই

এটি শেষ নোহোৱা অধ্যায়ৰ পাতনি ।

শব্দ বিহীন এই ভাষা,

বুজা নুবুজাৰ এক অযুত ভাষাৰ,

তুমি আৰু মই অন্তহীন সীমনাৰ

দূৰ নীলিমা ।

তুমি আৰু মই জপাব নোৱাৰা

এখনি খোলা কিতাপ,

তুমি আৰু মই

শৰৎ নিশাৰ নিয়ৰ সিক্ত দুবৰিৰ

ভিজা ভিজা সুবাস,

তুমি আৰু মই

পূৰ্ণিমা ৰাতিৰ স্নিগ্ধ জোনাক,

তুমি আৰু মই

এটি শেষ নোহোৱা অধ্যায়ৰ পাতনি ॥

কবিতা :: স্বপ্নহীন ন'হবি ভাই --- নয়নজ্যোতি দাস

স্বপ্নহীন ন'হবি ভাই,
ভাল নালাগে তেনেকুৱা মানুহ ।

জহ, জাৰ, যন্ত্ৰণা
তোৰ বাবে অচিনাকী হ'ব লাগিব ।
ভোগৰ কথা তই বাদ দে ।

তোৰ মনটো শিলৰ ভাস্কৰ্যৰ দৰে হ’ব লাগিব ,
আৰু হাত দুখন হ’ব লাগিব কঠুৱা--
কমাৰতকৈয়ো ।

বন্দুক চলাব নাজানিলেও কোনো কথা নাই ,
তই যুদ্ধ কৰিব জানিব লাগিব--
জীৱনৰ ।

মসৃন চোতালত খোজ দিয়াৰ কথা তই ভাবিবই নোৱাৰ,
তই অনায়াসে অতিক্ৰম কৰিব পাৰিব লাগিব
নীল, টাইগ্ৰিছ অথবা ছাহাৰা ।

কবিতা :: ল’ৰালি --- নয়নজ্যোতি দাস

আকৌ আহিবিচোন তই
এজাক কিৰিলি
আৰু এজাক পখিলাৰ স’তে ।

ৰ'দৰ পখিলা খেদি
সময়েও ফেঁকুৰি উঠে,
পিছে তোৰ আহৰি নাই ।

সময়তকৈও অভিমানী নে তই ?

তই আহিলে
পখিলাবোৰ ছাঁই হৈ যায় যদি ?
তইটো জানই মোৰ দুহাত ৰ'দেৰে পোৰা ।

তই উভতি আহিবি
আকৌ এবাৰ চুই চাম তোক ।

মোৰ দৰে
ৰ'দৰ জুইত জাহ নাযাবি তই ।

বৰ্তমান জনপ্ৰিয় লিখনি

শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,766
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,563
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,687
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,523
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:2,207
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,728