কবিতা

কবিতা :: শক্তি --- দীপাংক শৰ্ম্মা

কোন তুমি ?
মই এটি শক্তি ।
যাক তুমি চিনি নোপোৱা, বুজিও নোপোৱা,
সন্মান কৰিবও নাজানা, মৰমো দিব নাজানা

জনা হ’লে …………………
নহ’লহেঁতেন কাৰো অপমৃত্যু ৰাজধানী চহৰত ।

মইয়েই সেই শক্তি যাৰ পৰশত জীপাল হয় এটি পঁজা ।
অবিহনে যাৰ, সৃষ্টি স্তদ্ধ ।
মমতাৰ সুতাৰে গাঁঠি,
তোমাৰ বাবে নিজকে বিলিন কৰো মই ।

বিনিময়ত ………………….
বিচাৰো মাথো অলপ সন্মান,
অলপ সঁচা মৰম তোমাৰ পৰা ।

চিনি পাইছানে মোক ?

মই এটি শক্তি,
এগৰাকী মাতৃ ।
এগৰাকী ভগ্নী ।
এগৰাকী পত্নী ।
নাৰী শক্তি ।

কবিতা :: মই বিদিশাই কৈছো দেউতা --- ড০ লখিমী গগৈ

মই বিদিশাই কৈছো

মোক ভূল নুবুজিবা

দেউতা

মৃত্যুৰ হিমশীতল শয্যাত শুই

আজি শেষ বাৰৰ বাবে

তোমাৰ কথাই ভাবিছো

কিয় এনে হ’ল ?

মোৰ জীৱনৰ ৰংবোৰ

ক’ত হেৰাই গ’ল !

তুমিতো মোক জানিছিলা

কিমান অভিমানী আছিলো মই

কিয় তোমাৰ হাতখন নিদিলা

মোৰ হিয়াভগা কান্দোন

এবাৰো নুশুনিলা

হয়তু অভিমান আছিল তোমাৰো

মোৰ প্ৰতি

জানা দেউতা -

সমাজখন ডুব গৈছিল

ডুব গৈছিলা তুমি

ডুব গৈছিলো মই

মিছা ভেম, অভিজাত্যত

মিছা প্ৰেম ,প্ৰলোভনত

সেয়েহে ছাগৈ ভূল দিশত

ধাৱমান হৈছিলো মই

কবিতা :: নীলা চকুত কাজল সনা ছোৱালীজনীলৈ অনুৰোধ --- বিশ্বজিৎ নাথ

অনুগ্ৰহ কৰি কাজল নেসানিবা দুচকুত

তুমি কাজল সানিলে মোৰ মনত পৰে কাজল দেৱগন অথবা কেটৰিনা কেঈফলৈ

খৰাংত চিৰাল ফাট মেলা হৃদয়তো ফুলিব খুজে ৰজনীগন্ধা

অঘৰী সপোনবোৰে দুচকুৰ পতাত জপিয়াই জপিয়াই গাব খুজে প্ৰেমৰ গীত

কৰবাৰ পৰা শুনো ৰিনিকি ৰিনিকি বাঁহীৰ মাত

যাযাবৰী আশাবোৰে থিতাপি লয় কলিজাত

অনুগ্ৰহ কৰি কাজল নেসানিবা দুচকুত

কাজল সনা চকুয়ে ৰাতি ৰাতি বৰ আমনি কৰে অ’

নীলা চকু হাল নীলা হৈয়ে থাকিবলৈ দিয়া না

তাত সানি নলবা এন্ধাৰ

মা কচম পাগল হৈ যাম তোমাৰ প্ৰেমত

তেতিয়াতো সহ্য কৰিব নোৱাৰিবা

এই পাগল প্ৰেমিকৰ পাগলামি

কবিতা :: পুনৰ ভাল পাও বুলি নকবা --- বিশ্বজিৎ নাথ

তোমাৰ শপত পুনৰ ভাল পাও বুলি নকবা
তোমাক সজাই ৰাখিবলৈ হৃদয় বাগিছাখনো চন পৰি আছে
সপোনবোৰ জিৰাব ক'ত
হেপাঁহৰ ঘৰটোও বানে উটোৱাই নিলে
আশাবোৰ তাতেই ৰাখিছিলো আলফুল কৈ
তেনেই কুমলীয়া হৈয়ে আছিল জানা
এতিয়া যে বিচাৰি হাবাথুৰি খাইছো
সেয়ে তোমাক অনুৰুধ কৰিছো
পুনৰ ভাল পাঁও বুলি নকবা

কবিতা :: গুচি গ'লা নেকি ? --- শেখৰ ভট্ৰাচাৰ্য

সৌ সিদিনা তোমাক দেখিছিলো যে,

কমন ৰুমৰ আৰঁত লুকাই আছিলা,

তুমি জানো মোকেই বিচাৰি ফুৰা নাছিলা ।

এই মায়াবিনী । তুমিয়েই আছিলাচোন,

কলেজৰ ন'টিছ ব'ৰ্ডত মোৰ নম্বৰ বিচাৰি আছিলা কবিতাবিলাকত ।

তোমাৰ মনত আছে বা নাই ?

কোনো কাৰণ নোহোৱাকৈ কথা পাতিছিলোঁ আমি দুয়োজনে কলেজৰ ক্লাছৰ শেষত ।

মই গম পাইছিলো

মই লিখা কবিতা দেখি

তুমি মোৰ প্ৰেমত বলীয়া হৈ গৈছিলা ।

ম'ৰা চৰাইৰ পাখি লগাই

নাচি উঠিছিল তোমাৰ মন ।

ঝৰ ঝৰ ঝৰ কৈ বৰষুণ নামিছিল,

বৰষুণৰ শব্দৰে মাতি উঠিছিল চাৰিওফাল ।

মোৰ মনে চিঞৰি দিছিল,

কবিতা :: তোমাক বৰ ভাল পাওঁ --- ড০ দীনেশ বৈশ্য

তোমাক বৰ ভাল পাওঁ
বৰ ভাল পাওঁ
হে মোৰ জীৱন

তোমাক ধন্যবাদ
হে জীৱন
তুমি দুখ দিছা
তুমি চকুলো দিছা
হাঁহি দিছা
কান্দোনো দিছা ।

তোমাক বৰ ভাল পাওঁ
তোমাৰ দুখ বোৰ মই
হেঁপাহেৰে চুই চাওঁ
তোমাৰ হেজাৰ প্ৰশ্নৰ
একো উত্তৰ নাপাওঁ
তথাপি হে জীৱন
তোমাক বৰ ভাল পাওঁ ।

জীয়াইতো থকা নাই
কেৱল দুখ পুহি আছো
মিচিকিয়া হাঁহিৰে কেৱল
চকুলো ঢাকি আছো

তথাপি তোমাক ভালপাওঁ
বৰ ভাল পাওঁ ।

তোমাৰ দুখৰ ৰ'দত
দেই পুৰিছোঁ
তোমাৰ মৰমৰ ছাঁত
অলপ জিৰাইছোঁ

কবিতা :: সময়ে কৈ যায় হৃদয়ৰ কথা --- ড০ লখিমী গগৈ

সময়ে গতি সলায়

ভৰ বাৰিষাৰ

নদী খনৰ দৰে

নদীটো কালৈকো নৰয়

বৈ যায়

মাথো বৈ যায় সাগৰলৈ

সময়ে কৈ যায়

হৃদয়ৰ কথা

গতিহীন জীৱনৰ

স্তব্ধতাৰ বেথা

নিৰিবিলিত পতা

হেপাঁহৰ কথা

সময়ে থৈ যায়

সময়ৰ কথা

সময় নিৰৱধি

বলুকাত ৰাখি যায়

আলফুলীয়া আশা ।।

(০৫/০৭/১৭)

কবিতা :: বান --- শ্ৰী ৰাজেন দাস

বানে খহায় গঢ়া

জীৱনে কাঢ়ে

যৌৱনৰ হিয়া

ইখন ঘৰৰ চালে

সিখন ঘৰৰ চালে

পুৱতি পুৱাই জাগে

কিন্তু মাছৰুপীয়ে

শুই সাৰ নৌ

পাওঁতেই কোনে

জানো কয়হি

সজাগ জনতা

সজাগ...|

কবিতা :: প্ৰগতি কলেজ আৰু সুৰভী --- শেখৰ ভট্ৰাচাৰ্য

কলেজীয়া তিনিটা বছৰ

কেনেকৈ পাৰ হৈ গ’ল

ধুলিয়ৰি ধুলিয়ৰি স্মৃতি

ধূসৰিত হৈ পৰিছে সকলো

সোমাই যাব পাহৰণিৰ গৰ্ভত

নামেই যাৰ প্ৰেম

আৱেগ-অনুভূতি

যৌৱনৰ আৱেগত

আৱেগিক মই

প্ৰেমত পৰিছিলো তোমাৰ

কেৱল তোমাৰ সুৰভী,

তোমাৰ চকুদুযোৰ

তোমাৰ ৰঙা ওঁঠৰ হাঁহিয়ে

মোক বলীয়া কৰি তোলে ।

কিয় পৰিছিলো প্ৰেমত ?

কিয় হৈছিলো উন্মাদ

নাজানো আৰু হয়টো নাজানিম কাহানিও ।

প্ৰেমত পৰাৰ পৰাই চাগে

ভাল পাইছিলো প্ৰগতি কলেজক

বাৰে বাৰে গৈছিলো কলেজখনলৈ

বিচাৰি ফুৰিছিলো তোমাক,

কবিতা :: ভাল দিন আহক --- শ্ৰী ৰাজেন দাস

এদিন ভাল

দিন আহক

খলা-বমাই

নপৰক নমৰক

জীয়া জীও

প্ৰাণে প্ৰাণে

বাজক সপ্তসুৰ

বোদ্ধিদ্ৰুমৰ ছাঁ

ৰাজ অট্ৰালিকাৰ

মাছৰুপীৰ মনত

নাঙলৰ সীৰলুৱে

গছি-ধানত অনামি

ধান লেৰেলাই

মনালিচাৰ হাঁহি

চিকমিকাব উঠক

জেপত থোৱাও

মিত্যব্যয়ী হওঁক

তেবুল তলৰ

হাতৰ হস্তৰেখাই

ফুটপাথৰ ফুটা

থালত জমা

হওঁক এউচুপনি

নখে মাটি-

পানী-মানৱতা

লিৰিকি বিদাৰি

শিপা চিনি

ভৰি তলৰ

ইখন সিখন

জপনাৰ বান্ধৰ

খলপা খলপ

চিনিব তোমাৰ

কবিতা :: হাঁহিৰে জীৱন ভৰাই তোলা --- ড০ লখিমী গগৈ

মৌনতাৰ কোলাহলত যেন হেৰাই যাব খোজো

প্ৰতিটো প্ৰভাতে দিয়ে সুৰৰ গুঞ্জন

এখন নীলা আকাশ

তথাপি দুখ, তথাপি বেদনা এবুকু

পোৱা নোপোৱাৰ

সময়বোৰক দেখোন জুখিব নোৱাৰি

ধৰি ৰাখিবও নোৱাৰি

আধাফুলা কলিটি চাই থাকোতেই

প্ৰস্ফূটিত হ’ল

হেপাহ বোৰো বুকুতে ৰৈ গ’ল

অচিন পখীটিয়ে কৈ যায় বতাহক

সামৰি থোৱা তোমাৰ আলসুৱা ভাবনা

সময়বোৰ বৰ ছুটী

পাৰা যদি গীত এটিকে গোৱা

সুখৰ দিনৰ

দিনবোৰ মংগল হওক

সময় বোৰ সুখৰ হওক

হাঁহিৰে জীৱন ভৰাই তোলা ।

- লখিমী (৩০/০৪/১৭)

কবিতা :: থকা-সৰকা --- শ্ৰী ৰাজেন দাস

কাৰ খবৰ কেনেকৈ গ'ল বিয়পি

আকাশে আকাশে বতাহে বতাহে

অতীত জীৱনৰ ধুঁৱলি-কুঁৱলি

ইতিহাসৰ পোৰা পাত

দশোদিশে থকা-সৰকা

মোৰ ধূলিৰে ধূসৰিত হিয়াৰ শিৰা -উৰশিৰাই এজোলোকা শাঁত

আবেগৰ মানচিত্ৰত

বানপানী আহিওঁ জানো কিবা লাভ হ'ব

কেতিয়াবা নিজকেইটো বিক্ৰি কৰোঁ মায়াজালৰ নাগপাশত

খবৰ ৰাখিব নালাগে দিবওঁ নালাগে সীমাহীন ৰদ্দোজ্বালিত ভাষাত

অশ্ৰু নিগৰিছে তুমি গঢ়া বিগ্ৰহ দেখি লেখি

কোনে পেলাবহি অন্ত

ডকাফুটা জুয়ে পৰা মহঙা হৃদয়ৰ

শিলৰ কামিজ

বেজি এটা আনি কোনোবাই বাটিঁব

সকলোৱে ভাল পাব পৰা

সমাজে থু নেপেলোৱা

কবিতা :: পাৰ্চপেক্টিভ্ --- বিকিৰণ পাঠক

সময়ে হেনো তেওঁক কোঙা কৰিছিল,

আক্ষেপ বহুত আছিল তেওঁৰ - অৰিহণাত আছিল কিছু ক্ষোভ |

-"অহ্ ! তুমি...তুমি...অদ্ভূত - অবুজ !"

মই জানো মোৰ লাগবান্ধ নোহোৱা কথাবোৰে তেওঁক বিৰক্ত কৰে,

সময়ে যে তেওঁক কোঙা কৰিছে |

-"ক্ষমা কৰিব, আগলৈ গৈ ষ্টেচন পায়নে ?"

পলমকৈ আহিলো নে সময়তকৈ আগতে ??

বলিয়া দিখৌত বোলে শ উটিছে !!!

বুজে - তেওঁ বুজে,

- কিছুমান প্ৰশ্নৰ উত্তৰ নাথাকে ,

- কিছুমান প্ৰশ্নই উত্তৰ নিবিচাৰে ;

লুটিয়াব খুজি কিছু বাখৰ সনা আখৰ

- সপোন - সপোন - সাঁথৰ - সাঁথৰ -

কবিতা :: আৱেগৰ বৰষুণ --- শেখৰ ভট্ৰাচাৰ্য

বুকুজুৰি বাজে প্ৰেমৰ প্ৰাচীন মেঘমল্লাৰ,
দুচকুৰ ধাৰে বৰষুণ হৈ নামে
ব’ব নোৱৰা কলিজাৰ ভাৰ ।

আৱেগৰ বৰষুণত জুৰুলি জুপুৰি
বুকুৰ চুবুৰি,
স্মৃতিৰ এছাৰকণিয়ে তিয়াইহি
উৰুখা জুপুৰি ।

এখুজি দুখুজি কাৰ সন্তৰ্পণ দুভৰি,
নেপূৰ বাজে ৰুণজুণ মোৰ বুকু ভৰি ।

কবিতা :: শিলালিপি --- মানস জ্যোতি শইকীয়া

সুৰঞ্জনাৰ বাবেই মই

শিল হ'ব খুজিছিলো,

সুৰঞ্জনাৰ হৃদয়খনক

আঁকিব খুজিছিলো মোৰ বুকুত ৷

আকাশৰ কথা লিখিছিলো ,

লিখিছিলো নৈখনৰ কথা ৷

কিদৰে ডাৱৰে ক্ৰমশঃ

উলংগ কৰি আনিছিল সেই পাহাৰখনক !

লাজত তেতিয়া

ডাঠ হৈ পৰিছিল সুৰঞ্জনাৰ হাঁহিৰ ওৰণি ৷

মই লিখিছিলো

শিলবোৰ কাটি কাটি,

আমাৰ ভালপোৱাৰ কথা ,

আঁচোৰ খোৱা বুকুৰ

অলেখ তেজৰঙী ভাষা ৷

যিবোৰ ভাষা হুমুনিয়াহ হৈ

চটফটাই উঠে,

আজিও মোৰ শিলালিপিত ৷

কবিতা :: অনুভৱ মোৰ বেদনাৰ --- কুণ্ডল কুমাৰ বৰা

মুমুৰ্ষু নিৰৱ নিবিড় যন্ত্ৰণা
সামাজিক নীতিবোৰে
খুলি খুলি ফোপোলা কৰিছে
মোৰ মন , মোৰ হিয়াঁ |
বিষাক্ত কৰিছে মোৰ উশাহবোৰ
শৰীৰৰ প্ৰতিডাল সিৰা-উপসিৰা
দেই-পুৰি জৰ্জৰিত কৰিছে,
কলিজাৰ কুহেঁ-কুহেঁ মাথোঁ
বিহলঙনিৰ গৰলবোৰ.....

মন যায় কেতিয়াবা..
সাঁতুৰি-নাদুৰি এই বিষাদ তৰঙ্গিনী
হৈয়াঙে-দৈয়াঙে গুচি যাবলৈ,
দিগন্তৰ পৰিধি নেওচি,
সপ্তৰঙী জেউতীসনা মুকুতাৰ প্ৰকাশ
বুটলিবলৈ মন যায় |

কবিতা :: মই কৰ্ণ হ'ব নোখোজো --- মানস জ্যোতি শইকীয়া

মই কৰ্ণ হ'ব নোখোজো

বনৰীয়া যৌৱনৰ চাকনৈয়াত সোমাই

জীৱনৰ অৰ্থ নুবুজা

অসহায় কিশোৰী কুন্তীৰ ,,,,

মাতৃগৰ্ভক অপমান কৰি

মই মহান হ'ব খোজা নাই ৷

মিউনিচিপালিতিৰ জাবৰৰ বাকচত

পেলাই নিদি অথবা,

পলিথিনত ভৰাই মাটিত পুটি নথৈ,

কোনো ৰাধাৰ বুকুৰ উম পাবলৈ বুলি

পাচিত ভৰাই নদীত উতুৱাই দিয়াৰ বাবেই

সেইদিনা, এজনী মাতৃ দোষী আছিলনে ?

তেন্তে যি পিতৃক কৰ্ণই পূজিছিল,

যাক ঈশ্বৰৰ স্বীকৃতি দিছিল,

সেই পলৰীয়া ঈশ্বৰৰূপী পিতৃ

নিৰ্দোষী হ'ল কেনেকৈ ?

তেনে স্বাৰ্থলোভী কৰ্ণ হ'ব

নোখোজো ৷

কবিতা :: সুখী মানুহৰ ইতিহাস --- প্ৰদীপ দাস

সুখী মানুহবোৰৰ পোচাকবোৰ
বহু দিনলৈ ধোৱা নহয় !
মলিৰে পোতযোৱা সিবোৰৰ ভিতৰত
সুখী মানুহবোৰে সুখবোৰ জাপি থয় ।‌

সুখী মানুহবোৰৰ সস্তীয়া পেন্টৰ পকেটবোৰ
কোনোকালে নাফাটে
পকেটত তেওঁলোকে নভৰাই গধুৰ সামগ্ৰী ।

বজাৰত যেতিয়া বস্তুৰ চৰাদাম হয়
সুখী মানুহবোৰে পেটত গামোচা বান্ধিব জানে !

আপোনজনৰ দুখৰ ক্ষণত
আথবা নিজৰ অশুভ মূহুৰ্তত
সুখী মানুহবোৰে ধৈৰ্যৰ গাঁথি দি লয় অন্তৰত !

আকাৰণত ক্ষোভ-
হীনমন্যতাত অস্থিৰ-
ক্ৰোধত ধৈৰ্যচ্যুত নহয় সুখী মানুহবোৰ...

কবিতা :: সেই বাটেৰে,যি বাটেৰে --- ডিম্বেশ্বৰ কোচ

কিমান দিন হ'ল বাৰু...

মোৰ ধুঁলিৱলি বাটেৰে তই নোযোৱা.. ?

তোৰ চুলিটাৰিৰ আমোল মোলোৱা গোন্ধটোৱে..

এতিয়াও আমনি কৰে, জান নে...!

ধুমুহাবোৰে সঘনাই আহি

বৰ আমনিখন কৰিছে অ..

উৰুখা পঁজাত সৰকি পৰা

দুখৰ চকুলোবোৰ নোশুকাই হ'ল...

বতৰটো ফ'ৰকাল হ’বলৈ দে....

আহিবি এদিন সেই বাটেৰে....

যি বাটেৰে এৰিথৈ আহিছিলো....

মোৰ সপোনৰ বাটচ'ৰা...

তোৰ চুলিটাৰিৰ আমোল মোলোৱা গোন্ধ.....

কবিতা :: প্ৰেম,প্ৰেম নো কি ? --- ৰত্নদীপ ৰায়

প্ৰেম,প্ৰেম নো কি ?

এটা শব্দ নে জীৱনৰ এক

অন্তহীন যাত্ৰা ,

বহু চিন্তা কৰিলো

তথাপি বিচাৰি নাপালো

প্ৰেম,প্ৰেম নো কি ?

ভাৱিলো মোৰ সপোনৰ 'তৰা'...

তুমি কলেজ যোৱা সেই

বাট টোৰ কথা ,

তোমাৰ ভৰিৰ পৰা অহা

সেই নুপুৰৰ শব্দ,

এয়াই নেকি প্ৰেম ।

তুমি Miss call দিয়া ,

মই তোমালৈ Phone কৰা,

এয়াই নেকি প্ৰেম ।

তোমাৰ চকুৰ চাৱনীৰে চোৱা,

তোমাৰ সেই মিচিকীয়া হাঁহি,

এয়াই বাৰু প্ৰেম নেকি ।

অজানিতে হোৱা দেখা

চিনাকি নোহোৱাকে কথা কোৱা,

সপোনত আমনি কৰা,

বাৰে বাৰে তাইৰ মুখ খন

কবিতা :: তুমি যদি মোক ভালেই নোপোৱা --- মানস জ্যোতি শইকীয়া

তুমি যদি মোক ভালেই নোপোৱা ,

বেয়া পোৱাৰ অধিকাৰো নাই ৷

হৃদয়ৰ খিৰিকীৰে জুমি চালে

যদি বেয়াই পোৱা,

মোৰ ভাবনাৰ দুৱাৰত বাৰে বাৰে

টোকৰ মৰাৰ অধিকাৰো নাই ৷

মই তোমাক ভাল পাওঁ ৷

তাক লৈ অভিমানী হৈছা কিয় ?

তোমাৰ অভিমান মোৰ ভাল নালাগে ৷

তুমি সুখী হোৱা,মোৰ দৰে ৷

কাৰণ তুমিহীনতাটো

মই তোমাক ভাল পাব জানো ৷

কবিতা :: লৃগাং --- বিষ্ণু বড়া

আহিবি কনেং দিচাং মুখৰ লৃগাং তলিলৈ,
আমাৰ প্ৰেমৰ চিনাকি দিম জংকি পানৈ হৈ,
আপঙৰ ৰাগিত সকলোৱে গুমৰাগ নাচিব,
চৌদিশ কঁপাই দুদুমাৰি বাজিব........ ।

তবগ্ গালুক পিন্ধিমে মই ,
এগে গাছৰ গেৰ কেপৰেক পিন্ধিবি তই,
দীঘলী পুখুৰীপাৰত পলাশ জুপি ফুলিব হেঙুলীয়া হৈ
তাৰে তলত থাকিবি ৰৈ
তই দিয়া ৰঙা ৰিবিগাচেংখনি ডিঙিতে লম মেৰিয়াই....
কাঞ্চন শাৰীৰ তলেৰেই
তোৰে হাতত ধৰি লৰ দিম লৃগাঙৰ তলিলৈ....

কবিতা :: চিৰন্তন --- সত্যম কুমাৰ চাহু

অনুভৱৰ পাতত তোমাক আঁকি
কি লাভ
সপোনৰ বাটত আগ বাঢ়ি
কি লাভ

এতিয়া মই নহয় তোমাৰ
তুমি নহয় মোৰ
কেতিয়াও তোমাৰ হ’ৱ নোৱাৰো
তুমিও হ’ব নোৱাৰা মোৰ

সৰগী সুখত আছো
ৰঙীন সুৰত নাছো

তথাপিও জানো কিয়
তোমাৰ স্মৃতিৰ মাত্ৰ এটা সুবাসে
থৰ থৰকৈ কপায়
হুৰ হুৰকৈ খহাই
মোৰ অন্তৰৰ পাৰ ।

কবিতা :: মই এণ্ড্ৰইড পৃথিৱীৰ পৰা কৈছোঁ --- বিষ্ণু বড়া

এখন জগতৰ পৰা
এজাক উত্তাল বতাহে মোক উৰুৱাই লৈ গ’ল
আন এখন জগতলৈ
হয়টো ধুমুহাৰ লহৰত
আপুনিও গৈছে উৰি সেই দিশলৈ

সঁচাকৈয়ে এইখন এখন নতুন এণ্ড্ৰইদ পৃথিৱী
নাই ইয়াত জোনাকী পৰুৱা
নাই শৰতৰ সেই সন্ধিয়া শেৱালীৰ সুবাস
আছে ৰঙা নীলা নিয়ন লাইট
আছে বিলাতী সুৰাৰ কৃত্ৰিম সুবাসৰ....

কাৰোবাৰ এষাৰ চেনেহৰ মাততে
হেৰাই গৈছে আদৰৰ মা-দেউতা
পাহৰি পেলাইছে প্ৰতিশ্ৰুতি বন্ধুত্বৰ বান্ধোন
যেন বতাহে সলাইছে সুৰ.....

কবিতা :: অমৌলিক --- ইনতাজ হক

জীৱন খুচৰি জড় হৈ পৰা তেজবোৰৰ
এতিয়া বাৰীৰ পাছৰ গৰখাৱৈত
চেকুৰ পৰি ক'লা হোৱাৰ অনুলীলন ।

হয় ! অবোধ্য পংক্তিৰ অনুলীলন কৰি
এনেদৰেই এতিয়া অসংলগ্ন অথবা অবাধ্য
মোৰ দেশৰ প্ৰতিখন প্ৰেমিক হৃদয় ।

অবাধ্য হ’লেও আপোনেই দিয়কচোন
মিঠা মিঠা শব্দ-কথা বা প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়েই
শৰাইঘাটৰ ৰন জিকা পুতলা সৈনিকৰূপী কাপুৰুষ ।

আস্ ! ৰাজনৈতিক বুলি ভুল নকৰিব !
মৰম , প্ৰেমিকা বা মোমাই :
জ্বলি যাব পাৰে ৰাজনীতিৰ ক্লেদাক্ত পথাৰত ।
কিন্তু আইৰ বুকুৰ মাটিৰ গৰখাৱৈ ???

কবিতা :: নিশব্দ গুঞ্জন --- ময়ূৰকৃষ্ণা ফুকন

মই নিজেই নুবুজাকৈ তোমাক কি বুজাম
বুজা নুবুজাৰ আৰতেই শেষ
অচিন অমাত প্ৰহেলিকা ।
মোক ঘূৰি যোৱাৰ কথা নকবা ,
মই নাজানো তেনে প্ৰশ্নৰ উত্তৰ
বেলিৰ বিপৰীত বাট ।

বতাহ নোহোৱাকৈ শেষ হোৱা দিনবোৰত
ছাঁহীন ৰ'দৰ দেহবোৰত ,পুৰণি জঠৰ এটা ৰোগ
অবতৰত বৰষূণ পালে জী যায়
তোমাৰ দৰে সিহঁতেও নোহোৱাবোৰত
দুখ জাপি হ’বলৈ একো বাকী নাৰাখে...

জীৱনৰ পলৰীয়া ঘ্ৰাণত লাহেকৈ
সেমেকিছে হৃদয় ...
আকাশ আহচোন নামি..
বিচাৰো তোৰ বুকুত এলানি গতিৰ বিন্দু

কবিতা :: আন্ধাৰ গচকি পোহৰৰ দিশলৈ --- বিশ্বজিৎ নাথ

আন্ধাৰৰ গচকি যাত্ৰা কৰিছো পোহৰৰ দিশলৈ
অসীমৰ পৰা অসীমলৈ
জীৱনে গচকা সময়ৰ বানেৰে
পিঠিত লৈ দূখৰ বোজা
বিচাৰি সূখৰ সংঞ্জা
যাত্ৰা কৰিছো দূৰ দিগন্তলৈ

সময়ৰ শিকনি
জীৱনৰ বুলনি
মায়া মোহত আছন্ন হিয়াখনি
বুকুত বান্ধি লৈ
যাত্ৰা কৰিছো দূৰ দিগন্তলৈ

কৰ্মময় জীৱনৰ
সপোন মোৰ শয়নৰ
উজাগৰী নিশাৰ কেটেকীৰ বিননি লগত লৈ
যাত্ৰা কৰিছো দূৰ দিগন্তলৈ

দূখৰ পিছত সূখ
সূখৰ পিছত দূখ
এয়াই যে জীৱনৰ মায়ালগা মূখ
হিয়াৰ আপোন এৰি থৈ
স্বপ্নময়ী প্ৰেয়সীৰ সপোন লগত লৈ
যাত্ৰা কৰিছো দূৰ দিগন্তলৈ ।

কবিতা :: ইয়াত এটা ৰাতি আছিল --- প্ৰদীপ দাস

এইখিনিতে
হয় , ঠিক এইখিনিতে ৰাতি এটা শেষ হৈছিল ।‌
এন্ধাৰে গিলিছিল
জুইৱে পুৰিছিল
পানীত ককবকাই আছিল ৰাতিটো...
কোনো ক্ষণত পিয়াহত আতুৰ হৈ উচুপিছিল
ভাগৰত মৰঘাম মচি ফুপাইছিল ৰাতিটোৱে !
হেৰুৱাইছিল
প্ৰতাৰিত হৈছিল
এক কথাত সৰ্বশ্ৰান্ত হৈ
হাতীটোৰ গধুৰ খোজত
ৰাতিটো মৰিছিল !

পুৱালৈ একো নাছিল...
ক্ষত-বিক্ষত চিহ্ন কিছুমান পৰি আছিল
কোনোৱে কৈছিল-
হয় হয় ইয়াত ,
এইখিনিতে এটা ৰাতি আছিল !

কবিতা :: প্ৰতিজন আত্মীয়কে সুধিব খুজিছো --- ৰিমকি ভাগৱতী

প্ৰতিজন আত্মীয়কে সুধিব খুজিছো

আৰু বা কিমান দিন বাকী

সামৰিবলৈ আমাৰ এই

জীৱনৰ নাট ???

প্ৰথমতে তুমিয়েই এৰি যাব নে মোক!

নে মই এৰিব লাগিব তোমাক,

কৱ জানো পাৰিবা তুমি ?

নে কৱ পাৰিম মই ???

তেন্তে, হে মোৰ আত্মীয় !

কিহৰ তাড়নাত তুমি

কৰিবলৈ খুজিছা

পোৱা আৰু নোপোৱাৰ,

দিয়া আৰু লোৱাৰ হিচাব,

কিয়েইবা দি যাব পাৰিম

মই তোমাক,

আৰু ময়েই বা তোমাৰ পৰা বিছাৰিম কি ???

বাসনাৰ মৰীচিকা খেদি ফুৰা

তোমাৰ এই প্ৰতিযোগিতাত

সহভাগী অথবা প্ৰতিদন্দ্বি হ’ৱ নোৱাৰোঁ মই সঁচা,

ক্ষমা কৰিবা মোক ।

কবিতা :: অভিমানি হৃদয়,অভিমানি সময় --- প্ৰীতিৰেখা দাস

জানিছিলো এদিন অচিনাকি হৈ পৰিম আমি

সমুখত পৰি ৰৱ অভিমানৰ এডাল অদৃষ্য সাঁকো ৷

পাৰ হ্ৱ নোৱাৰা তুমি....

নোৱাৰো মইও......

কেনে আছা তুমি,জানিবৰ মন যাই কেতিয়াবা...

তোমাৰ আবেলিবোৰ নিসংগতাই কঙাল কৰেনে ?

উঠানে এবাৰৰ বাবে অস্থিৰ হৈ মোৰে কথা ভাবি ?

এবাৰ হিচাপ কৰাচোন

কিমানদিন কথা পতা নাই আমি

মৰম অভিমান আৰু ভাল লগাৰে ভৰাই তোলা নাই

ৰুন-জুন আবেলি.....

আজিকালি নিৰ্জনতাৰ গভীৰত চুই চাও

একলা দুকলাকৈ হিয়াজুৰি বিয়পি পৰা তোমাক.....

কিমান দিন তুমি নহাকৈ থাকিবা ?

এদিন, দুদিন, এমাহ বা এব্ছৰৰ পিছ্ত

বৰ্তমান জনপ্ৰিয় লিখনি

শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,485
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,687
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,571
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,603
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:4,329
শিতান: গল্প
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,586