কবিতা

কবিতা :: মোৰ আইৰ চকুলো --- ছানকুমাৰ কলিতা

চৌদিশে অনিয়মৰ ত্ৰাস

হিংসাই দহিচে সমাজ,

হাজাৰজনৰ ৰক্ত প্লাৱন কৰি

কেনেকৈ জীয়াই থাকো,

এয়াই আজি সমাজৰ মূল-সূত্ৰ ,

চাৰিওফালে দেখিছো মৰিশালী

মানুহৰ দেখোন অস্তিত্বই নাই।

মাজৰাতি কাৰোবাৰ উচুপনি,

মোৰ টোপনি ভাঙিল

সেয়া দেখোন মোৰ অসমী আইৰ কান্দোন ,

চকুলো কিয় ?

মোৰ আইৰ বুকু তেজেৰে ৰাঙলী ,

মই শুই আছোঁ ,

মই শুই আছোঁ ।

আই তই বৰ দূৰ্ভগীয়া ,

তোৰ নিৰৱ দুচকুত আজি বেদনাৰ চকুলো

আৰু মই শুই আছো,

শুই ঠাকিম,

ধিক এনেকুৱা পুত্ৰ ।

কিমান ৰাতি আৰু উজাগৰে মোৰ আয়ে উচুপি থাকিব ?

কবিতা :: পাহৰাৰ ভাও --- মনজিল ইছলাম

দিস্তাব দিব খোজা নাই

এতিয়া,

বহুত দিনৰ মূৰত দেখা হ’ল

সেয়ে এষাৰ মাত দিলো

আজিও তাই একে আছে ।।

ভাবিছিলো

পাহৰি যাব তাই মোক

আৰু মোৰ লগত থৈ যোৱা স্মৃতিবোৰ ।

পাহাৰাৰ ভাওহে জুৰিছে ।

সুখৰ খবৰ এটাও দিলে

তাই বোলে সুখত আছে

বিয়াও পাতিবলৈ ওলাইছে

টেটৰ শিক্ষকৰ লগত ।

ভালে হ’ল ক'লো

তুমিও টেটৰ মাষ্টৰণী

সিও টেটৰ মাষ্টৰ ।

কবিতা :: সপোন সুমধুৰ --- জানকী ৰায়

তোমাৰ গাঁৱত

ব’হাগ নমাৰ বতৰত;

মই শিপাইছিলো

তোমাৰ সেউজীয়া বুকুত ।

দুচকুৰ পতাত তোমাৰ

ফুলিছিলো এপাহি গোলাপহৈ;

এখুজি দুখুজিকৈ পিচলিছিলো

বাৰে বাৰে তোমাৰ কলিজাত ।

বাঢ়ি অহা হেঁপাহত

পখিলাহৈ উৰিছিলো

চুপতি কৰিছিলো

তোমাৰ তেজত গজি উঠা

সেউজীয়া সুবাসৰ সতে ।

তুমি অহা আবেলিবোৰত দেখিছিলো

এটি মধুৰ সপোন

য’ত আছিল ;

ব'হাগৰ দৰে সেউজীয়া

আৰু বহুতো ৰং ।।

কবিতা :: কোমল হৃদয় যাৰ --- সমুজ্জ্বল ডেকা

ৰাখিছিলা তুমি প্ৰেম-ভালপোৱাবোৰ

কাৰ বাবে ইমান আলফুলে সযতনে সাঁচি !

আজি কিয় ৰাখিছা তুমি ?

হৃদয়খন ইমান ডাঠ আৱৰণেৰে ঢাকি ৷

প্ৰতাৰণাৰ বলি হৈ

জীৱনত কি কি হেৰুৱালা তুমি ?

শংকিত নহ'বা সাহসী কিম্বা সচেতন হোৱা

কিয়নো সম্প্ৰতিও সমাজত টিঘিলঘিলাই ফুৰিছে

শত-সহস্ৰ মস্ত-মস্ত ভোকাতুৰ নিগনি ৷

জাত-পাত সিহঁতৰ নাই

ৰাতি দিন কোনো কথা নাই

চল পালেই মাথো কুটি যাই

তুমি নামাৰিবা

ভুলতো এনুৱা গভীৰ টোপনি

তেজ ওলালেও যিসকলে সাৰ নাপায় ৷

তুমি হেৰুৱালা যি

আৰুনো হেৰুৱাবা কি!

কবিতা :: সপোন --- শ্ৰী ৰাজেন দাস

ভৰিতে ভৰি লগাই

গাঁথিতে পিঠি লগাই

সপোনটোৱে দোলা দিয়ে

মাজে-সময়ে অভিমান কৰিবলৈ পাহৰে...

ক্ৰমশঃকলিজাবোৰৰ

ঢপঢপনি বাঢ়ে |

কবিতা :: তোমাৰ বাবেই জ্বলি আছে --- জানকী ৰায়

তোমাৰ বাবেই জ্বলি আছে

এতিয়াও জীৱনৰ বন্তি;

সজিৱ হৈ আছে

জীয়াই থকাৰ আশা ।

তোমাৰ অনাবিল প্ৰেমত

হেৰুৱাই পেলাইছো নিজকে

আত্মবিভূৰ হৈ পৰিছো তোমাত ;

তোমাৰ প্ৰেৰণাৰে

প্ৰাণ পায় উঠে প্ৰতিটো

শোকৰ ক্ষণ ।

কিন্তু আজি দেখিছো

হেৰুৱাই যাব বিচাৰিছা;

দিনে দিনে মোৰ পৰা

বিলিন হ’ব বিচাৰিছা

মোৰ অনুভৱৰ পৰা ।

তোমালৈ মনত পৰাৰ বাবেইতো

আজিও উজাগৰে আছো ৰৈ;

ব্যৰ্থতাৰ মেজত চোৱা

ব্যৰ্থ কাগজ কলম লৈ ।।

কবিতা :: সোঁৱৰণিৰ সাঁকোৰে স্মৃতি বগাই --- বিষ্ণু বড়া

স্মৃতি ! স্মৃতি ! স্মৃতি !
এতিয়াও জিলিকে মনৰ দাপোনত
ফৰিংফুতা জোনাক ৰাতি
চোতালত ঢৰা পাৰি বহাৰ দৃশ্য
চিঞৰি চিঞৰি জোনবাইক বেজী খোজিছিলো
ককাদেউতাৰ আঙুলিৰ আঙুলিৰ আগৰ হাতীপতি
ৰ লাগি চাইছিলো
জুইশালৰ কাষত গোঁজ পাতি বহো
আইতাৰ মুখেৰে ৰাজকোঁৱৰ সাধুকথাত আপ্লুত হৈছিলো...
নাই আজি সেইখনি চোতালত
ঢৰা পাৰি বহিবলৈ
ববছা গজিল
নাই আজি ককাদেউতাৰ
ৰসাল হাঁহি
কোনো মতে আছে বিচনাত পৰি
নাই আজি তাহানিৰ উমাল
জুই শালি
কলা হ'ব ঘৰৰ চালি......!!

কবিতা :: বিষন্নতা --- প্ৰদীপ দাস

এতিয়াও শেষ হোৱা নাই বৰষুণজাক !
যেন অনন্তকাললৈ পৰি থাকিব
টোপ টোপ কৈ...

ৰাতি শেষ হৈছে
দিন পাৰ হৈছে
দিন গৈ গৈ ৰাতি শেষ হৈ
নতুন পোহৰে পোহাৰ পাতিছে
অথচ বৰষুণজাক শেষ হোৱা নাই !

বৰষুণপ্ৰিয় মানুহএজাকে
প্ৰথমকেইদিন আকাশলৈ মুখ এৰি চিঞৰিছিল ফুৰ্তিত ,
কৃষকে হাঁহিছিল
ইঞ্জিনীয়াৰবোৰ কপিছিল
শ্ৰমিকৰ চৰুলৈ জুই যোৱা নাছিল !

হাঁহি, কান্দোন , আঘাত
এইবোৰ বৰষুণে নাজানিছিল
বৰষুণজাক টোপ টোপ কৈ পৰি আছিল....

কবিয়ে বিষন্নতাৰ কাপ তুলি
আকাশলৈ চাইছিল
নাই
বৰষুণজাক টোপ টোপ কৈ পৰিয়ে আছিল !

কবিতা :: শাৰদী --- বিষ্ণু বড়া

শাৰদী আহিব
পুৱাৰ কোমল ফুল পাহি ফুলিব
ধৰালৈ শান্তিৰ সমাহাৰ নামিব.....

শাৰদী আগমনে
দূৰ্গতি নাশিব
নাশিব অত্যাচাৰ

শাৰদী আহিয়েই
পোহৰাই তুলিব
আঁতৰাই মনৰ কলুষিত এন্ধাৰ
উজলি উঠিব জ্ঞানৰ দীপ্ত শিখা....

কবিতা :: চোলা --- প্ৰদীপ দাস

নৈপৰীয়া বতাহ এজাকে
চুই যোৱাৰ পৰত
তাইৰ ঢৌ খেলা চুলিয়ে নেওঁতা পঢ়িছিল...

জাকৈয়া গাভৰুৰ বিয়নি মেলত
চেঙেলী মাছে কিৰিলিয়াইছিল
বতাহজাকক গাৰ পৰা এৰুৱাবলৈ
তাই অপ্রাণ চেষ্টা কৰিছিল
বতাহক চেৰাই
চাদৰৰ আঁচলে যৌৱন লুকুৱাব পৰা নাছিল !

সেইদিন ধৰি তাই চাদৰ নিপিন্ধিছিল ,
পিন্ধিছিল কোনেও নেদেখা
এটা অদৃশ্য চোলা... !

কবিতা :: শক্তি --- দীপাংক শৰ্ম্মা

কোন তুমি ?
মই এটি শক্তি ।
যাক তুমি চিনি নোপোৱা, বুজিও নোপোৱা,
সন্মান কৰিবও নাজানা, মৰমো দিব নাজানা

জনা হ’লে …………………
নহ’লহেঁতেন কাৰো অপমৃত্যু ৰাজধানী চহৰত ।

মইয়েই সেই শক্তি যাৰ পৰশত জীপাল হয় এটি পঁজা ।
অবিহনে যাৰ, সৃষ্টি স্তদ্ধ ।
মমতাৰ সুতাৰে গাঁঠি,
তোমাৰ বাবে নিজকে বিলিন কৰো মই ।

বিনিময়ত ………………….
বিচাৰো মাথো অলপ সন্মান,
অলপ সঁচা মৰম তোমাৰ পৰা ।

চিনি পাইছানে মোক ?

মই এটি শক্তি,
এগৰাকী মাতৃ ।
এগৰাকী ভগ্নী ।
এগৰাকী পত্নী ।
নাৰী শক্তি ।

কবিতা :: মই বিদিশাই কৈছো দেউতা --- ড০ লখিমী গগৈ

মই বিদিশাই কৈছো

মোক ভূল নুবুজিবা

দেউতা

মৃত্যুৰ হিমশীতল শয্যাত শুই

আজি শেষ বাৰৰ বাবে

তোমাৰ কথাই ভাবিছো

কিয় এনে হ’ল ?

মোৰ জীৱনৰ ৰংবোৰ

ক’ত হেৰাই গ’ল !

তুমিতো মোক জানিছিলা

কিমান অভিমানী আছিলো মই

কিয় তোমাৰ হাতখন নিদিলা

মোৰ হিয়াভগা কান্দোন

এবাৰো নুশুনিলা

হয়তু অভিমান আছিল তোমাৰো

মোৰ প্ৰতি

জানা দেউতা -

সমাজখন ডুব গৈছিল

ডুব গৈছিলা তুমি

ডুব গৈছিলো মই

মিছা ভেম, অভিজাত্যত

মিছা প্ৰেম ,প্ৰলোভনত

সেয়েহে ছাগৈ ভূল দিশত

ধাৱমান হৈছিলো মই

কবিতা :: নীলা চকুত কাজল সনা ছোৱালীজনীলৈ অনুৰোধ --- বিশ্বজিৎ নাথ

অনুগ্ৰহ কৰি কাজল নেসানিবা দুচকুত

তুমি কাজল সানিলে মোৰ মনত পৰে কাজল দেৱগন অথবা কেটৰিনা কেঈফলৈ

খৰাংত চিৰাল ফাট মেলা হৃদয়তো ফুলিব খুজে ৰজনীগন্ধা

অঘৰী সপোনবোৰে দুচকুৰ পতাত জপিয়াই জপিয়াই গাব খুজে প্ৰেমৰ গীত

কৰবাৰ পৰা শুনো ৰিনিকি ৰিনিকি বাঁহীৰ মাত

যাযাবৰী আশাবোৰে থিতাপি লয় কলিজাত

অনুগ্ৰহ কৰি কাজল নেসানিবা দুচকুত

কাজল সনা চকুয়ে ৰাতি ৰাতি বৰ আমনি কৰে অ’

নীলা চকু হাল নীলা হৈয়ে থাকিবলৈ দিয়া না

তাত সানি নলবা এন্ধাৰ

মা কচম পাগল হৈ যাম তোমাৰ প্ৰেমত

তেতিয়াতো সহ্য কৰিব নোৱাৰিবা

এই পাগল প্ৰেমিকৰ পাগলামি

কবিতা :: পুনৰ ভাল পাও বুলি নকবা --- বিশ্বজিৎ নাথ

তোমাৰ শপত পুনৰ ভাল পাও বুলি নকবা
তোমাক সজাই ৰাখিবলৈ হৃদয় বাগিছাখনো চন পৰি আছে
সপোনবোৰ জিৰাব ক'ত
হেপাঁহৰ ঘৰটোও বানে উটোৱাই নিলে
আশাবোৰ তাতেই ৰাখিছিলো আলফুল কৈ
তেনেই কুমলীয়া হৈয়ে আছিল জানা
এতিয়া যে বিচাৰি হাবাথুৰি খাইছো
সেয়ে তোমাক অনুৰুধ কৰিছো
পুনৰ ভাল পাঁও বুলি নকবা

কবিতা :: গুচি গ'লা নেকি ? --- শেখৰ ভট্ৰাচাৰ্য

সৌ সিদিনা তোমাক দেখিছিলো যে,

কমন ৰুমৰ আৰঁত লুকাই আছিলা,

তুমি জানো মোকেই বিচাৰি ফুৰা নাছিলা ।

এই মায়াবিনী । তুমিয়েই আছিলাচোন,

কলেজৰ ন'টিছ ব'ৰ্ডত মোৰ নম্বৰ বিচাৰি আছিলা কবিতাবিলাকত ।

তোমাৰ মনত আছে বা নাই ?

কোনো কাৰণ নোহোৱাকৈ কথা পাতিছিলোঁ আমি দুয়োজনে কলেজৰ ক্লাছৰ শেষত ।

মই গম পাইছিলো

মই লিখা কবিতা দেখি

তুমি মোৰ প্ৰেমত বলীয়া হৈ গৈছিলা ।

ম'ৰা চৰাইৰ পাখি লগাই

নাচি উঠিছিল তোমাৰ মন ।

ঝৰ ঝৰ ঝৰ কৈ বৰষুণ নামিছিল,

বৰষুণৰ শব্দৰে মাতি উঠিছিল চাৰিওফাল ।

মোৰ মনে চিঞৰি দিছিল,

কবিতা :: তোমাক বৰ ভাল পাওঁ --- ড০ দীনেশ বৈশ্য

তোমাক বৰ ভাল পাওঁ
বৰ ভাল পাওঁ
হে মোৰ জীৱন

তোমাক ধন্যবাদ
হে জীৱন
তুমি দুখ দিছা
তুমি চকুলো দিছা
হাঁহি দিছা
কান্দোনো দিছা ।

তোমাক বৰ ভাল পাওঁ
তোমাৰ দুখ বোৰ মই
হেঁপাহেৰে চুই চাওঁ
তোমাৰ হেজাৰ প্ৰশ্নৰ
একো উত্তৰ নাপাওঁ
তথাপি হে জীৱন
তোমাক বৰ ভাল পাওঁ ।

জীয়াইতো থকা নাই
কেৱল দুখ পুহি আছো
মিচিকিয়া হাঁহিৰে কেৱল
চকুলো ঢাকি আছো

তথাপি তোমাক ভালপাওঁ
বৰ ভাল পাওঁ ।

তোমাৰ দুখৰ ৰ'দত
দেই পুৰিছোঁ
তোমাৰ মৰমৰ ছাঁত
অলপ জিৰাইছোঁ

কবিতা :: সময়ে কৈ যায় হৃদয়ৰ কথা --- ড০ লখিমী গগৈ

সময়ে গতি সলায়

ভৰ বাৰিষাৰ

নদী খনৰ দৰে

নদীটো কালৈকো নৰয়

বৈ যায়

মাথো বৈ যায় সাগৰলৈ

সময়ে কৈ যায়

হৃদয়ৰ কথা

গতিহীন জীৱনৰ

স্তব্ধতাৰ বেথা

নিৰিবিলিত পতা

হেপাঁহৰ কথা

সময়ে থৈ যায়

সময়ৰ কথা

সময় নিৰৱধি

বলুকাত ৰাখি যায়

আলফুলীয়া আশা ।।

(০৫/০৭/১৭)

কবিতা :: বান --- শ্ৰী ৰাজেন দাস

বানে খহায় গঢ়া

জীৱনে কাঢ়ে

যৌৱনৰ হিয়া

ইখন ঘৰৰ চালে

সিখন ঘৰৰ চালে

পুৱতি পুৱাই জাগে

কিন্তু মাছৰুপীয়ে

শুই সাৰ নৌ

পাওঁতেই কোনে

জানো কয়হি

সজাগ জনতা

সজাগ...|

কবিতা :: প্ৰগতি কলেজ আৰু সুৰভী --- শেখৰ ভট্ৰাচাৰ্য

কলেজীয়া তিনিটা বছৰ

কেনেকৈ পাৰ হৈ গ’ল

ধুলিয়ৰি ধুলিয়ৰি স্মৃতি

ধূসৰিত হৈ পৰিছে সকলো

সোমাই যাব পাহৰণিৰ গৰ্ভত

নামেই যাৰ প্ৰেম

আৱেগ-অনুভূতি

যৌৱনৰ আৱেগত

আৱেগিক মই

প্ৰেমত পৰিছিলো তোমাৰ

কেৱল তোমাৰ সুৰভী,

তোমাৰ চকুদুযোৰ

তোমাৰ ৰঙা ওঁঠৰ হাঁহিয়ে

মোক বলীয়া কৰি তোলে ।

কিয় পৰিছিলো প্ৰেমত ?

কিয় হৈছিলো উন্মাদ

নাজানো আৰু হয়টো নাজানিম কাহানিও ।

প্ৰেমত পৰাৰ পৰাই চাগে

ভাল পাইছিলো প্ৰগতি কলেজক

বাৰে বাৰে গৈছিলো কলেজখনলৈ

বিচাৰি ফুৰিছিলো তোমাক,

কবিতা :: ভাল দিন আহক --- শ্ৰী ৰাজেন দাস

এদিন ভাল

দিন আহক

খলা-বমাই

নপৰক নমৰক

জীয়া জীও

প্ৰাণে প্ৰাণে

বাজক সপ্তসুৰ

বোদ্ধিদ্ৰুমৰ ছাঁ

ৰাজ অট্ৰালিকাৰ

মাছৰুপীৰ মনত

নাঙলৰ সীৰলুৱে

গছি-ধানত অনামি

ধান লেৰেলাই

মনালিচাৰ হাঁহি

চিকমিকাব উঠক

জেপত থোৱাও

মিত্যব্যয়ী হওঁক

তেবুল তলৰ

হাতৰ হস্তৰেখাই

ফুটপাথৰ ফুটা

থালত জমা

হওঁক এউচুপনি

নখে মাটি-

পানী-মানৱতা

লিৰিকি বিদাৰি

শিপা চিনি

ভৰি তলৰ

ইখন সিখন

জপনাৰ বান্ধৰ

খলপা খলপ

চিনিব তোমাৰ

কবিতা :: হাঁহিৰে জীৱন ভৰাই তোলা --- ড০ লখিমী গগৈ

মৌনতাৰ কোলাহলত যেন হেৰাই যাব খোজো

প্ৰতিটো প্ৰভাতে দিয়ে সুৰৰ গুঞ্জন

এখন নীলা আকাশ

তথাপি দুখ, তথাপি বেদনা এবুকু

পোৱা নোপোৱাৰ

সময়বোৰক দেখোন জুখিব নোৱাৰি

ধৰি ৰাখিবও নোৱাৰি

আধাফুলা কলিটি চাই থাকোতেই

প্ৰস্ফূটিত হ’ল

হেপাহ বোৰো বুকুতে ৰৈ গ’ল

অচিন পখীটিয়ে কৈ যায় বতাহক

সামৰি থোৱা তোমাৰ আলসুৱা ভাবনা

সময়বোৰ বৰ ছুটী

পাৰা যদি গীত এটিকে গোৱা

সুখৰ দিনৰ

দিনবোৰ মংগল হওক

সময় বোৰ সুখৰ হওক

হাঁহিৰে জীৱন ভৰাই তোলা ।

- লখিমী (৩০/০৪/১৭)

কবিতা :: থকা-সৰকা --- শ্ৰী ৰাজেন দাস

কাৰ খবৰ কেনেকৈ গ'ল বিয়পি

আকাশে আকাশে বতাহে বতাহে

অতীত জীৱনৰ ধুঁৱলি-কুঁৱলি

ইতিহাসৰ পোৰা পাত

দশোদিশে থকা-সৰকা

মোৰ ধূলিৰে ধূসৰিত হিয়াৰ শিৰা -উৰশিৰাই এজোলোকা শাঁত

আবেগৰ মানচিত্ৰত

বানপানী আহিওঁ জানো কিবা লাভ হ'ব

কেতিয়াবা নিজকেইটো বিক্ৰি কৰোঁ মায়াজালৰ নাগপাশত

খবৰ ৰাখিব নালাগে দিবওঁ নালাগে সীমাহীন ৰদ্দোজ্বালিত ভাষাত

অশ্ৰু নিগৰিছে তুমি গঢ়া বিগ্ৰহ দেখি লেখি

কোনে পেলাবহি অন্ত

ডকাফুটা জুয়ে পৰা মহঙা হৃদয়ৰ

শিলৰ কামিজ

বেজি এটা আনি কোনোবাই বাটিঁব

সকলোৱে ভাল পাব পৰা

সমাজে থু নেপেলোৱা

কবিতা :: পাৰ্চপেক্টিভ্ --- বিকিৰণ পাঠক

সময়ে হেনো তেওঁক কোঙা কৰিছিল,

আক্ষেপ বহুত আছিল তেওঁৰ - অৰিহণাত আছিল কিছু ক্ষোভ |

-"অহ্ ! তুমি...তুমি...অদ্ভূত - অবুজ !"

মই জানো মোৰ লাগবান্ধ নোহোৱা কথাবোৰে তেওঁক বিৰক্ত কৰে,

সময়ে যে তেওঁক কোঙা কৰিছে |

-"ক্ষমা কৰিব, আগলৈ গৈ ষ্টেচন পায়নে ?"

পলমকৈ আহিলো নে সময়তকৈ আগতে ??

বলিয়া দিখৌত বোলে শ উটিছে !!!

বুজে - তেওঁ বুজে,

- কিছুমান প্ৰশ্নৰ উত্তৰ নাথাকে ,

- কিছুমান প্ৰশ্নই উত্তৰ নিবিচাৰে ;

লুটিয়াব খুজি কিছু বাখৰ সনা আখৰ

- সপোন - সপোন - সাঁথৰ - সাঁথৰ -

কবিতা :: আৱেগৰ বৰষুণ --- শেখৰ ভট্ৰাচাৰ্য

বুকুজুৰি বাজে প্ৰেমৰ প্ৰাচীন মেঘমল্লাৰ,
দুচকুৰ ধাৰে বৰষুণ হৈ নামে
ব’ব নোৱৰা কলিজাৰ ভাৰ ।

আৱেগৰ বৰষুণত জুৰুলি জুপুৰি
বুকুৰ চুবুৰি,
স্মৃতিৰ এছাৰকণিয়ে তিয়াইহি
উৰুখা জুপুৰি ।

এখুজি দুখুজি কাৰ সন্তৰ্পণ দুভৰি,
নেপূৰ বাজে ৰুণজুণ মোৰ বুকু ভৰি ।

কবিতা :: শিলালিপি --- মানস জ্যোতি শইকীয়া

সুৰঞ্জনাৰ বাবেই মই

শিল হ'ব খুজিছিলো,

সুৰঞ্জনাৰ হৃদয়খনক

আঁকিব খুজিছিলো মোৰ বুকুত ৷

আকাশৰ কথা লিখিছিলো ,

লিখিছিলো নৈখনৰ কথা ৷

কিদৰে ডাৱৰে ক্ৰমশঃ

উলংগ কৰি আনিছিল সেই পাহাৰখনক !

লাজত তেতিয়া

ডাঠ হৈ পৰিছিল সুৰঞ্জনাৰ হাঁহিৰ ওৰণি ৷

মই লিখিছিলো

শিলবোৰ কাটি কাটি,

আমাৰ ভালপোৱাৰ কথা ,

আঁচোৰ খোৱা বুকুৰ

অলেখ তেজৰঙী ভাষা ৷

যিবোৰ ভাষা হুমুনিয়াহ হৈ

চটফটাই উঠে,

আজিও মোৰ শিলালিপিত ৷

কবিতা :: অনুভৱ মোৰ বেদনাৰ --- কুণ্ডল কুমাৰ বৰা

মুমুৰ্ষু নিৰৱ নিবিড় যন্ত্ৰণা
সামাজিক নীতিবোৰে
খুলি খুলি ফোপোলা কৰিছে
মোৰ মন , মোৰ হিয়াঁ |
বিষাক্ত কৰিছে মোৰ উশাহবোৰ
শৰীৰৰ প্ৰতিডাল সিৰা-উপসিৰা
দেই-পুৰি জৰ্জৰিত কৰিছে,
কলিজাৰ কুহেঁ-কুহেঁ মাথোঁ
বিহলঙনিৰ গৰলবোৰ.....

মন যায় কেতিয়াবা..
সাঁতুৰি-নাদুৰি এই বিষাদ তৰঙ্গিনী
হৈয়াঙে-দৈয়াঙে গুচি যাবলৈ,
দিগন্তৰ পৰিধি নেওচি,
সপ্তৰঙী জেউতীসনা মুকুতাৰ প্ৰকাশ
বুটলিবলৈ মন যায় |

কবিতা :: মই কৰ্ণ হ'ব নোখোজো --- মানস জ্যোতি শইকীয়া

মই কৰ্ণ হ'ব নোখোজো

বনৰীয়া যৌৱনৰ চাকনৈয়াত সোমাই

জীৱনৰ অৰ্থ নুবুজা

অসহায় কিশোৰী কুন্তীৰ ,,,,

মাতৃগৰ্ভক অপমান কৰি

মই মহান হ'ব খোজা নাই ৷

মিউনিচিপালিতিৰ জাবৰৰ বাকচত

পেলাই নিদি অথবা,

পলিথিনত ভৰাই মাটিত পুটি নথৈ,

কোনো ৰাধাৰ বুকুৰ উম পাবলৈ বুলি

পাচিত ভৰাই নদীত উতুৱাই দিয়াৰ বাবেই

সেইদিনা, এজনী মাতৃ দোষী আছিলনে ?

তেন্তে যি পিতৃক কৰ্ণই পূজিছিল,

যাক ঈশ্বৰৰ স্বীকৃতি দিছিল,

সেই পলৰীয়া ঈশ্বৰৰূপী পিতৃ

নিৰ্দোষী হ'ল কেনেকৈ ?

তেনে স্বাৰ্থলোভী কৰ্ণ হ'ব

নোখোজো ৷

কবিতা :: সুখী মানুহৰ ইতিহাস --- প্ৰদীপ দাস

সুখী মানুহবোৰৰ পোচাকবোৰ
বহু দিনলৈ ধোৱা নহয় !
মলিৰে পোতযোৱা সিবোৰৰ ভিতৰত
সুখী মানুহবোৰে সুখবোৰ জাপি থয় ।‌

সুখী মানুহবোৰৰ সস্তীয়া পেন্টৰ পকেটবোৰ
কোনোকালে নাফাটে
পকেটত তেওঁলোকে নভৰাই গধুৰ সামগ্ৰী ।

বজাৰত যেতিয়া বস্তুৰ চৰাদাম হয়
সুখী মানুহবোৰে পেটত গামোচা বান্ধিব জানে !

আপোনজনৰ দুখৰ ক্ষণত
আথবা নিজৰ অশুভ মূহুৰ্তত
সুখী মানুহবোৰে ধৈৰ্যৰ গাঁথি দি লয় অন্তৰত !

আকাৰণত ক্ষোভ-
হীনমন্যতাত অস্থিৰ-
ক্ৰোধত ধৈৰ্যচ্যুত নহয় সুখী মানুহবোৰ...

কবিতা :: সেই বাটেৰে,যি বাটেৰে --- ডিম্বেশ্বৰ কোচ

কিমান দিন হ'ল বাৰু...

মোৰ ধুঁলিৱলি বাটেৰে তই নোযোৱা.. ?

তোৰ চুলিটাৰিৰ আমোল মোলোৱা গোন্ধটোৱে..

এতিয়াও আমনি কৰে, জান নে...!

ধুমুহাবোৰে সঘনাই আহি

বৰ আমনিখন কৰিছে অ..

উৰুখা পঁজাত সৰকি পৰা

দুখৰ চকুলোবোৰ নোশুকাই হ'ল...

বতৰটো ফ'ৰকাল হ’বলৈ দে....

আহিবি এদিন সেই বাটেৰে....

যি বাটেৰে এৰিথৈ আহিছিলো....

মোৰ সপোনৰ বাটচ'ৰা...

তোৰ চুলিটাৰিৰ আমোল মোলোৱা গোন্ধ.....

কবিতা :: প্ৰেম,প্ৰেম নো কি ? --- ৰত্নদীপ ৰায়

প্ৰেম,প্ৰেম নো কি ?

এটা শব্দ নে জীৱনৰ এক

অন্তহীন যাত্ৰা ,

বহু চিন্তা কৰিলো

তথাপি বিচাৰি নাপালো

প্ৰেম,প্ৰেম নো কি ?

ভাৱিলো মোৰ সপোনৰ 'তৰা'...

তুমি কলেজ যোৱা সেই

বাট টোৰ কথা ,

তোমাৰ ভৰিৰ পৰা অহা

সেই নুপুৰৰ শব্দ,

এয়াই নেকি প্ৰেম ।

তুমি Miss call দিয়া ,

মই তোমালৈ Phone কৰা,

এয়াই নেকি প্ৰেম ।

তোমাৰ চকুৰ চাৱনীৰে চোৱা,

তোমাৰ সেই মিচিকীয়া হাঁহি,

এয়াই বাৰু প্ৰেম নেকি ।

অজানিতে হোৱা দেখা

চিনাকি নোহোৱাকে কথা কোৱা,

সপোনত আমনি কৰা,

বাৰে বাৰে তাইৰ মুখ খন

বৰ্তমান জনপ্ৰিয় লিখনি

শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,665
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,756
শিতান: গল্প
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:3,205
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:2,288
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,538
শিতান: প্ৰবন্ধ
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:2,309