অসমীয়া কবিতা

কবিতা :: তোমাৰ অনুপস্থিতিত --- দিপাংকৰ ভাগৱতী

তোমাৰ অনুপস্থিতিত আৱেলিৰ আকাশখনলৈ চাই ৰ'লে,
আৱেগ যেন হৈ পৰে সময়বোৰ,
তোমাৰ বাবে ৰচি ৰখা কবিতাবোৰেও আজি ,
সময়ৰ সোতঁত দিশহাৰা হৈ পৰে,
সন্ধিয়াৰ চেঁচা বতাহজাকে যেন,
আজি তোমাৰ অনুপস্থিতিক অনুভৱ কৰালেহি,
মই যেন প্ৰেমৰ আতুৰতাত তৃপ্ত হৈ থকা এক অজান প্ৰেমিক।
অলেখ স্বপ্ন ৰচি পাৰ কৰা উজাগৰি নিশাবোৰ,
আৰু তোমাৰ বাবে সাচি ৰখা মৰমবোৰ,
বৰ যন্ত্ৰণা অ',
এতিয়া যেন সময়বোৰো নিষ্ঠুৰতাৰ মাজত আৱদ্ধ,
আকাশৰ উৰণীয়া নেজাল তৰা,
আৰু তোমাৰ সৈতে দেখা হোৱা একেই লগা হৈছে,
তোমাৰ অনুপস্থিতিত
বৰ মনত পৰে অ'।

কবিতা :: মা-দেউতা --- সমুজ্জ্বল ডেকা

জীৱন নামৰ নৈত ভালপোৱাবোৰ অহৰ্নিশে বয়

প্ৰতি নৈৰ মাথো দুটি পাৰ —

এটি পাৰ যদি মাৰ অমায়িকতাৰ পৰিচয়

আনটি পাৰ দেউতাৰ সাহসিকতাৰ পৰিচয় ৷

আৰু তেওঁলোকৰ সেই ভালপোৱাৰ পূৰ্ণতা

.....................নিঃসন্দেহে মই !

কবিতা :: অনুশীলন --- সমুজ্জ্বল ডেকা

তোমাৰ হিয়াখন মোৰ হিয়াত থ'লা বন্ধকত
নতুবা মোৰ হিয়াখন তোমাৰ তাত সীমাহীন আশাত
মুক্ত অনুশীলনেৰে সংপৃক্ত আজি জীৱনৰ বাট
কৰিম একেলগে আমি এখনি জীৱন নাট ৷
...
মোৰ দুহাতত তোমাৰ দুহাত থোৱা
চকু মুদি মুক্ত আকাশৰ তলত
অনুভৱ কৰাচোন বিশালতা
ৰামধেনুৰ ৰঙবোৰে সুধিব যেতিয়া কি ৰঙৰে সপোনবোৰ পূৰাবা
মই কিন্তু ক'ম —
য'ত আছে ভালপোৱাৰ গভীৰতা
য'ত আছে মৌনতাৰ অযুত আশা
য'ত আছে উশাহৰ লহৰৰ আধ্যাত্মিক বন্দনা
য'ত আছে দুটি উশাহ আৰু দুটি মন এটি হোৱাৰ চৰমসীমা
যিয়ে দেখুৱাব সুখ আৰু দুখ উভয়তে সমভাগিতা

কবিতা :: অগম্য --- প্ৰদীপ দাস

অনেকৰ মাজত
তেওঁৱেই একমাত্ৰ আছিল নেকি ?
যাৰ বাউসীত হাত থৈ
কবিয়ে মেঘৰ আঁৰৰ তৰাফুল গণিছিল !
---
সপোন তেওঁ ভাল নাপাইছিল
তথাপি তেওঁক লৈ
কবিৰ সপোনৰ শেষ নহৈছিল...
---
মৌন ওঁঠৰ শেৱালি হাঁহি
কবিৰ শিতানত বিৰহৰ বাঁহী...
---
বনফৰিং হৈ তেওঁ উৰি গৈছিল
দুচকুত পিন্ধাই মেঘফুলৰ থোপা ...
সেয়েহে কবি আকাশ আকলোৱা !
---
সপোন এটা দেখাৰ লোভতে
আজিও কবিয়ে ৰাতিতোক আজুৰি ধৰে...
তেওঁ জানো নাজানিছিল
কবিৰ এই সাহ যে ব্যৰ্থ নাছিল ?

কবিতা :: বিষন্নতা --- প্ৰদীপ দাস

এতিয়াও শেষ হোৱা নাই বৰষুণজাক !
যেন অনন্তকাললৈ পৰি থাকিব
টোপ টোপ কৈ...
ৰাতি শেষ হৈছে
দিন পাৰ হৈছে
দিন গৈ গৈ ৰাতি শেষ হৈ
নতুন পোহৰে পোহাৰ পাতিছে
অথচ বৰষুণজাক শেষ হোৱা নাই !
বৰষুণপ্ৰিয় মানুহ এজাকে
প্ৰথমকেইদিন আকাশলৈ মুখ এৰি
চিঞৰিছিল ফুৰ্তিত ,
কৃষকে হাঁহিছিল
ইঞ্জিনীয়াৰবোৰ কঁপিছিল
শ্ৰমিকৰ চৰুলৈ জুই যোৱা নাছিল !
হাঁহি
কান্দোন
আঘাত...
এইবোৰ বৰষুণে নাজানিছিল
বৰষুণজাক টোপ টোপ কৈ পৰিয়ে আছিল....
কবিয়ে বিষন্নতাৰ কাপ তুলি
আকাশলৈ চাইছিল
নাই

কবিতা :: এয়াই মোৰ চেনেহী আই --- সমুজ্জ্বল ডেকা

দূৰৈৰ বাঁহীৰ সুৰে ৰাতিৰ নিজানত
মনক বৰকৈ আমনি কৰে
তথাপিয়ো নালাগে এয়া !
টোপনি নিয়াবলৈ মোৰ আইৰ নিচুকনি গীত আছে
যাৰ সুৰীয়া মাতত
অনুভৱবোৰ সামৰি মোৰ প্ৰাণে ভোক-পিয়াহ পাহৰে ৷
কপালতে হাতখনি বুলাই
যিয়ে ভালপোৱাৰ আদিপাঠ শিকায়
এয়াই মোৰ চেনেহী আই!
সুখময় কোলাত শুৱাই ভাগৰ আঁতৰাই
আৰু সপোনবোৰৰ স'তে তুলি-টালি
যিয়ে দিনে-প্ৰতিদিনে ডাঙৰ হোৱাৰ অনুশীলন কৰোৱায়
এয়াই মোৰ চেনেহী আই !
দুখ মোৰ ক'ত আছে ?
সুখ মোৰ জীৱনৰ আকাশে-বতাহে
দোষ আৰু ভুল আঙুলিয়াই যিয়ে সাহসেৰে সততাৰ পথ দেখুৱায়
এয়াই মোৰ চেনেহী আই !

কবিতা :: আপোন --- সোণমণি গোহাঁই

আঙুলিৰ ফাঁকেৰে সৰকে ঠুনুকা সময়

জন্ম দি কিছু নতুনত্বৰ,

তুমিওতো মোৰ সময়ৰে মহৎ উপহাৰ;

দুচকুত মৰম, দুবাহু ৰক্ষাৰ কৱচ ।

মোৰ জুনুকাৰ তীক্ষ্ণ শব্দ নিগৰে তোমাৰ বাবে,

মোৰ খৰখোজৰ লগে লগে,

হৃদয়ৰ হিমবাহেও অস্তিত্বৰ উমান দিয়ে ।

কবিতা :: ফুল - তোমাৰ মৰম --- সোণমণি গোহাঁই

সিদিনা যে তুমি দিছিলা
তেনে এপাহি গোলাপ তেজৰঙা,
আজিও সাঁচি থৈছোঁ জানা !
তাৰেই গোন্ধেৰে আমোলমোল
মোৰ হৃদয়ৰ সৰু খোটালি,
য'ত তোমাৰ বসতি ।
অভিমানবোৰো যে আৰু...
বাৰে বাৰে আহে;
অৱশ্যে নাহিবনো কিয়,
ফাগুন যদি প্ৰেম, পছোৱা তাৰ স্নেহ ।
ফাগুনে হৃদয় বান্ধে,
পছোৱাই কাষ চপাই আনে ।
বহাগে ৰহন সানে, শাওনে জীপাল কৰে,
আৰু আহিনে...
আহিনে কান্দোন জোৰে,
যি কান্দোনে চকুহাল মেলে
কণমানি এপাহি ফুল হৈ ।

কবিতা :: কেনভাচ --- সোনমনি ৰাজ বৰুৱা

সপোনবোৰ থান-বান হৈ ভাঙিব ধৰিছে

সেউজীয়া পাহাৰখনৰ পৰা

জিৰ জিৰকৈ বৈ অহা পানী বোৰ

এতিয়া যেন স্তব্ধ হৈ পৰিছে ??

দূৰণিৰ শুকুলা আকাশখন

ক’লা ডাৱৰে আৱৰি ধৰিছে

অসহায় তাই আজি

দানৱ জাতি মানুহ বোৰে

তাইৰ কোমল দেহা তোৰ

সোৱাদ ল’ব ধৰিছে

তাই বাৰে বাৰে চিঞৰি উঠিছিল

মোৰ জীৱনটো এখন

কেনভাছৰে অঁকা ছবি নহয়

যাক মই মচি আঁকিম

এইটো মোৰ জীৱন

মই নোৱাৰিম আকৌ আঁকিব

এখন ৰঙীন ছবি ৷

কবিতা :: শব্দহীন কবিতা --- দিলীপ কুমাৰ শৰ্মা

এখন উকা কাগজ
আৰু কিছু বহুৰঙী আক্-বাক্
নীলাৰ বুকুত শুকুলা মেঘৰ ধীৰ গতি
উদিত সূৰ্য্যৰ সেন্দুৰীয়া ফোঁট
মৌপিয়া চৰাইৰ ধেনুভিৰীয়া ঠোঁট
দিন-ৰাতি, ৰ'দ-বৰষুণ, স্বৰ্গ-মৰ্ত্য ...
সেউজীয়া পাহাৰৰ খলা-বমা
কংক্ৰিটৰ মায়াপুৰী...।

বহুৰঙী আক্-বাকেৰে
এখন জীৱন্ত ছবি ।
হৃদয়ৰ ছন্দময় অনুভূতি...
ছবিয়ে কথা কয়, গান গায়
মিচিকিয়াই হাঁহে, হিয়া উজাৰি কান্দে !
চুকে কোণে উৰি ফুৰে
সুখৰ সংজ্ঞা বিচাৰি
সাক্ষী হয় অলেখ বেদনাসিক্ত অন্তৰৰ ।

বৰ্তমান জনপ্ৰিয় লিখনি

শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,720
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,791
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,967
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,531
শিতান: আমাৰ গাঁও
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,938
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,617