চিন্তামূলক কবিতা

চিন্তামূলক কবিতা

কবিতা :: আজিৰ সমাজ --- জাহাঙ্গীৰ আলম

মুনিষ্য সমাজৰ বৰ্বৰতাক সুঁৱৰি

আকৌ এবাৰ বোৱাই দিলো চকুলোৰ নৈ,

মুনিষ্য সমাজৰ মই এক নিকৃষ্ট প্ৰাণী

অকলশৰীয়া জীৱনটোক লৈ

মই এই নিষ্ঠুৰ সমাজত কি কৰিম,

সেয়ে বিষাদৰ বোজা মূৰত লৈ

চকুলোৰ নৈত মই বসতি কৰিলোঁ

চকুলোৰ নৈত গভীৰ দ’ত থকা

মাছ, কাছ, ডলফিন, জলপৰী

মোৰ সভ্য সমাজৰ নিৰিহ প্ৰাণী

এইবোৰেই মোৰ দৈনন্দিন জীৱনৰ লগৰী

মই আজি চিৰ সুখী

কাৰণ মুনিষ্য সমজৰ দৰে

ইয়াত নাই উচ্চ-নীচ আৰু জাতিভেদ ৷

কবিতা :: পৰিচয় --- বিক্ৰম কলিতা

আজি হাহাকাৰ

মই মোৰ পৰিচয় বিচাৰি

হিংসা-সন্ত্ৰাসেৰে জৰ্জৰিত

ঠাইখনত মোৰেই বা পৰিচয় কি !

বিকৃত মানসিকতাত

কলুষিত আজি মই

কাণ পাতিলেই শুনো মই

ধর্ষণকাৰীৰ বিজয় উল্লাস ।

সিহঁতবোৰৰ উন্মাদনাত

পাহৰি যাওঁ মই মোৰ পৰিচয় ।

সাৰি যোৱা নাই মাতৃ, ভগ্নী, জিয়ৰী

ধিক্কাৰ সেই জাতি

আজি দেখো নিৰাপদ নহয় অন্তসত্তা নাৰী ।

ক'ত দিওঁ মই মোৰ পৰিচয়

নে সেইসকল কুলঙ্গাৰৰ মাজত!

বচাব পাৰিছো জানো মই

সেইসকল নাৰীক !!

যাৰ ঔৰষতে জনম মোৰ ।

নির্লজ-নিৰ্লিপ্ত ভাবে

বিচৰণ কৰিছে সিহঁতবোৰে,

কবিতা :: প্ৰাচীন কালৰ নাৰী --- জাহাঙ্গীৰ আলম

প্ৰাচীন কালৰ নাৰীয়ে

আজিও পৰাম্পৰাগত পোছাকৰ মান ৰাখিছে

পৰাম্পৰাগত পোছাকেই

নাৰীৰ সৌন্দৰ্য্যক আঁৱৰি ৰাখে।

চকুত কাজল পিন্ধনত শাৰী

তেতিয়াহে লাগে নাৰী অতি শুৱনি |

প্ৰাচীন কালৰ নাৰীক |

নালাগে গাড়ী নালাগে সম্পত্তি

নালাগে গহনা নালাগে অট্টালিকা |

নালাগে বিউটি পাৰ্লাৰ নালাগে ফেমেলী ৰেষ্টুৰেণ্ড

লাগে মাঁথো জনম জনমৰ এক প্ৰতিশ্ৰুতি,

যি প্ৰতিশ্ৰুতিয়ে জীৱনৰ যাত্ৰাটো সৰল কৰে

দৈনন্দিন জীৱনত সুখৰ বাৰ্তা কঢ়িয়াই আনে ।

কবিতা :: ছোৱালী --- হেলমিনা খাতুন

অলপ পৰিশ্ৰম কৰিবলৈ শিকি আছো
অ' জানো কষ্ট হ’ব বুলি
পিছে আমিবোৰতো ছোৱালী হয়
আমাৰ জানো যন্ত্ৰনা, আৱেগ, অনুভূতি আছে ?
আমাৰ জন্মই হৈছে
আনৰ পৰিতৃপ্তিৰ বাবে
এয়া বিধিৰ লিখন,
আমি মাথো নিয়তিৰ অধীন।
জন্মৰ পাছত পিতাইয়ে সুধিলে
বেটী! তই কি হ’বি,
মাতৃয়েও সুধিছিল বেবেৰিবাং কথাবোৰ
উত্তৰ আছিল মাথো সুখী আৰু
ভাল মানুহ হোৱাৰ।
নাছিল নহয় জ্ঞান
আজিৰ পৰিৱেশ উশৃংখলতাৰ,
সুখৰ সংজ্ঞা বিচাৰি বিচাৰি
ক'ৰবাত মানুহ হোৱাৰ মানসিকতাই হেৰুৱালো
আৰু যমৰ যাতনাত
মনুষ্যত্ব কেতিয়াবাই সিপুৰী পালেগৈ।

কবিতা :: নিঃসঙ্গতা --- জানকী ৰায়

সেউজীয়াৰ পাৰত

হেঙুলীয়াবোৰ বুটলি থাকোতে

তুমিয়েইতো আকোঁৱালি লৈছিলা

হিয়া শাঁত পৰা

তোমাৰ কোমল আন্তৰিকতাৰে,

এদিন তুমিয়ে কৈছিলা

জোনাকত উমলি থকাই নহয় জীৱন

এইবোৰ ক্ষন্তেকীয়া

ফুটচাইৰ দৰে,

দূখবোৰ আহিলে বহিব দিয়া

কলিজাতে আসন পাতি

আঁউসীৰ আন্ধাৰকো লোৱা আকোঁৱালি

আমাৰ বাবে অন্যতম এয়া,

কিন্তূ এতিয়া যেন .....

নিসংগতা আৰু মৃত্যু একেই

নিৰব কৰি তুলিছে ই

মোৰ সকলো চেতনা …….. ।।

কবিতা :: এডাল মোমৰ ত্যাগ --- পংকজ ৰাজ কলিতা

নিজৰ জীৱন জ্বলাই
আনক পোহৰ বিলোৱা,
অই অভিসপ্ত মোম
কোনেও নুবুজে তোৰ ত্যগৰ মূল্য ।
এনেকৈ জ্বলি জ্বলিয়ে তই
শেষ হ’বি এদিন ,
এয়াই তোৰ কপালৰ লিখন ।

হয়তো এদিন সকলোৱে বুজিব
তোৰ ত্যগৰ মূল্য,
যিদিনা অমাৱস্যাৰ ক’লা আন্ধাৰে
আগুৰি ধৰিব সকলোকে ।
যেতিয়া নাথাকিব জোনৰ পোহৰ
আৰু নাথাকিবি নিজৰ জীৱন জ্বলাই আনৰ জীৱনক পোহৰাবলৈ তই।

কবিতা :: প্ৰেম-প্ৰগলভ-প্ৰতাৰণা আৰু অন্যান্য --- মিৰাজ জুলফিক্কাৰ ৰহমান

মই নাজানো প্ৰেমৰ
কিমান গভীৰতাত
মৌনতাই কথা কয়..।
মই নাজানো প্ৰতাৰণা
আৰু বিচ্ছেদৰ যন্ত্ৰণাৰ
অনুভৱ কেনেকুৱা হয়।
মই নাজানো,মই দেখা নাই।

শুনিছো প্ৰেমে হেনো
জীৱনক সুন্দৰ কৰে..।
বাস্তৱত মই তাৰ প্ৰতিফলন
দেখা নাই মই নাজানো।
মই কোনো দেহজ প্ৰেমৰ
কথা কোৱা নাই...
কিম্বা...
আধুনিকতাৰ বাঢ়নী পানীৰ
সোঁতৰ দৰে বাঢ়ি অহা প্ৰেম

কবিতা :: আৱেগৰ চকুলোৱে --- চিত্ৰৰঞ্জন নাথ

আৱেগৰ চকুলোৱে ধুৱাই পেলাইছে
এলাগী হৈ পৰি থকা সমাজখনক !

হিংসুক জন্তুবোৰে
খেদি ফুৰিছে
সিহঁতবোৰক
একামোৰত নিশেষ কৰিবলৈ ৷

সিহঁতবোৰে জানে
দুৰ্বলী হ'লেও (??)
ভোক নিৰাময়ৰ বাবে
এয়াই এতিয়া
একমাত্ৰ খাদ্য ৷

হাতে ভৰিয়ে মূৰে
য'তে পাৰে
মাথো কামুৰিছে !

পিছে,
শৰীৰৰ মাংসবোৰ চোন চিঙিব পৰা নাই !
মাংসবোৰ কৰবাত শিলৰ দৰে টান,
কৰবাত ৰবৰৰ দৰে ঢিলা হৈ পৰিছে ৷

আক্ৰমন আৰু আক্ৰমন ৷
পত্যাক্ৰমন কৰাৰ মানসিকতা
তাহানিৰ পৰাই নাছিল
সেই জাতটোৰ ৷

কবিতা :: অভিসাৰিকা --- ছানকুমাৰ কলিতা

জীৱনৰ সৰ্বস্ব হেৰুওৱা স্বত্তেও
তাইৰ ভাগৰি নপৰে..
ক্ষোভৰ জুই সেমেকি জ্বলে
তাই জানে
সতীত্বৰ মূখাগ্নিধাৰী ফাইভ হানড্ৰেডটতেই হয়তো জড়িত
পেট পো'ৰ সপোন..

পিঠিত চিগাৰেটে পোৰা দাগবোৰৰ যন্ত্ৰনাই
হয়তো হ'ব পাৰে
পেট পো' সফলতাৰ আঁৰৰ কাহিনী..

এমাডিমা ৰজনীৰ নিৰ্জনতা
কাৰ বাবে এই উপবাস !

ষ্ট্ৰীট লাইটৰ গাভৰু বসন ফালি
শীতৰ অমানিশা দূৰ অৰ্গেনৰ পৰা ভাহিঁ আহে..
মানুস্ মানুসেৰ্ জন্যে জীৱন জীৱনেৰ্ জন্যে..
অৰ্বাচীন এপলক তৃপ্তিৰ কামনাত নিত্যনতুন গহীন কন্ঠই তাইৰ ককাঁলৰ ভাজঁত মূৰ্ছা যায়..

কবিতা :: উৰণীয় সুখবোৰ --- প্ৰশান্ত ধোন সোণোৱাল

মোৰ পৰা নিয়তিয়ে সুখবোৰ আঁতৰাই নিলে
এখোজ দুখোজ কৰি
সিপাৰৰ কুৰুৱাৰ স’তে মিলাবলৈ !
মইও বাধা দিব নোৱাৰিলোঁ.....

জানিছিলোঁ,
কুৰুৱাই এদিন নহয় এদিন
তোমাতেই সপিব
মোৰ সুখবোৰ |

বৰ্তমান জনপ্ৰিয় লিখনি

শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:4,329
শিতান: গল্প
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,586
শিতান: গল্প
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:2,967
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:627
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,084
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,470