গল্প

চুটি গল্প :: খবৰ --- কবিৰঞ্জন দাস

দত্ত অফিচলৈ যাবলৈ ওলাইছেহে এনেতে আহিল বেয়া খবৰটো । বৰুৱাৰ লৰাটোৰ বাইক এক্সিডেন্ট হ'ল । অৱস্থা সংকট জনক । গুৱাহাটীলৈ নিছে ।
অল্পভাষী মৰমিয়াল বৰুৱাৰ দৰে লৰাটো নহল ।কলেজ যোৱাৰ লগে লগে বাইক লাগিব বুলি কিমানযে হাল্লা লগাইছিল লৰাটোৱে । অৱশেষত উপায় নাপায় বাপেকে বাইক কিনি দিব লগীয়া হৈছিল । আৰু তাৰ পৰিণতিত এই বেয়া খবৰ শুনিব লগা হ'ল ।

আজি দিনটো একো এটা মুখত দিয়া নাই বৰুৱাই । কাৰো লগত একো কথা পতা নাই । থমথমকৈ একে ঠাইতে বহি আছে । মানহটোক দেখি বৰ দুখ লাগিল দত্তৰ । হেজাৰ হলেও নিজৰেই সন্তান ।

গল্প :: পৰিচয় --- প্ৰদীপ দাস

এক বিশেষ কায়দাৰে কেঁচিখনৰ গুৰিফালে থকা ফুটা দুটাৰ এটা ফুটাত সোঁহাতখনৰ বুঢ়া আঙুলিটো আৰু আনটো ফুটাত অনামিকা আঙুলিটো সোমোৱাই লৈ ওখ চকীখনত এজন জীৱিত মানুহক মৃত মানুহ এজনৰ দৰে বহুৱাই তেওঁৰ চাৰিওফালে ঘূৰি ঘূৰি দীঘল আৰু অসমান হৈ থকা চুলিবোৰ সমান কৰিবলৈ যেতিয়া সি চেষ্টা কৰে , সেই সময়ত তাৰ মনলৈ সামান্য ভাৱ এটাও নাহে যে সমাজত তাৰ পৰিচয় এজন নাপিত । 'কৰ্মই ধৰ্ম' বুলি কোৱা কথাষাৰিৰ আঁত ধৰি এটা যন্ত্ৰৰ দৰে সি কেৱল কৰি যায় নিজৰ কাম । এনেকুৱা সময়তে কেতিয়াবা হাতত কম সময় থকা ব্যস্ত মানুহ এজন আহি ওলাইহি আৰু তালৈ চাই প্ৰশ্ন কৰে -

: ভাইটি , হ'বনে এতিয়া ? আৰু কেইজন আছে ?

: দুজন ।

গল্প :: তোমাৰ নূপুৰ পিন্ধা ছোৱালীজনী --- ডিম্বেশ্বৰ কোচ

প্ৰিয়তম ,
সেই নূপুৰ পিন্ধি ভাল পোৱা,
শৰতৰ হিমচেঁচা নিয়ৰ গচকি ভাল পোৱা ছোৱালী জনী আজিও কেনে আছে তুমি জানানে ?
সুদীর্ঘ কিমানটা যেবছৰ ! বহু যন্ত্ৰণাৰ মাজেৰে জীয়াই থকা ছোৱালী জনীক এবাৰো চাবৰ মন নাযায় নে ?
মনৰ কোনোবা এটা কোণত তুমি আজিও মোৰ হৈ আছা । ক'তবাৰ পাহৰিব খুজিও পাহৰিব নোৱাৰিলোঁ । তুমিও চোন নোৱাৰিলা । তোমাৰ প্ৰতি থকা সেই মৰম ভালপোৱা আজিও আগৰ দৰেই যতনাই থৈছোঁ । চকুৰ আতৰ হলেও মন আতৰ নহ'ল জানা । আৰু তুমি ?

জীৱন গঢ়াৰ পথত প্ৰাপ্তি,অপ্ৰাপ্তি আৰু ত্যাগী আমিবোৰ ---- সত্যজিত কাকতি

পাহৰণি আৰু বিস্মৃতিৰ গর্ভত পোত খাই থকা সকলোবোৰক স্থান আৰু সময়েহে যেন
নিয়ন্ত্ৰণ কৰে।কিয়?কেনেকৈ?কাৰ বাবে? আদি হাজাৰটা প্ৰশ্ন জীৱনক লৈ।বুজা
নুবুজাৰ সাথৰতে শেষ হৈ যায় ভাৱনাবোৰ।মনৰ মাজতে আৱেগ আৰু বিবেকৰ
মৌনযুদ্ধখন এনিটাইম বিহ্বল হৈ থাকে।সুখ-দূঃখৰ তর্জুখনত হাঁহি কান্দোনৰ
জোখ মাপ।আৰু সময়ৰ অবিশ্ৰান্ত গতিত নির্বাকিত সহযাত্ৰী হওঁ আমিবোৰ।এইবোৰেই
যেন জীৱন।

১০০ দিন আৰু সেই সন্ধিয়াতো --- বিকাশ কলিতা

এইটো এটা সচাঁ ঘটনাৰ ওপৰত লিখা হৈছে………………
যেতিয়া ল’ৰা-ছোৱালীবোৰ স্কুলৰ পৰা পাচ কৰি কলেজ পায় তেতিয়া প্রায় ভাগ ল’ৰা-ছোৱালী পঢ়াৰ লগতে প্রেমত পৰা দেখা যায় । কলেজ পোৱাৰ লগে লগে হাত এটি ধুনীয়া মোবাইল ফোনৰ লগতে আৰু প্রায়বোৰ ল’ৰাবোৰৰ লগত বাইক এখন দেখা যায় ।
ঠিক তেনেদৰে মোৰ ও নলে-গলে লগা বন্ধু জন এজনী অচিনাকী ছোৱালীৰ প্রেমত পৰিল । ছোৱালী জনীৰ ঘৰ নগাঁও ওত ।

অভিন্ন হৃদয় সমীক্ষা ----- সত্যজিত কাকতি

“গ‘ম পালোঁ দিয়া।ঐ তোমাৰ নতুন গার্ল ফ্ৰেইন্দ জনীৰ সৈতে মোকো চিনাকী কৰাই দিবাচোন।নহ'লে নাম্বাৰটোকে দিবা।“-সাগৰিকাই গতানুগতিক অভিমানত দিয়া কমন
মেছেজটো।আচলতে মই যে সাংঘাটিক স্বাভিমানী নিজেই অনুভৱ কৰোঁ ঘাইকৈ

গল্প :: কি কওঁ নিজক ? --- পাৰ্থ সাৰথি বৰুৱা

"ভাইটি , ভাৰাটো দে " কণ্ডাক্টৰ জনৰ মাতত মই খপ্ জপ্ কৈ উঠিলোঁ । টোপনিয়ে গৈছিলোঁ বোধহয় ! অলপ প্ৰকৃতিস্থ হৈ মই ৱালেটটো উলিয়াবলৈ পকেটতত হাত ভৰালোঁ । " সোনকালে দে আকৌ ( অশ্লীল ) । কি মূৰটো কৰি আছ ?!" সেইজনাৰ হুতা মাতত মই অলপ লাজ পালোঁ সৱৰে আগত । একো নকলোঁ ।

ভাৰাটো দি চাৰিওফালে চালোঁ । সকলো নিজৰ মাজতে ব্যস্ত । এজনে মুঠিফোনত তৰ্কাতৰ্কি লাগিছে প্ৰেয়সীৰ লগত । মিঠা মিঠা গালিবোৰতে গম পাইছোঁ । আজি ছাগে' ' ব্ৰেক আপ ' হ'ব ! এজনে আৰামত বগা ধোঁৱাৰ লাঠিত সুখটান মাৰিছে । কোনেও একো নাইকোৱা ।ময়ো একো নকলো ।

গল্প :: তোমাৰ দেউতাৰাই কৰে কি ? --- পাৰ্থ সাৰথি বৰুৱা

" হেই অনুৰাগ , লাইব্ৰৰীলৈ যাওঁ ব'ল ।"

"অ, ব'ল , মোৰো ফৰ্ম- ফিলাপ কৰিবলগীয়া আছিল ।"

ক্লাছকেইটা একেৰাহে থকাত একেবাৰে আমনি লাগি গৈছিল । ইফালে স্ক'লাৰশ্বিপৰ ফৰ্ম দিছে । আজি পূৰ কৰিব লাগে । কাইলৈ শেষ দিনাংক ।

কলেজলৈ অহাৰ পৰাই জীৱন যন্ত্ৰৰ দৰে হৈ পৰিছে । ইয়ালৈ আহি দেখিলোঁ , সাংঘাতিক ৰেচ । প্ৰতিযোগিতাৰ দৌৰ । এক চেকেণ্ড পলম হ'লেই বাহিৰ হ'ব লাগিব ।

" মোৰখনো পূৰাই দিবি দেই !" জ্যোতিষে ক'লে । " ঠিক আছে ।" মই ক'লোঁ ।

গল্প :: বৰষুণৰ টোপালবোৰ বিচ্ছেদৰ চকুপানী --- সত্যজিত কাকতি।

বৰষুণৰ উমান পালেই হৃদয়ে দিগ-বিদিগ হেৰুৱাই নতজানু হৈ পৰে।..!বৰষুণ বৰষুণ বৰষুণ । কিমান যে ভাল পাওঁ এই বাৰিষাক।বৰষা মোৰ সখী।হৃদয়ৰ ব্যাকুল কাতৰ
আহবানতেই এদিন এই বৰষাই মোক দি গৈছিল মোৰ ভালপোৱা,মোৰ প্ৰেম,মোৰ প্ৰেমিক অবিনাশক।সেইদিনা হয়তো বৰষুণে আমনি নকৰাহ'লে অবিনাশক কেতিয়াও লগ
নাপালোহেঁতেন।বৰষুণৰ উপদ্ৰপক বাধা দিব নোৱাৰি বাইক ৰখাই অবিনাশে আমি ৰৈ থকা যাত্ৰী জিৰণি চ'ৰাৰ সৰু ঘৰটোতে হুৰমূৰকৈ সোমাইছিলহি।আমাৰ কেইজনীৰ উপস্থিতিৰ উমান পোৱাহ'লে সি কেতিয়াও তাত প্ৰৱেশ নকৰিলেহেঁতেন।ক'ৰবাত কিবা হৈছিল নেকি ?আমাৰ ৰুমলৈ যাব পৰা এখনো গাড়ী পোৱা নাছিলো।কলেজৰ পৰা আবেলি

গল্প :: ৰহস্য উদঘাটন --- অৰুণাভ কুমাৰ নাথ

আজি কেইবাদিনো ধৰি নীলক মাকে একেটা কথাকে মন্ত্ৰ পঢ়োৱাদি পঢ়ুৱাই আছে - মাহীয়েৰৰ ঘৰৰ পৰা আহগৈ ৷ মাহীয়েকৰ ঘৰলৈ যাবলৈ সি বৰ টান পাই৷ মাকৰ দৰে একেই৷ অকল কব আৰু নীল, সদায় এনেদৰেই থাকিবিনে? কিবা এটা নকৰ জানো? কিবা এটা নকৰ মানে ? নকৰাকৈটো থকা নাই৷ ইণ্টাভিউ মাৰিয়েই আছে৷ চাকৰিহে নাপায়৷ তাত তাৰ দোষ কি? চাকৰি যেনিবা তালৈ কোনোবাই থৈহে দিছে - আহ বোপাই আমাৰ ইয়াত পোষ্ট খালী তুমি সোমাই দিয়াহি৷ এইবোৰ কথাকে বায়েক ভনীয়েকে নুবুজে৷ আৰু আহিবৰ সময়ত বায়েকলৈ বুলি বস্তু এবোজা তাৰ টেটুত ওলোমাই দিয়ে তাৰ মাথাই বেয়া হৈ যায়৷

সপোন ( মই ,ক'লা ধন আৰু এটা পৰুৱা ) --- ডিম্বেশ্বৰ কোচ

পুৱাই বাতৰি কাকত খন হাতত লৈ আগফালৰ বাৰান্দাত বহিলো ৷ পেপাৰ খনত চকু গ'ল ," বৰ বৰ ৰাজনীতিকৰ ক'লা ধন চুইছ বেংকত" ৷ মনটো গধুৰ লাগি আহিল ৷ পুঁৱাতে ফিকা চাহ এবাতি আৰু এটা চিগাৰেট নহলে মনটো ভাল নালাগে ৷ গধুৰ গধুৰ লাগে ৷ পেপাৰ খন সামৰি তিনিআলিলৈ ওলাই আহিলো ৷ চিগাৰেট এটাকে ফুকি আঁহো ৷ ঠিক তিনিআলি পোৱাৰ আগতে এটা খিটিং খিটিং শব্দত চকু আলিবাটত পৰিল ৷

গল্প :: সেউতী বাইদেউৰ চিঠিখন --- সত্যজিত কাকতি

নয়ন জানো কলৈ গ'লগৈ ? আজি দেখোন নাই মোৰ লগত বিৰিখৰ তলত বহি সুখ- দুখৰ কথাবোৰ পাতিবলৈ । ইমান শান্ত ল'ৰাটো ,মানুহৰ আগত মুখেৰে মাতষাৰিও নোলাইছিল অথচ মোক কিবা কথা কোৱা মেচিনৰ দৰে কথাবোৰ কয় । কেতিয়াবা তাক বৰ উদাস যেন লাগে । মই তেতিয়া তাক সোধো কিয় ইমান মন মাৰি আছা ? তুমি এনেকৈ থাকিলে মোৰ কি ভাল লাগিব নেকি ? প্ৰত্যুত্তৰত সি কয় - তোমালোক ছোৱালীবোৰৰ দৰে আমাৰ ল'ৰাবোৰৰ জীৱনটো ইমান সহজ নহয় |

গল্প :: ল’ৰালিৰ সোঁৱৰণি: নমতা বিয়ালৈ গৈছেনে কেতিয়াবা? মই কিন্তু গৈছোঁ --- ফাৰুক আজিজ

দেওঁবাৰবোৰ আগতে আমাৰ কাৰণে বৰ ব্যস্ত আছিল। ৰাতিপুৱা ৰংগোলী, তাৰপাছত শ্ৰীকৃষ্ণ, শক্তিমান। মুঠতে কামেই কাম। তাৰমাজতে ভন্টিৰ লগত নোহোৱা নোপোজা কথাত কাজিয়া লগা এইবোৰটো আছেই। তাতে গোটেই সপ্তাহটোৰ বাতৰি কাগজৰ পৰা বাচি বাচি গাংগুলি, দ্ৰাভিডৰ ফটো কাটি ঘৰ লেতেৰা কৰাটো এটা নিয়মীয়া কাম আছিল। আমাৰ অতপালিত ৰব নোৱাৰি কেতিয়াবা মায়ে কোৱা মনত পৰে “এই দেওঁবাৰবোৰ নাহিলেই ভাল।”

এনে এটা দেওবাৰতে এদিন গধুলি কৰিবলৈ কোনো কাম নাছিল। মোৰ লগৰটো যে জুনেছ (সেই যে পূজাত ৰিভলভাৰ কিনি বাহাদুৰি মাৰি ফুৰিছিল) সিও নাছিল। এনেতে আমাৰ ওচৰৰ ভাইটী মামা আহিল একদম পুৰা ফিটফাট হৈ

“ব’ল ফুৰি আহোঁ।”-----“ক’ত যাব?”

গল্প :: ফেচবুক, ফ্ৰেণ্ডছিপ আৰু এটি মিঠা সপোন --- ফাৰুক আজিজ

বাহিৰত এজাক কিনকিন বৰষুণ । হোষ্টেলৰ প্ৰায়বোৰ কোঠা খালি । সকলো গৈছে নিজৰ নিজৰ বান্ধৱীৰ লগত সন্ধিয়াটো উপভোগ কৰিব । আৰু আমিবোৰ পৰি ৰৈছোঁ অকলে নীৰৱে । এইকেইদিন যে বৰ বেয়া দিন চলি আছে মোৰ । দিনত শিলচৰৰ গেলা গৰম, গধূলি বাহিৰ ওলোৱাটো বন্ধ কৰি এজাক বৰষুণ । দিনত প্ৰফেছাৰসকলৰ অতপালি আৰু ৰাতি নিসঙ্গতাৰ লগত সহৱস্থান । তাতে পদাৰ্থ বিজ্ঞানৰ গধুৰ গধুৰ তত্ত্ববোৰটো আছেই । এনে সময়ত আমিবোৰৰ কাৰণে ফেচবুকৰ বাহিৰে আৰু বেলেগ আশ্ৰয় নাথাকে । তাতে আকৌ ভূতৰ ওপৰত দানৱ পৰা দি এইকেইদিন অকবত যি তৰ্ক- বিতৰ্ক, সোমাবই ভয় লগা হৈছে; কাৰ ক’ত নাক কটা যায়, কাৰ ক’ত মুখা খুল খায় একো ঠিক নাইকিয়া হৈছে ।

গল্প :: এখন হাত --- ৰাজীৱ কায়স্থ

"বাবু আপাটোৰ বৰ অসুখ টকা এশ কোনোৰকম দিব নোৱাৰেনে ?"

-চা মালিনী টকা দিয়াত মোৰ আপত্তি নাই । কিন্তু... আগৰ দৰে তই এতিয়া আৰু দেহা মাৰিব নোৱাৰা হৈ আহিছ । মই উপায়হীন ।'

চুটিগল্প :: ফেচবুকত প্ৰেম --- টিপুল ৰাজবংশী

দুপৰীয়া সময় খিনিত কণিকাই প্ৰায় ৰং চেনেলত দিয়া অসমীয়া চিৰিয়েলবোৰ চায় ৷ তাতে আজি ৰবিবাৰ গতিকে কলেজ নাই ,ৰবিবাৰৰ দিনটোত কনিকাই টিভি চাই ফেচবুকত বন্ধুবোৰৰ ফটোত কমেন্ট , লাইক মাৰি বৰ ভাল পায় ৷

এনেতে এজন বন্ধুয়ে কনিকালৈ মেচেজ দিলে —

বন্ধু: — হাই ---!!!

কনিকা : — হাই ----! !

বন্ধু: -- কি কৰি আছা ?

কনিকা: --- নাই এনে আছো, আপুনি ?

বন্ধু: --- নাই এনেই ! আপুনি মোক এটা হেল্প কৰিব পাৰিবনে ?

কনিকা : -- কওকচোন কি ?

বন্ধু: -- আপুনি মোৰ কাৰণে এজন গাৰ্ল ফ্ৰেণ্ড বিচাৰিব পাৰিবনে ??

চুটিগল্প :: কুকুৰ --- প্ৰভাকৰ শৰ্মা নেওগ

চিৰাচৰিত বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ কুকুৰ লৰত আহি আহি সি চিনাকি ডাষ্টবিনটোৰ আগত থমকি ৰ'ল । সচৰাচৰৰ দৰেই কেইটামান ভিকহু ল'ৰা-ছোৱালীয়ে প্লাষ্টিক, কাগজ, কাপোৰ আৰু এৰেহা খাদ্য বিচাৰি আছে । ওচৰৰে বজাৰখনৰ কাৰণে এই ডাষ্টবিনটোত এনে ধৰণৰ বস্তু প্রায়েই অপৰ্য্যাপ্ত পৰিমাণে পোৱা যায়। অৱশ্যে শক্তিশালী জনেহে সিংহভাগ লাভ কৰে।

"সি" গুৱাহাটী মহানগৰৰ এটা মালিক নোহাৱা ভতুৱা কুকুৰ। মহানগৰ-চহৰৰ বিষয়ে তাৰ কুকুৰসুলভ বুদ্ধি-বৃত্তিৰে একো নাজানিলেও গণেশগুৰিৰ বজাৰৰ এই অঞ্চলটো তাৰ নখদর্পনত । তাৰ জন্মও ইয়াতেই । স্থানীয় কুকুৰৰ দলটোৰ সি এজন মধ্যমস্থানীয় সদস্য ।

গল্প :: দিগন্ত দা ভুত হ'ল --- টিপুল ৰাজবংশী

চাকৰি সুত্ৰে ৰূপমে আজিকালি গুৱাহাটীত থাকে ৷ দেওবাৰ টোৰ বাহিৰে আন দিনত ৰুপমে অফিচৰ কামতে ব্যস্ত থাকিব লগিয়া হয় গতিকে ৰুপমে নিজৰ কাপোৰ ধোৱা চুলি কটৱা , দাঢি খুঢুৱা আদি কামবোৰ দেওবাৰটোতে কৰিব লগিয়া হয় ৷

ৰুপমৰ চাকৰি পোৱা বেছি দিন হোৱা নাই তাতে আকৌ গুৱাহাটী চহৰত অকলে ভাড়া ঘৰত থাকিব লগিয়া হৈছে গতিকে ৰুপমৰ অলপমান কষ্ট নোহোৱা নহয় ৷ কিন্তূ ৰুপম গাওঁৰ ল’ৰা এই খিনি কাম কৰা অভ্যাস ৰুপমৰ আগৰ পৰাই আছিল ৷ গতিকে অলপ মান কষ্ট হ’লেও সকলোখিনি কাম ৰুপমে সহজতেই মেনেজ কৰি লব পাৰিছিল ৷

বৰ্তমান জনপ্ৰিয় লিখনি

শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,523
শিতান: প্ৰবন্ধ
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:2,202
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,679
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:2,707
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,788
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,679