গল্প

গল্প :: মৃত্যু এনেকৈয়ে আহে --- টিপুল ৰাজবংশী

মবাইলটোৱে চাৰ্চ শেষ হোৱাৰ ইংগিত এটা দিলে টুট--টুট ---- চেহ্ আজি কাৰেন্টটোও বৰ দিকদাৰি দি আছে নহয়, এনেতে অৰুপৰ মবাইলত অচিনাকি নম্বৰ এটাৰ পৰা ফোন ক'ল এটা আহিল -------

: হেল্ল--—-

: হেল্ল চাৰ, এটা কথা হল নহয় ---- কি ?

আমাৰ শীল চাৰ এক্সিডেন্ট এটাত ঢুকাল ------

: ক'ত কেনেকৈ ? ভাস্কৰৰ পৰা কথাটো ভালকৈ জনাই নহল এনেতে মবাইলৰ চাৰ্চ শেষ -—--

গল্প :: নবীনৰ পান – দোকান --- মৃণালৰাজ কলিতা

সি দিনা আছিল বুধবাৰ ৷ ৰাতিপুৱা শুই উঠি প্ৰতিদিনাৰ দৰে নবীনে তাৰ পাণ- দোকানখন খুলিবলৈ আহিল ৷ নিজানপুৰ গাওঁৰ গধূলীবজাৰখনত নবীনৰ পাণ – দোকানখন আছে ৷ সি এই পাণ-দোকানখনেৰেই তাৰ পৰিয়ালটো পোহ – পাল দি আছে ৷ নবীনৰ আঠ বছৰ বয়সতেই দেউতাকে চিৰদিনৰ বাবে ইহলীলা সম্বোৰণ কৰিছিল ৷ এতিয়া ঘৰত সি আৰু তাৰ ৰুগীয়া মাকজনী আছে ৷ মাকে কেন্সাৰ বেমাৰত ভুগিছে ৷ চিকিৎসা কৰিবলৈ নবীনৰ হাতত টকা নাই ৷ সি যিমান পাৰে সিমানেই টকা যোগাৰ কৰিবৰ বাবে চেষ্টা কৰিওঁ সফল হ’ব পৰা নাই ৷ কাৰণ সি যিখন পাণ – দোকাণ তাত থকা বস্তুবোৰৰ ভিতৰত তামোল-পাণ,বিড়ি-চিগাৰেট , চাধা-গুটখা, কেইপেকেটমান বিস্কুত আৰু কেইটিমান চকলেটৰ বাদে আন একো নাই ৷ নবীনে সদ

চুটি গল্প :: অনুভৱ --- টিপুল ৰাজবংশী

জোনটিয়ে জিৰণী চ'ৰাত বহি চটপিত কৰি আছিল ৷ এবাৰ বহাৰ পৰা উঠি আহি বাছ আহিছে নেকি চালে , পিছে নাই , অহা নাই , তাৰ পিছত ঘডীটোলৈ চালে, চেঃ ন বাজি পচিশ মিনিট গ'লেই , তাৰ পিছত মুখতে ভৰভৰাবলৈ ধৰিলে ৷ এই বাছবোৰো যে ---- আজি এপেও আহিব নালাগে নে !

চুটি গল্প :: স্মৃতিৰ মিঠা পৰশ --- টিপুল ৰাজবংশী

চ'ত মাহৰ আজি 25 তাৰিখ তাৰ মানে বিহুলৈ আৰু মাত্ৰ চাৰিটা দিন বাকী ৷ গাৱে ভুঞে সকলোতে এই কেইদিন ঢোল পেপাৰ মাতত ডেকা গাভৰুৰ মন আনন্দত উথলি উঠিছে ৷ মুঠতে চাৰিওফালে আনন্দ মুখৰ পৰিৱেশ ৷

এনেকুৱা এটা সময়ত দ্বিপু আহিছে গাৱৰ ঘৰলৈ ৷ গুৱাহাটী ইঞ্জিনিয়াৰিং কলেজত চুডান্ত পৰীক্ষা দি দ্বিপু আহি আছে গাৱৰ ঘৰলৈ ৷

গল্প :: এটি বৰ্ষাসিক্ত আবেলি --- মৃদু জোনাক পয়োভৰ

অসম চৰকাৰৰ এই বিদ্যুৎ বিভাগটো নহয় ??? ইমান অনিয়ম !!! কেতিয়া কাৰেণ্ট আহে, কেতিয়া যায় টলকিবই নোৱাৰি....|| চেনীমাইকেইজনীৰ লগত মত-বিনিময় কৰাটো ইহঁতৰ ইৰ্ষা কুলাই পাচিয়ে নধৰা | কিবা খং উঠিব লাগিলে, ব্রহ্মপুত্রখনকে ঘৰলৈকে বোৱাই আনিম | বান্ধ এটা দি ঘৰতে কাৰেণ্ট বনাম
বাপ্পেকে...!! সিঁহতে কিয়া..., কিয়া বুলি ভাৱটা হাই ?? মইয়ো লাচিতৰে নাতি কিন্তু !! কৈ থ’লো.....

গল্প :: লংকাম --- ৰাজীৱ কায়স্থ

মানৱ নহা দেখি চাকিটো নুমুৱাই থলে নীলিমাই । হঠাৎ কোঠাটো বুৰ গ'ল নিসংগ এন্ধাৰত দুনয়নত অপেক্ষাৰ উজাগৰী জোনটি, লৈ ভাবৰ তন্ময়তাত ক্ৰমশক গহীন হৈ পৰিল নীলিমা । মানৱৰ কথাষাৰি মনত দুলি থাকিল কেৱলঃ ''তই মোৰ বুকুৰ ৰজনীগন্ধা ।"বিছনাত বাগৰৰ উচপিচনি ঢৌ খলাওতেই অশৰীৰী নিশাটো তাইৰ বুকুৰ তিলফুলত অদৃশ্য হৈ গ'ল । বাহিৰত কুকুৰাৰ ডাক শুনি খপজপাই সাৰ পাই উঠিল নীলিমা ।

খিৰিকীখন খুলি দিলে তাই । লগে লগে এছাটি শীতল বতাহে তাইৰ গা-মন চুই গ'ল । পাছৰাতি টোপনিহীনতাৰ বাবে অৱসন্নতা অনুভব কৰিলে তাই বাহি বিছনাখন পৰিপাটি কৰি তাই গা-ধোৱা ঘৰত সোমাল ।

গল্প :: তগৰ --- হেমেন নাথ নিয়ৰ

জোনাক ৰাতি ৷ জোনৰ পোহৰত গোটেইখন দিন যেন পোহৰ হৈ আছে ৷ বাৰিষাৰ ফেনে- ফোটোকাৰে ভৰি থকা ঘৰৰ পাছফালৰ খাল-ডোং বোৰৰ পৰা বেঙৰ মাত ভাঁহি আহিছে ৷ তগৰে হাতত কেৰাচিন তেলৰ চাকি গছিলৈ জপনা মূখৰপৰাই ৰাস্তাৰ ফালে চকু ফুৰালে ৷

চাহ-বাগানৰ মাজে মাজে প্ৰেমৰ আঁৰে-আঁৰে --- মৃণালৰাজ কলিতা

ডুমনিচকী চাহ বাগানৰ প্ৰান্তত আদিবাসীসকলৰ এখন গাঁও ৷ গাঁওখনৰ প্ৰায়বোৰ মানুহে চাহ-বাগানত কাম কৰি জীৱিকা নিৰ্বাহ কৰে ৷ সেই কাৰণে এওঁলোকক বাগানীয়া বুলি কোৱা হয় ৷ এওঁলোক বৰ দূখীয়া আৰু গাঁও খন শান্তি-সমৃদ্ধিৰে ভৰপূৰ ৷ নিজৰ ঘৰখন চলাবলৈ দিন-ৰাতি কাতি কৰি কপালৰ ঘাম মাটিত পেলায় কাম কৰে আৰু নিজৰ পৰিয়ালটোক পোহ-পাল দিয়ে ৷ এই চাহ বাগানখনৰ ওচৰতে চপনাহঁতৰ ঘৰ ৷ চাহ বাগানৰ মাজে মাজে চপনাই নাচি-বাগি হাঁহি- ধেমালী কৰি ডাঙৰ- দীঘল হৈছে ৷ চাহ বাগানখনেই যেন তাইৰ বাবে সৰগ, ইয়াতেই তাই সপোন ৰচে আৰু এয়েই তাইৰ জীৱন য'ত মনৰ ইচ্ছা- অনুভুতিবোৰ লুকাই আছে ৷

ধুমুহাত সোণাৰুৰ সুবাস --- সমুজ্জল ভৰদ্বাজ

মহাত্মা গান্ধী দক্ষিণ আফ্ৰিকালৈ যোৱাৰ প্ৰাকক্ষণত মাক পুতোলীবায়ে শপত দিছিল - মদ, নাৰী আৰু মাংসৰ পৰা আঁতৰি থাকিবলৈ ৷

মই অভি ৷ অভিনন্দা ৷ মহত্মা গান্ধীৰ মাক মই নহয় ৷ মই কোনো মহত্মা গান্ধীক জন্মও দিব নোৱাৰো ৷ তেনে দুৰাকাংক্ষাও মোৰ নাই ৷ মোৰ সন্তান মহত্মা ন'হলেও হ'ব ৷ সহজ সৰল ভাৱে সততা বজাই ৰাখি সাহসেৰে উচ্চশিৰে সমাজত চলি থাকিব পৰা হ'লেই হ'ল ৷

সৰা পাতৰ ৰং --- ৰঞ্জন ভূঞা

ফাগুন ভাল লাগিছিল এটা সময়ত ৷ আজিকালি কিয় নাজানোঁ ফাগুন কিবা ভাল নালাগে ৷ ফাগুনৰ মতলীয়া বতাহ জাকৰ মাজতে তিনিআলিৰ দোকানৰ পৰা ৰেচন খিনি লৈ অহাৰ উদ্দেশ্যে আগবাঢ়িছোঁ লাহে-লাহে ৷ তিনি কুৰি দহ তা বছৰ আয়ুস খালো যদিও মই এতিয়াও কঁকাল ভগা বিৰালী হোৱা নাই ৷ নিজৰ কাম নিজেই কৰো ৷ অৱশ্যে পেঞ্চনৰ টকা কেইটা ভতিজা তোয়েই আনি দিয়ে, ল'ৰা হতে অকলে যাব নিদিয়ে, তাকেই দায়িত্ব দিছে ৷ ঔষধৰ দায়িত্ব দিছে ৰুদ্ৰৰ পুতেক'ক ৷ সি দুই-এটকা হেৰ-ফেৰ নকৰা নহয় , এই অমুকাক কি ফাঁকি দিব গলত ধৰিলেই উকটি পেলাব ৷ পিছে মই একো নকওঁ ৷ বান্দৰে কি সাগৰ'ৰ পানী খাই শেষ কৰিব ৷ ভগৱানৰ কৃপাত সকলো আছে বু

বাপেক চাই পুতেক নহ'ল ( এক মিনিটৰ গল্প) --- ৰঞ্জন ভূঞা

অফিচৰ পৰা সোনকালেই আহি পোৱাৰ বাবে নগেন শইকীয়াৰ ছোৱালীজনীৰ খবৰ এটা লৈ অহাৰ মন মেলি লাহে-লাহে খোজ ল’লো পৰিবাৰে কোৱা কথা বোৰ মনতে পাগুলি-পাগুলি ৷ কিহৰ কাৰনে বাবা আজিকালি স্কুলৰ পৰা অহা পলম হয় , তাৰ পকেট খৰচৰ পৰিমাণো বেচি হৈছে আগত’কে ৷ বাবা হ'ল আমাৰ একমাত্ৰ সন্তান ৷ নৱম মান শ্ৰেণীত পঢ়ে ৷ একে বাৰে সৰু বুলিও ক'ব নোৱাৰি ৷ তাৰ বয়সত মই পিতাই লগত পথাৰত আলি-পাহ কাটিছিলোঁ ৷ জিকি নহ'ওক সময় সলনি হল , চিন্তাও সলনি হল , সলনি হল সা-সুবিধা ৷ বাতৰি কাকত , টেলিভিছনত সিহঁতৰ বয়সৰ ল'ৰা হতে ঘটোৱা ঘটনা বোৰ দেখি-পঢ়ি মোক বাৰুকৈয়ে চিন্তাত পেলালে ৷ অফিচতো এনে বোৰ ঘটনা প্ৰায়েই আলোচনা হয় ৷ মা’কে হয়তো ঠিকেই কৈছে বাপেক

বৰলুইতৰ বুকুত যাহ গল এটি সপোন --- দাদুল ভূঞা

শৰতৰ শেৱালি সৰা ৰাতিপুৱা এটা।সি শুনকালে শুই উঠি বাট ললে হাবিতলীয়া
লুঙলুঙীয়া বাটটোৱেদি।সি মানে আমাৰ গুনাধৰ দাইতিৰ পুতেক ঘনকান্ত।যোৱা
বছৰতে সি আহি এই নতুন ঠাইখনত ভৰি দিছিলহি।তেতিয়াৰ পৰাই তাৰ বৰলুইত খনৰ
লগত সম্পৰ্ক।লুইতৰ প্ৰতিটো ঢৌৰ দৰে তাৰ বুকুতো সপোন গঢ়াৰ সোনোৱালী
ঢৌ।বৰলুইতৰ বুকুৱেদি আগতে সি পাৰ হৈ পোৱা নাছিল।এইয়া তাৰ বাবে জীৱনৰ এক
ডাঙৰ অভিজ্ঞতা।প্ৰথম বাৰ যেতিয়া বৰলুইতৰ বুকুৱেদি নাৱৰে যাত্ৰা কৰিছল
সেইদিনাখন সি বৰ ভয় খাইছিল।তথাপি চৰকাৰ আদেশ তথা কৰ্ম সংস্থাপনৰ জটিলতাৰ
বাবে সি আহি ধুবুৰীৰৰ মানকাচৰৰ পালেহি।বুকুত তাৰ অযুত সপোন।সৰুৰে পৰা

চিটি বাছত লগ পোৱা কাশ্মিৰীজনী --- মৃণালৰাজ কলিতা

ৰাতিপুৱাৰ কোমল ৰ'দে সেউজীয়া ধৰণীৰ বুকুত হেঁপাহেৰে উপচায় দিলে সোণোৱালী কিৰণ ৷ নিশাৰ স্বপ্নলীলা নেওচী, আলিংগনৰ শোভা ভেদি আনিলে ব্যস্ততাৰ মালাধাৰী ৷ কোলাহলৰ জোৱাৰৰ আহ্বান য'ত নাই নীৰবতা, নিসংগতা আছে মাথোন ব্যস্ততা ৷ নিন্দ্ৰাময় ৰঞ্জনৰ চকুহালত আৱৰণ ৰূপে প্ৰত্যক্ষ হৈছে এইবোৰ ৷ ৰিণিকি ৰিণিকি পোৰৰ কণিকাবোৰ হেঙুলী ৰহণ সানি সোমায় আহিছে অশৃংখল কোঠালিটোৰ ইমূৰত থকা খিৰিকীখনৰ ফাকেৰে ৷ পলকতে কোঠালিটোৰ চাৰিওফালে পোহৰে উমলিবলৈ ধৰিলে ৷ ৰঞ্জনে চকুহাল মোহাৰি শোৱাৰ পৰা উঠি বিচনাখনতে বহি পৰিল ৷

মানৱতাৰ --- মৃদুল শইকীয়া (মৃদু জোনাক পয়োভৰ)

->ঐ লৰাটো ! সোনকাল কৰ |কিমান সময় লবি আৰু ? সাউতকৈ বেটাৰ জোতাযোৰ আনি দে
|অ' অ' বিচনাত থোৱা কিতাপখিনী বেগটোত ভৰাই দে যা...
পিন্টুৰ কিতাপকেইখন দেখি মোৰ বৰ ইৰ্ষা হয় |মইয়ো যদি এনেকৈ স্কুল যাব পালো
হয় !এই আখৰবোৰ পঢ়িব পাৰিলো হয় ! কিতাপকেইখন লিৰিকি বিদাৰি স্কুলবেগটোত
ভৰাই দিলো |
->ঐ লৰাটো ?? ইমান পৰ লাগে নে ? বাছ আহিলেই লৈ আহ বেগটো...
দৌৰি গৈ বেগটো বাইদেউৰ হাতত দিলো |
->যা, বাচন কেইটা ধুই লগৈ |বাৰ্থৰুমৰ কাপোৰ কেইটাও ধুই দিবি...
দুচকুৰ অশ্ৰুৱেই যেন মোৰ জীৱনৰ সাৰথি |পিতাই অ' , তইনো বাৰু মোক কিয় ইয়ালৈ পঠালি...

বিচ্ছিন্নতাবাদী সমাজ --- দাদুল ভূঞা (জোনাক)

বাৰীষাৰ বতৰ,সুন্দৰে বাৰান্দাত তামোল এখন মুখত পাগ দি বহি আছে ।মনত কিছু সমাজ খনৰ প্ৰতি থকা আবেগ।সেই সুন্দৰৰ সমাজ খন কেনেদৰে বিচ্ছিনতাবাদত পৰিনত হলগৈ আৰু বহুত কিবা কিবি মন দাপোনত উটি ভাহিঁ ফুৰিব ধৰিছিল।অতীতৰ মধুৰ ক্ষনবোৰ বতাহ এচাটি উৰি যোৱাৰ দৰে উৰি গুছি গৈছিল।

এজাক নেৰানেপেৰা বৰষুনে আজি কেইবাদিনো ধৰি আমনি কৰি আছে ।গাওঁখনৰ কাষেদি শিঙৰাজান নদীৰ এটি সুতি ফাটি গৈছে।বাৰীষাৰ ফেনে ফুটুকাৰে ভৰা নদীখন নৱপুস্পিতা গাভৰুজনীৰ দৰে লাগিছে।তাত এদিন সকলোৱে একেলগে মাছ ধৰিছিল আৰু গাৱঁত বৰভোজৰ মেলা পাতিছিল।

তুমি মোৰ মনালিছা --- বিভা ৰাণী দাস

বুকুত একুৰা কেচা মৰম লৈ যীশু ডিব্ৰুগড়ৰ পৰা মিৰ্জা অবিমুখে ৰাওনা হ'ল ৷ আজি প্ৰায় ২৫ বছৰৰ মূৰত সি নিজৰ ঘৰখনলৈ আহিছে ৷ মাকৰ মৃত্যুৰ পিছত সিহঁতৰ পৰিয়ালটো অৰ্থাৎ দেউতাক আৰু ভায়েক নিভাজ, দেউতাকৰ কৰ্ম সূত্ৰে ডিব্ৰুগড়তে থাকিবলৈ ল'লে ৷ সিহঁতৰ সেই পুৰণা মৰমৰ ঘৰটোত ভাৰতীয়া পদুম আৰু তাৰ মাক আজিও আছে ৷ মাজতে মোমায়েকৰ বিয়াত আহোঁতে দেখিছিল, সিহঁতে মাকৰ দৰেই ঘৰখন সুন্দৰকৈ সজায় ৰাখিছে ৷ তেতিয়া সি একো বুজিব পৰা হোৱা নাছিল আৰু আজি সি সম্পূৰ্ণ ব্যক্তিত্বশীল এজন পুৰুষ ৷ যাৰ অনুভুতি আছে, প্ৰেম আছে ৷ সি নিজৰ কল্পনাক কেনভাচত ৰং সানি আকাৰ দিব পাৰে ৷ ঈশ্বৰ প্ৰদত্ত তাৰ এই দৈব্য গুনৰ বাবে আজি সি প্ৰশংশীত , পুৰস্কৃত ৷

অনুসূচনা --- হেমেন নাথ নিয়ৰ

- কথাটো সি বিশ্বাস কৰিব পৰা নাই ৷ ব্ৰজ পৰা মানুহৰ দৰে বিচনাতে সি কুচি-মুচি বহু সময় বহি থাকিল ৷ অৰ্ণৱে কিবা-কিবি কৈ আছে ৷ সি একো শুনা নাই ৷ তাৰ দুচকুত ৰাতি হৈ যোৱা ঘটনাটোৰ দৃশ্যবোৰ এফালৰ পৰা ভাঁহি উঠিল ৷ তেজেৰে লুতুৰি – পুতুৰি হৈ পৰি থকা কুষ্ঠৰোগীটো ৷ মৃত্যু যান্তণাত চতফটাই সহায়ৰ বাবে কাতৰ ভাৱে সিঁহত দুটিলৈ চাই থকা তাৰ সৰু চকু দুটি , কি দৰে ৰাতিৰ এন্ধাৰৰ সুযোগলৈ অৰ্ণব আৰু সি পলাই গুচি গৈছিল স্বাৰ্থপৰৰ দৰে ৷ তাৰ সকলোবোৰ এফালৰ পৰা মনত পৰি গ’ল ৷
- “ অৰ্ণব ব’লছোন এবাৰ মেডিকেলৰ পৰা আহো ৷”
- অৰ্ণৱৰ ফালে নোচোৱাকৈয়ে সি ক’লে ৷

বৰ্তমান জনপ্ৰিয় লিখনি