কবিতা :: আধৰুৱা সপোন --- জানকী ৰায়

নুবুজিলো কেতিয়াও
হয়তো নোৱাৰিলো বুজাব
অথচ দিনে নিশাই প্ৰতিপল
অহৰহ বৈ থাকে
তোমাৰেই ভাবনা হৃদয়ত ।

নিষ্ঠুৰ তুমি নে মোৰ সময় ?
তোমাৰ নিচিনাকৈ মোৰো দেহত
শিৰে শিৰে ৰক্তকণা বৈ
দেহৰ ভাজে ভাজে
দূখ ভাগৰ, শোক চিন্তাই
অহৰ্নিশে তোমাৰো বাগৰ সলায়
কিন্তু কিয় আজি ইমান দুৰ্বল মোৰ অনুভৱ
চিগো বুলিয়েই জানো চিগিব পাৰি
হৃদয়ৰ বান্ধোন !

দেখিছিলো জানা মইওঁ
তোমাৰ দুচকুতে এটি সজল সপোন
সাজিছিলো মৰমৰ ঘৰ
তুমি .... মই .... আৰু আমি .... !

সময়ে সকলো সলায়
সময়ে সকলো পাহৰায়
জীৱনৰ দিশ আজি তোমাৰ সলনি হ'ল
প্ৰেমৰ নতুন শিহৰণেৰে মন আলোকিত হ'ল
সেয়ে চাগে তুমি পাহৰিলা
ভালপোৱাৰ বহু কথা …
এনে বহু আশা, বহু সপোন
যি মোৰ বুকুতে ৰৈ গ'ল আধৰুৱা হৈ ।।

বৰ্তমান জনপ্ৰিয় লিখনি

শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,041
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,499
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,536
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,399
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:995