কবিতা :: ৰাতিপুৱাৰ অনুভৱ --- সমুজ্জ্বল ডেকা

ৰাতিপুৱা টোপনিৰ পৰা সাৰ পাওঁ যেতিয়া

চোতালত কপৌ চৰাই এজাক আহি পৰে তেতিয়া

পোহনীয়া পাৰ চৰাইবোৰে

ৰুণ দি বাৰে বাৰে মাতে

দুৱাৰ খুলি দিলেই উৰি গৈ ঘৰৰ মূধচত পৰে ৷

আহ্ আহ্ আহ্ .....

মোৰ মাতত আশাৰ ৰঙবোৰ ভাহে

কপৌজাকৰ স'তে সিহঁতে একেলগে উমলে

মিতিৰালিৰ ভাষা মৰমৰ ভাষা সিহঁতে ভালকৈ বুজে

সেয়েহে হয়তো

মৰম প্ৰতিদানত আমৰণ মৰম যাঁচিব জানে

শান্তিৰ প্ৰতিদানত আমৰণ প্ৰশান্তি যাঁচিব জানে

নহ'লেনো মূল্যবোধৰ ভাবনা উৰণৰ আচৰণত কেনেকৈ জাগে ৷

ইহঁতৰ উৰণৰ বা লাগি

মোৰ দগ্ধ হৃদয়ত প্ৰাকৃতিক শীতলতা নামে ৷

হাতত লৈ চাউল,চিৰা আৰু দাইল গুটি

মুঠি- মুঠি নিতৌ দিওঁ সিঁচি

ঠোঁটেৰে খাইছে এফালৰ পৰা বুটলি বুটলি

স্বচ্ছতাৰ ভাষাও হয়তো সিহঁতে জানে

সিহঁতে জানে স্বচ্ছতাই দেখুৱাই যে বিৰল কৃষ্টি-সৃষ্টি ৷

কি বাৰু নাজানে....!

শেৱালি সৰা বতৰত

মইনাই লৰি-ঢাপলি আহে

তলসৰা শেৱালি খৰাহীতে ভৰাই

তাই কি যে আনন্দত উমলে

ৰাতিপুৱাৰ শেৱালি আৰু ইয়াৰ সুবাস

ক'ব নোৱাৰাকৈ মোৰো ভাল লাগে...!!

বৰ্তমান জনপ্ৰিয় লিখনি

শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,499
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,536
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:995
শিতান: অসমীয়া কৌতুক
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:677