চুটি গল্প :: তোমাৰ সন্ধানত --- দীপাংক শৰ্ম্মা

দীপাংক শৰ্ম্মা's picture

পুৱা ৯ মান বজাত, বাইক খন পাৰ্ক কৰি, অজয়, ল’ৰাল’ৰিকৈ সোমাই আহিল, হস্পিতেললৈ । “PrimeCare Hospital”. চহৰৰ এখন ব্যস্ত প্ৰাইভেট হস্পিতেল । অজয়, হস্পিতেলৰ পেথ’ল’জি বিভাগৰ লেৱ টেকনিচিয়ান । আজি তাৰ পুৱাৰ ডিউটি আছিল । পিছে ঘৰৰ পৰা ওলাই কিছু দুৰ আহোতে, বাইক খনৰ টায়াৰ পাম্পছাৰ হ’ল । ইফালে ডিউটিটো পুৱা ৮ বজাতেই আৰম্ভ হয় । খৰধৰকৈ বাইকৰ, টায়াৰ Repair কৰি আহোতে আজি পলমেই হ’লহি তাৰ ।

পেচেন্টৰ লানি নিছিগা শাৰী । বহুত পেচেন্ট আজি । Attendance টো দি, ল’ৰাল’ৰিকৈ কামত ধৰিলেহি সি । PrimeCare হস্পিতেলখন, Diagnostics চেন্টাৰ হিচাৱে খুৱ নাম আছে । প্ৰথমতে PrimeCare এখন Diagnostics চেন্টাৰেই আছিলে । লাহে লাহে এতিয়া ই এখন পুৰ্নাংগ হস্পিতেল হৈ পৰিল । ইন্দ’ৰ, আউতড’ৰ, অপাৰেচন থিয়েটাৰ ইত্যাদি, সকলো বিলাক বিভাগ আছে ইয়াত আজিকালি । “এ অজয়, আহিলা । এ এই কেইটা ফটাফট entry কৰি দিয়াছোন । মোক আকৌ ড: আহুজাই মাতিছে সোনকালে, কিবা হ’ল ।“ অজয়ৰ সহকৰ্ম্মী বিশালে লেৱ টেস্ত Findings ৰ লিষ্ট এখন অজয়ক দি ল’ৰাল’ৰিকৈ ওলাই গ’ল ।

এনেদৰে কামৰ হেচাত দুপ’ৰীয়া কেতিয়ানো ২ বাজিল অজয়ে গ’মেই নাপালে । লেবৰ পৰা ওলাই, লান্স ক’ৰিবলৈ বুলি অজয় হস্পিতেলৰ কেন্টিন পালেহি । পোলাও, এক প্লেট অৰ্দ্দাৰ দি সি ব’হিছেহি । এনেতে পিছফালৰ প’ৰা ছোৱালী এজনীৰ মাত শুনিলে । “Excuse me! মই ইয়াত ব’হিব পাৰোনে ?” মাতটো, তাৰ ক’ৰবাত শুনা শুনা যেন লাগিছে । কিবা এটা চিনাকি চিনাকি লাগিল । ঘুৰি চাই দেখে, নাৰ্ছৰ পোছাকত, সেয়া দেখোন ম’নমী । অজয় আচৰিত হ’ল । “আৰে, তুমি ইয়াত ?” অজয়ে সুধিলে । “ওঁ, মই ইয়াত প’ৰহি জ’ইন কৰিছো । তুমিও কি, ইয়াতেই কৰা নেকি ?” তাই সুধিলে । “অ মই পেথ’লজিত, যোৱা বছৰৰ পৰা ক’ৰি আছো ।” সি উত্তৰ দিলে । তাই আকৌ কৈ গ’ল । “ইমান বছৰৰ মুৰত লগ পাই বৰ ভাল লাগিল অ অজয় । জানা, তোমাক মই দেখিয়ে চিনি পালো । তোমাৰ চেহেৰা কিন্তু, একদ’ম একে আছে দেই । ” দুই এক সৰুসুৰা ক’থা পাতি, হাতৰ ঘড়িটোলৈ চাই, তাই যাবলৈ লৈ, ক’লে । “মই লাঞ্চ কৰিলোৱেই । তুমি বহা অজয় । মই যাওঁ । আ, লগ পাই থাকিম কিন্তু ।” এইবুলি কৈ তাই গ’লগৈ । তাইক হঠাতে লগ পোৱাত, ক’বনোৱাৰাকৈ অজয়ৰ মনলৈ কিছু পুৰণি স্মৃতি ভাহিঁ আহিল ।

অজয় আৰু ম’নমী হায়াৰ চেকেন্দেৰি একেলগে পঢ়িছিল । হায়াৰ চেকেন্দেৰি পাছ ক’ৰাৰ পাছত তাই নাৰ্ছিং পঢ়িবলৈ গুছি গৈছিল আৰু সি পেৰা মেডিকেল পঢ়িৱলৈ আহিছিল । তাৰ পিছত বহু দিন সি তাইৰ খবৰ পোৱা নাছিল । হায়াৰ চেকেন্দেৰি পঢ়ি থকা অবস্থাত, সিহঁত দুয়ো খুব ভাল বন্ধু আছিল । লাহে লাহে ম’নমীক, সি, অজানিতে ভাল পাই পেলাইছিল । কিন্তু, মনৰ এই ভালপোৱা, বহুত বাৰ ম’নমীক, জনাব খুজিও, সি ক’বলৈ সাহস কৰিব প’ৰা নাছিল । তাইৰ বা তাৰ প্ৰতি কি ভাৱ আছে, সি ধৰিব পৰা নাছিল । কেতিয়াবা তাৰ এনে লাগে যেন, ম’নমীয়ে তাক, কেৱল বন্ধু হিচাবে বিচাৰে । কেতিয়াবা আকৌ, মন’মীৰ কিছু সৰু সুৰা কথাত তাৰ এনে লাগে, যেন ম’নমীয়েও তাক ভাল পাই । সি কিন্তু কোনোকালেই ম’নৰ ভাৱ তাইৰ আগত প্ৰকাশ কৰিব প’ৰা নাছিল । তাৰ এনে লাগে যেন, সি যদি তাইক মনৰ কথা কৈ দিয়ে, তেতিয়া যেন তাৰ লগত থকা, তাইৰ বন্ধুত্ত চিৰদিনলৈ হেৰাই যাব । মুঠতে তাইক, সি কোনোপধ্যেই হেৰুৱাব খোজা নাছিল । এনে দৰে সময় বোৰ পাৰ হৈছিল । আৰু, এটা সময়ত, সিহঁত হায়াৰ চেকেন্দেৰি পাছ কৰি নিজৰ নিজৰ বাটেদি আগবাঢ়িছিল । অজয়ৰ পিছে মনৰ ভাৱ মনতেই থাকি গৈছিল । ম’নমীৰ আগত, অন্তৰৰ কথা, সি প্ৰকাশ কৰিব পৰা নাছিল । তাৰ হিয়াৰ কোনোবা কোনত অজানিতে, তাই, ৰৈ গৈছিল । আজি হঠাৎ হস্পিটেলত ম’নমীক ল’গ পাই, তাৰ এনে লাগিল, যেন ভগৱানেহে তাক আৰু এটা সুযোগ দিছে । ম’নমীক, অন্তৰৰ ক’থা ব্যক্ত কৰিবলৈ ।

“দাদা পোলাও”। পুৰনি স্মৃতিৰ মাজত উটি ভাহি থাকোতেই ৱেইটাৰে পোলাও এক প্লেট দি থৈ গ’লহি । সি বাস্তৱলৈ ঘুৰি আহিল । ল’ৰালৰিকৈ পোলাও প্লেট শেষ কৰি অজয়ে দিউটি লৈ বুলি খোজ ল’লে ।

গ’ধুলি ডিউটি শেষ কৰি ঘৰ পাই দেখে, ঘৰত দেখোন ভীষন আড্ডা । তাহাতৰ ঘৰৰ দ্ৰৱিং ৰুমত মাক, দেউতাক, ভনীয়েক অৰ্পিতা, অৰ্পিতাৰ লগৰ তাহাতৰ ওচৰ-চুবুৰীয়া অঞ্জলী, অঞ্জলীৰ মাক, গোটেই বোৰে কিবা কথাত হাঁহি আছে । ভনীয়েক অৰ্পিতাৰ দুবছৰৰ আগতে বিয়া হৈ গৈছে, পুলিছ ইন্সপেক্তৰ বিমান বৰুৱাৰ লগত । তাই অহা দুদিন মান হ’ল । বৰ্তমান তাই Pregnant হৈ থকাৰ বাবে, বিমানে তাইক সিহঁতৰ ঘৰত থৈ গৈছেহি ।

“দাদা, পালেহি”। ভনীয়েকৰ লগৰ অঞ্জলীয়ে মাত ল’গালে । “অ এয়া ।” এইবুলি কৈ সি ভিতৰলৈ সোমাই গ’ল । অঞ্জলী, ভনীয়েকৰ খাছ বন্ধু । সিহতৰ ঘৰ খনৰ লগত অঞ্জলীৰ ঘৰ খনৰো খুব ওচৰ সৰ্ম্পক । অঞ্জলীও সিহঁতৰ ঘৰলৈ প্ৰায়েই আহি থাকে । মাজে মাজে কেতিয়াবা সি অনুভৱ ক’ৰে, অঞ্জলীৰ, তাৰ প্ৰতি, কিবা অলপ যেন বেছি বিশেষ ভাৱ এটা আছে । পিছে সিহে অ’লপ আঁতৰি আঁতৰি ফুৰে তাইৰ প’ৰা ।

ৰাতি ভাত খাই উঠি ভনীয়েক আহিল তাৰ ৰুমলৈ । সি তাইক বৰ ম’ৰম ক’ৰে । “কি অ, ডিয়েৰ চিছটাৰ । শহুৰৰ ঘৰত ঠিকঠাক আছটো । আজিকালি টিভিত কিবা কিবি নিউজ দেখি থাকো অ’ । কিয় জানো, তোলৈ, মাজে মাজে অহেতুক চিন্তা কিছুমান লাগি থাকে ।” দুহাতেৰে, ভনীয়েকৰ গাল দুখন ধৰি, সি ক’লে ।

“তেনে একো চিন্তা ক’ৰিব নালাগে Brother. মই ঠিকেই আছো । ভনীয়েক অপিৰ্তাই কৈ গ’ল । মোৰ বিমানৰ ঘৰ খন খুৱ ভাল । বিমানেও মোক খুব মৰম ক’ৰে । পিছে তই কি ভাবিছ । অঞ্জলী সিফালে ৰৈ আছে কিন্তু । মোক প্ৰায়েই সুধি থাকে তোৰ ক’থা । পিছে তইবোলে তাইক পাট্ট্টাই নিদিয় । চা Bro. কিবা চিন্তা এটা কৰ । পাছত পস্তাবি । তাই বৰ ভাল ছোৱালী । মায়েও খুব ভাল পাই তাইক । তাই আমাৰ ঘৰৰ বোৱাৰী হ’লে, ঘৰত পাছলৈ শাহু বোৱাৰীৰ কাজিয়াই নাথাকিব । আৰু, মোৰো ঘৰলৈ আহি ভাল লাগিব দেচোন । তই আকৌ তাইক পাট্টাই নিদিয় নহয় ।” হাহি হাঁহি ক’থাবোৰ কৈ গ’ল ভনীয়েকে । “হয় হয় ওলা মোৰ ৰুমৰ প’ৰা । অঞ্জলীৰ ছামছি ক’ৰবাৰ । মোৰ সময় নাই এইবোৰ ভাবি থকাৰ । তই যা ইয়াৰ প’ৰা । শুই থাকগৈ । ৰাতি হ’ল । ” অজয়ে ধেমালিতে তাইক আতৰাই পঠিয়াই মেগাজিন এখন উলিয়াই ল’লে ।

হস্পিতেলৰ ডিউটিৰ হেঁচাত দুই তিনিদিন পাৰ হৈ গ’ল । ছেগ বুজি ম’নমীক ল’গ কৰো বুলি এদিন সি নাৰ্ছৰ ডিউটি ৰুমলৈ গ’ল । তেতিয়া, ডিউটি ৰুমৰ ওচৰৰ কেবিন এটাত ৰোগী এজনক attend কৰি আছিল তাই । অজয়ে অলপ সময় ৱেইট কৰিলে তাতে । সেইদিনা, ল’ৰাল’ৰিতে তাইৰ ম’বাইল নম্বৰটো লোৱা নহ’ল । আজি ল’ব লাগিব । সি মনতে ভাবিলে ।

অলপ পাছত, ম’নমী ওলাই আহি, অজয়ক দেখি, সুধিলে । “এ অজয়, কি কৰিছা ।” অজয়ে ক’লে, “কি কৰিম আৰু । তোমালৈ ৱেইট কৰি আছো । সেই দিনাৰ প’ৰা তোমাক লগ কৰিব পৰাই নাই নহয় । চাওঁ, তোমাৰ ম’বাইল নম্বৰটো দিয়া । তোমাক মই পাছত ফোন কৰিম । এতিয়াটো তুমি ব্যস্তই থাকিবা । ” এইবাৰ ম’বাইল নম্বৰটো দি তাই অজয়ক ক’লে । “পিছে শুনা, কাইলৈ মোৰ অফ আছে । তুমি, সময় অলপ ওলোৱা না । আড্ডা এটা দিব লাগিছিল নহয়, নে কি কোৱা ।“ অলপ চিন্তা ক’ৰি সি উত্তৰ দিলে । “ঠিক আছে । Done. প্লেন বনাই, পাচত তোমাক মই ফোন কৰি আছো ।” এইবুলি কৈ অজয়ে তাইৰ ওচৰৰ পৰা গুছি আহিল ।

চহৰৰ মাজেদি তীব্ৰ গতিত বাইক চলাই গৈ আছে অজয় । দিনটোত, ভীষন ৱৰ্ক ল’ড পৰাৰ পাছটো, আজি দেখোন তাৰ মনটো কিবা মুকলি মুকলি লাগি আছে । ব্যস্ত মহানগৰীৰ, ব্যস্ত ট্ৰেফিকেও তাৰ মন’লৈ কোনো আমনি ভাব আনিব পৰা নাই । কিবা যেন আজি সকলোবোৰ সুন্দৰ, ধুনীয়া লাগিছে তাৰ ।

ঘৰ গৈ পা্যেই সি তাৰ সহকৰ্ম্মী বিশালক ফোন ক’ৰিলে । “হেল্ল’ বিশাল । এটা হেল্প লাগিছিলহে তোমাৰ । অহাকালিলৈ, ঘৰত মোৰ ইমাৰজেন্সি এটা কাম ওলাল হে । তুমি মোৰ ডিউটিটো কৰি দিয়া না কাইলৈ । মই পৰহিলৈ তোমাৰ ডিউটিটো কৰি দিম, ঠিক আছে । ” বিশাল মান্তি হ’ল । “হওঁক তেও কাইলৈ গোটেই দিনটো পালো ।” সি ভাবিলে ।

ৰাতি দিনাৰ কৰি উঠি, সি চিন্তা কৰিলে কাইলৈ আৰু সি দেৰি নকৰে, সকলো সাহস গোটাই সি ম’নমীক তাৰ অন্তৰৰ সকলো কথা নিগৰাই দিব । সি তাইক কাইলৈ প্ৰপ’জ কৰাৰ সিদ্ধান্ত ল’লে । সি ভাবিলে, যি হয় দেখা যাব । এনেদৰে আৰু সি থাকিব নোৱাৰে । ইতিমধ্যে সি তাইৰ লগত ফোনত কথা পাতি পিছদিনা ৰেষ্টুৰেন্টত লাঞ্চ কৰাৰ প্লেন এটা বনালে ।

চহৰৰ মাজমজিয়াৰ এখন ৰেষ্টুৰেন্ট Center-Joint । অজয় আৰু ম’নমী সোমাই আহিল । ৰেষ্টুৰেন্টত আজি বৰ ভীৰ নাই । টেবুলৰ চকী এখন টানি মনমীক বহিবলৈ দিলে । আন এখন চকীত বহি সি ৱেইটাৰক মাতিলে । ৱেইতাৰে টেবুলত খালি গিলাচ দুটা, আৰু খোৱা পানীৰ বটল এটা দি গ’লহি । অজয়ে ম’নমীক অলপ লক্ষ্য কৰিলে । ট’প আৰু জীন্সত মনমীক, আজি বৰ ধুনীয়া দেখাইছে । অলপ পাছত, ৱেইতাৰে সিহতৰ টেবুলত দুখন মেনু দি থৈ গ’লহি ।

মেনু চাই, সিঁহতে পছন্দৰ খানা অৰ্দ্দাৰ দিলে । কলেজৰ দিনৰ বিভিন্ন পুৰণি কথাত সিহঁতৰ আড্ডা, ক্ৰমাৎ জমি উঠিব ধৰিলে । ইতিমধ্যে, ৱেইতাৰে, অৰ্দ্দাৰটো তাহাতৰ টেবুলত চাৰ্ভ কৰি থৈ গ’লহি । পিছে, খোৱাৰ মাজে মাজে, অজয়ে, চিন্তা কৰি আছে সি কিদৰে কথাতো উলিয়াব । এনেতে তাই সুধিলে, “সেইযে আমাৰ লগৰ মনোজ, বিবেক, অচ্যুত, সিহত আজিকালি ক’ত অ । কিবা খবৰ পোৱানেকি সিঁহতৰ ।” অজয়ে সিহতৰ বিষয়ে কৈ গ’ল । বিভিন্ন কথাৰ মাজেৰে ২ ঘন্টা মান যে কেনি উৰি গ’ল, সিঁহতে গমেই নাপালে ।

“আজি মোৰ পিছে তোমাক কিছু কথা কবলগীয়া আছে ।” অজয়ে তাইৰ ফালে চাই ক’লে । ঠিক একে সময়তে তাইয়ো উত্তৰ দিলে । “তোমাক, মোৰো অলপ কথা ক’ব লগা আছিল কিন্ত্তু ।”

অজয়ৰ মনটো ভাল লাগি গ’ল । আৰে, তাৰমানে তাইয়ো, সি ভবাৰ দৰে একে কথাই কব বিচাৰিছে । তাইৰো তেনে তাৰ প্ৰতি তেনে এটি ভাবেই আছিল । অজয়ৰ হাৰ্ট বিট অলপ বাঢ়িব ধৰিলে । অজানিতে চকুৱে মুখে হাঁহি বিৰিঙি গ’ল ।

“ঠিক আছে কোৱা তেন্তে ।” সি হাঁহি হাঁহি ক’লে । “নাই তুমি কোৱা, তুমিহে প্ৰথম ক’ম বুলি কৈছিলা ।” ম’নমীয়ে ক’লে । অজয়ে উত্তৰ দিলে, “এ নালাগে দিয়া, আগতে তুমিয়ে কোৱা, কি কব খুজিছিলা । Ladies first Yaar. নাজানা নেকি ?” অলপ সময় অজয়ৰ মুখলৈ চাই ম’নমীয়ে, তাইৰ বেগটো খুলিলে । Invitation কাৰ্ড এখন উলিয়াই অজয়ক দি ক’লে । “এয়া লোৱা । অহা মাহৰ ২২ তাৰিখে মোৰ বিয়া । যাব লাগিব কিন্ত্ত । মই কোনো Excuse নুশুনো । ok.”

এয়া কি । অজয়ৰ মুৰত যেন সৰগ খনহে ভাঙি প’ৰিল । হঠা্ৎ এনে এটি মুহুৰ্ত্তৰ সন্মুখীন হ’ব বুলি সি কেতিয়াও ভবা নাছিল । তাৰ হৃদয় খন যেন মুহুৰ্ত্ততে থানবান হৈ গ’ল । হিয়া খন প্ৰচন্দ জোৰেৰে ধপধপাব ধৰিলে । তথাপিও মনৰ ভাৱ লুকুৱাই, সি ফুৰ্তি পোৱা যেন দেখুৱাই তাইক ক’লে, “Wow Great. কিয় নাযাম । মই নিশ্চয় যাম, পিছে দৰা ক’ৰ ।” কিন্ত তাৰ মনেহে জানিছে, তাৰ কেনে লাগিছে । চাৰিওফালে যেন, কেৱল এক আন্ধাৰ অনুভৱ কৰিলে সি । কিবা যেন এক শুন্যতা ।

তাৰ নিজৰ ওপৰত খং উঠিল । ছে: ইমান সৰু কথা এটা, সি কিয় তাইক আগতে ক’ব নোৱাৰিলে । এতিয়াতো সকলো শেষ । সি মনে মনে ভাবিলে । এনেতে মনমীয়ে সুধিলে, “কি হ’ল । কোৱা আকৌ তোমাৰ কথাটো । কিবা কব খুজিছিলা নহয় ।” “এ হ’ব দিয়াহে । পিছত ক’ম । ইমান দৰকাৰী কথা নহয় । ” সি উত্তৰ দিলে । “পিছে দৰা ক’ৰ নক’লা যে । কেতিয়া চিনাকি কৰি দিবা মোক হু ।” প্ৰসংগ সলাবলৈ বুলি সি সুধিলে ।

লাঞ্ছ কৰি উঠি, ৰেষ্টুৰেন্টৰ পৰা ওলাই, সিহঁত অলপ ম’ল এখনত সোমাল । মনমীৰ কিবা অলপ বস্তু কিনিব লগা আছিল । অন্তৰৰ ভাব, মুখত, যাতে প্ৰকাশ নাপায় তাৰ বাবে অহৰহ কষ্ট কৰি অজয়ে সময় খিনি তাইৰ লগত পাৰ কৰিলে । সন্ধিয়া, তাইক হোষ্টেলত নমাই সি ঘৰ পালেহি ।

নিশা, ঘৰলৈ আহি ভাত পানী খাই শুবলৈ লওঁতে, কিয় জানো, অজানিতে তাৰ চকুৱেদি, দুধাৰি চকুলো বৈ গল । সাধাৰনতে সি আবেগিক নহয় । কিন্ত্তু হঠাৎ আজি কি যে হ’ল । নিজৰ আবেগক যেন সি চম্ভালিৱই পৰা নাই ।

লাহে লাহে, দিন, মাহ বাগৰিব ধৰিলে । হস্পিতেল আৰু ঘৰ, ঘৰ আৰু হস্পিতেল । যন্ত্ৰবৎ, সময়বোৰ তাৰ পাৰ হ’ব ধৰিলে ।

আজি, দেওবাৰ । পুৱা, অজয় অলপ দেৰিকৈ উঠিলে । আজি তাৰ ডিউটি নাই । শুই উঠি ব্ৰেকফাষ্টৰ টেবুলত বহোতে মাকে ক’লে । “বাবা, আজি ৰাতি বেলেগ কাম নাৰাখিবি দেই । ভন্টি আহিছে নহয়, সেয়ে অঞ্জলীহঁতৰ ঘৰলৈ আজি ৰাতিৰ সাঁজ খাবলৈ মাতিছে । আমি যাম । তোকো মাতিছে । নগ’লে কিন্ত্তু বেয়া পাব তাহাতে ।” “থিক আছে । চাও বাৰু । ” সি উত্তৰ দিলে ।

আবেলি, এনেয়ে অলপ যাও বুলি বাইক খন লৈ সি ওলাই গ’ল । অলপ দুৰ গৈ, সি অঞ্জলীক দেখি সুধিলে “অঞ্জলী, ক’লৈ যোৱা ?” তাই ক’লে “এ অলপ মাৰ্কেটৰ পৰা আহোঁগৈ ।“

“ঠিক আছে, উঠা । মইও সেইফালে গৈ আছো । নমাই দিম তোমাক ।“ এইবুলি কৈ, অজয়ে তাইক বাইকত উঠিবলৈ ইংগিত দিলে । তাইও বিনা দ্বিধাই উঠি ল’লে । বাইক আগবাঢ়িল । “আজি পিছে ৰাতি আমাৰ ঘৰলৈ যাব লাগিব দেই, বেয়া পাম ন’হলে ।” তাই ক’লে । “ঠিক আছে পিছে কি খুৱাবা আমাক । মই চিম্পল বস্তু নাখাও কিন্তু । Special লাগিব মোক ।” অজয়ে সুধিলে । তাই ক’লে “ঠিক আছে, আগতে আহকচোন । Special পাব নহয় ।“ তাইৰ কথাত দুয়ো হাহিঁলে । অলপ পাছত মাৰ্কেট পাই অজয়ে তাইক নমাই দিলে ।

“এতিয়া পিছে ক’ত যাব । কিবা কাম আছে নেকি?” তাই সুধিলে । “নাই । একো কাম নাই । কিয় সুধিলা ।” অজয়ে ক’লে । “ঠিক আছে তেন্তে । আহক মোৰ লগত, অলপ বজাৰ কৰো । তাৰ পিছত মোক ঘৰত থৈ আহিবগৈ ।“ এটি মিচিকিয়া হাঁহিৰে তাই ক’লে । “ওকে মোক খটুৱাইছা নহয় । হু । ঠিক আছে ব’লা । অজয়ে হাঁহি হাঁহি ক’লে ।“ দুয়ো আগবাঢ়িল ।

তাৰ কৰবাত পঢ়া মনত পৰিল, কেতিয়াবা, কাৰোবাক যদি আজীৱন কাষত পাব বিচৰা, তেনে, আদৰি ল’ৱা তেওঁক, যি তোমাক ভাল পায় । তেওঁক নহয় যাক তুমি ভাল পোৱা ।

------------------------ সমাপ্ত --------------------------

শেহতীয়া গল্প

মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা: 606

গহীন গম্ভীৰ পৰিবেশ ৷ নিমাওমাও পৰিবেশে অৰ্ণৱৰ হিয়া খন আজুৰি নিব লৈছে ৷ যন্ত্ৰণাৰ উমান পাই বুকু খন উঠানমা কৰিছে তীব্ৰ গতিত ৷ বুকুৰ ভিতৰৰ ধানবনা শব্দ মাহীয়ে শুনা পাব বুলি বুকুখন জোৰকৈ ধৰিছে ৷ বৰ অসহায় আজি পৰিস্থিতিৰ ওচৰত অৰ্ণৱ ৷ নিজৰ মানসিকতাৰ ওপৰত ধিক্কাৰ জন্মিছে ৷ মাহীৰ প্ৰেম , মাহীৰ ত্যাগ,মাহীৰ মহানতাৰ সন্মুখত অৰ্ণৱ আজি তুচ্ছ ৷

অৰ্ণৱ , ধৈৰ্য্য ধৰা ৷এই সময় বিচলিত হোৱাৰ নহয় ৷ এই সাহসী ছোৱালী জনীলৈ চোৱা ৷ জীৱন যুদ্ধত হাৰিও চকুলো টুকা নাই ৷ কাৰণ তাইৰ ভিজা চকুযুৰিয়ে যে তোমাক কষ্ট দিব ৷ এইয়া তোমাৰ পত্নী তোমাৰ প্ৰেয়সীৰ প্ৰকৃত প্ৰেম ৷ তাইক হাঁহি হাঁহি বিদায় দিয়া ৷
অস্ত্ৰোপচাৰ ৰুমৰ মাহীক লৈ যোৱা হল ৷ মৃতপ্ৰায় শৰীৰ ৷ জীৱন যুদ্ধৰ এজনী সফল নায়িকা ৷ জীৱন মৃত্যুৰ আগক্ষণত ও প্ৰিয়তমৰ হাতত ধৰি শেতা হাঁহিৰে সাহস দিছে, তাইৰ হৃদয়ে যেন কব বিচাৰিছে অৰ্ণু মই আহিম সোনকালে ৷ তুমি মন বেয়া নকৰিবা ৷

. . একদম দুষ্ট দেই তুমি ৷ কিয়নো ইমান জোকাই থাকা ৷ মই কান্দিয়েই পেলাম কিন্ত ৷
মাহী ৰ এনে শিশুসুলভ কথাবোৰেই অৰ্ণৱৰ জীৱন ৰঙীয়াল হৈ আছে ৷

অৰ্ণৱ আৰু মাহী দুয়ো দুৰ্দান্ত প্ৰেমিক ৷ প্ৰেমৰ ইতিহাসৰ সুচনা কৰাৰ মন ৷ ব্যবসায়ীত নামজ্বলা অৰ্ণৱৰ পৰিয়ালৰ মানুহেও গাৱঁৰ সহজ সৰল মাহীক বোৱাৰী কৰিবলৈ কুন্ঠাবোধ কৰা নাই ৷ ব’হাগৰ সোমবাৰৰ ভাল ক্ষণ চাই হিন্দু বেদৰ মন্ৰৰ ধ্বনিৰে মুখৰিত পৰিবেশত অৰ্ণৱ আৰু মাহী এক হোৱাৰ শপত লৈছিল ৷ তুমি মোৰ মাথোঁ মোৰ ৷ তোমাৰ সকলো দুখ আজিৰ পৰা মোৰ আৰু মোৰ সকলো সুখ একান্ত ভাৱে তোমাৰ ৷ সেই দিন ধৰি মাহীয়ে নিজৰ দুখ অৰ্ণৱৰ জীৱনলৈ ভুলবশতঃ ও আনিব দিয়া নাই ৷

মাহী আমাৰ বিয়াৰ ৬টা মাহ পাৰ হওঁ হওঁ ৷ কিন্ত তুমি কিয় ?

মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা: 1,573

পুৱা ৯ মান বজাত, বাইক খন পাৰ্ক কৰি, অজয়, ল’ৰাল’ৰিকৈ সোমাই আহিল, হস্পিতেললৈ । “PrimeCare Hospital”. চহৰৰ এখন ব্যস্ত প্ৰাইভেট হস্পিতেল । অজয়, হস্পিতেলৰ পেথ’ল’জি বিভাগৰ লেৱ টেকনিচিয়ান । আজি তাৰ পুৱাৰ ডিউটি আছিল । পিছে ঘৰৰ পৰা ওলাই কিছু দুৰ আহোতে, বাইক খনৰ টায়াৰ পাম্পছাৰ হ’ল । ইফালে ডিউটিটো পুৱা ৮ বজাতেই আৰম্ভ হয় । খৰধৰকৈ বাইকৰ, টায়াৰ Repair কৰি আহোতে আজি পলমেই হ’লহি তাৰ ।

পেচেন্টৰ লানি নিছিগা শাৰী । বহুত পেচেন্ট আজি । Attendance টো দি, ল’ৰাল’ৰিকৈ কামত ধৰিলেহি সি । PrimeCare হস্পিতেলখন, Diagnostics চেন্টাৰ হিচাৱে খুৱ নাম আছে । প্ৰথমতে PrimeCare এখন Diagnostics চেন্টাৰেই আছিলে । লাহে লাহে এতিয়া ই এখন পুৰ্নাংগ হস্পিতেল হৈ পৰিল । ইন্দ’ৰ, আউতড’ৰ, অপাৰেচন থিয়েটাৰ ইত্যাদি, সকলো বিলাক বিভাগ আছে ইয়াত আজিকালি । “এ অজয়, আহিলা । এ এই কেইটা ফটাফট entry কৰি দিয়াছোন । মোক আকৌ ড: আহুজাই মাতিছে সোনকালে, কিবা হ’ল ।“ অজয়ৰ সহকৰ্ম্মী বিশালে লেৱ টেস্ত Findings ৰ লিষ্ট এখন অজয়ক দি ল’ৰাল’ৰিকৈ ওলাই গ’ল ।

মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা: 1,246

আজিও মোৰ প্ৰশ্ন হয় তাই মিছাতে ইমান ভাল পোৱা অভিনয় কৰিছিল নেকি
যদি তাই মোক ভাল পাইছিল কিয় মোক সঁচা কথা কৈ নগ’ল
কিয় মোক অকলে এৰি থৈ গ’ল
মোক কিয় লগতে লৈ নগ’ল

মই জানো তাই মোক বহুত ভাল পাইছিল
যেনেকৈ মই ভাল পাইছিলোঁ

কিন্তু ক'ত কি ভুল হ’ল
হঠাৎ এদিন ৰাতি এটা মেছেজ আহিল

*By hun*

পিছ দিনা মই ফোন কৰি কৰি ভাগৰি গ’লো
শেষত লগৰ এটাই ফোন কৰি কয়

*তাই আৰু চিৰদিনৰ বাবে নাই*

যদি তাই মোক এৰি আনৰ হ’ল হয় মই অলপো দুখ নকৰিলো হয়

যাৰ বাবে মই অকলশৰীয়া হৈ পৰিলো
নিজৰ মাজতে নিজক বন্দী কৰি.........

(বি: দ্রু: এখন সঁচা ছবি)

মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা: 1,387

“কি হ’ল দুদিন ধৰি মাত-বোল নাই ?”

“ তুমি জানাই নহয় এয়াৰচেলে যে অন্তিম বিদায় লৈছে”

“জিঅ’ ছিমখন কিনি দিছিলো নহয়, ক’ল এটাতো কৰিৱ পাৰা”

“ইহ… মোৰেই গাত সকলো দোষ, কৈছিলো নহয় মই যোৱা সপ্তাহত জিঅ’ত ৩৯৯ ৰ ৰিচার্জ লাগে বুলি আৰু তেতিয়া তুমি আজি নহয় কালিলৈ বুলি কৈ আজিলৈকে ৰিচাৰ্জ কৰি দিয়াই নাই”
“হ’ৱ বাৰু, বাইকত উঠা হাটখোলাত ৰিচার্জ কৰাই দিম” – এইবুলি ৰাঘৱে বাইকখনক চেল্ফ ষ্টার্ট দিলে ।

“ আজি বাৰু ক’লৈ যাম ?” – বাইকত উঠাৰ আগতে শ্মামালীনাই প্রশ্ন কৰিলে ।

ইয়াৰ লগে-লগে ১৮০ চি.চি. ৰ পালচাৰ বাইকে নিজ গতি ল’লে আৰু ৰাঘৱেই উত্তৰ দি কৈ গ’ল-

“ ইক’মলৈ আহিছিলো, অ’ফিচৰ পার্ছেল এটা আছিল । ষ্টেট বেংক পাৰ হওঁতেই ‘দাস পোলাও’ৰ সুগন্ধ পাই তোমাক মনত পৰিল , সেহেয়ে তোমাক নিৱ আহিলো কলেজলৈকে”

“ শুনাচোন, তুমি ‘ডেলিকেচি’ লৈ নিৱ নোৱাৰা নে ?”

“ না, নহ’ৱ ; মোৰ অফিচৰ ওচৰত নিৱ নোৱাৰো তোমাক”

“ তেন্তে, ‘য়াম্মী কিচেন’ ?”

“ ডার্লিঙ, ঠাই বিছাৰি ফুৰোতেই মই বাইকৰ তেল শেষ কৰিৱ বিছৰা নাই ।গম পোৱা নিশ্চয়, ইটো সপ্তাহত দুৱাৰকৈ পেট্রোলৰ দাম বাঢ়িছে । আৰু কিমান ক’লো সদায়- সদায় তোমাক এনেদৰে নিৱলৈ অহাতকৈ তুমি পুলিচ পইণ্টলৈকে আহি যাৱা । নাই, নামানা তুমি !”

“বাৰু বাদ দিয়া, ‘দাস পোলাও’- লৈকে যাম ব’লা আৰু আগলৈ অনাহকত ওৱাটছ আপত ষ্টেটাছ নিদিবা ‘আই মিছ ইউ’ বুলি”

“বিশ্বনাথ ঘাটলৈ যাওঁ ব’লা” – ৰাঘৱে সিদ্ধান্ত সলনি কৰি ক’লে ।

আচৰিত হৈ শ্মামালীনাৰ প্রশ্ন, “ ঘাটলৈ কিয় ?”

মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা: 1,159

গ্ৰুপ মিটত যাবলৈ খুব হেঁপাহ থকাৰ পিছত যাব নাপায় বৰুৱানী আৰু বৰ্মননীৰ আলোচনা ৷

বৰুৱানী: হেৰি শুনিছে বৰ্মননী, এই শৰ্মাৰ কাৰণে হৈছে সব ৷

অ বাইদেউ এথানে আইছি আহক আহক৷ মই বৰ্মননী নহয় (বৰ্মনে গুৱাহাটীলৈ আহি জিভা ঘূৰাব শিকিছে অলপমান ।)

হিচাপত তালুকদাৰনীহে৷ মানে মোৰ মানুহজন তালুকদাৰ৷ বৰুৱানীয়ে মিলমিলিয়া হাঁহিটো মাৰি কলে,

বৰুৱানী: বুইছো বাৰু৷ চুলি সৰি তালু ওলোৱা মানুহবোৰৰ উপাধি তালুকদাৰ থাকে নেকি?

বৰ্মননী: কি বুইছেহে বাইদেউ? মাচৰাজ সূতা না ধলা ৷

বৰুৱানী: হে কি কয়? বুজিছেক বুইছে কওঁ৷ বহুত শব্দয়ে সলালো গুৱাহাটীত থাকি৷ নহলে শুদ্ধকৈ অসমীয়া শব্দ নকলে মানুহে আমাক গাঁৱলীয়া কবনে নাই ?

বৰ্মননী: ভাল কথা কৈছি বাইদেউ৷ মই সিদিনা মেজত পঢ় বুলি কলো৷ ভাইটোৱে মেচ চাবা গুচি গেল৷ আপনাকো মই এটা কথা কওঁ তালুকদাৰ তপা মুৰৰ মানুহক নকয়৷ উপাধি সেইটো ৷

বৰুৱানী: অ এইটো মোৰ নলেজত নাছিল৷ পিছে কথা এটা কওঁ মিটত কিয় নগ’ল৷ মই ’গলোহয়, শৰ্মাই নামাতিলে৷ মেচেজ এটাও নিদিলে ৷

বৰ্মননী: শৰ্মাই বিয়া কৰা নাই নেকিহে? এনেহেন থৌগা আপাটো৷ তাৰ চুলিকেইডাল কি কব ? চলন্ত খান হানে পাও৷ চাইয়ে থাকো দেক প্ৰফাইলখান জুম কৰি কৰি ৷

বৰুৱানী: চাবই দিয়কচোন৷ আপোনাৰো মানুহটোৰ মূৰটো তপা না৷ সিহঁতে মিটত যাই হাঁহ খাম কলে নহয়৷ মোৰো ভয়ে লাগিল হাঁহ খাই হাগা বাইটা হব বুলি ৷ সেই ভয়তে নগ’লো ৷

বৰ্মননী: হাগা বাইটাৰ লিখিত কিহে বাইদেউ ৷

বৰুৱানী: শৰ্মাকে সুধিম ৰব৷ বিদগ্ধ পণ্ডিত অসমীয়াত ৷

বৰ্মননীঃ (দুখেৰে) আপনাৰে ভাল দেক বাইদেউ বিগদ্ধ পণ্ডিতৰ লগতো কানেকচন, মোৰ হে এইখান কপাল ৷

মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা: 1,548

"নাই ন’কও আগৰ বাৰৰ দৰে আধাতে আমনি পাই নুশুনিবা তুমি " কৃত্ৰিম খং দেখুৱাই নিজৰ বাগদত্তা অৰ্পনাক ক’লে প্লাৱনে, "ধেৎ কি যে কোৱা সেইদিনা ফোনত কথা পাতি থাকোতে মা আহিছিল অ’, আজি একেলগে আছো কোৱানা প্লিজ" হাতত হাত ধৰি অৰ্পনাই ক’লে ।

"শুনিবাতো ? "

" অ’ কোৱা আকৌ"

"আইতাই কৈছিল মোক কাহিনীটো বহু বছৰ আগৰ কাহিনী, মানুহ দুনুহ কম, পাহাৰৰ দাতিত থকা এক সুন্দৰ গাওঁত তেতিয়া আমাৰ ঘৰ । গাওঁখনতে আছিল ভোলা আৰু.. ..................."

ভোলাই , দুজনী ছোৱালী ইন্দু আৰু বিন্দুৰ লগত ভাত খাই ওলাই গ’ল কামলৈ । তাৰ পত্নী মিনাৰ দ্বিতীয়জনী ছোৱালীৰ জন্মৰ সময়তে মৃত্যু হৈছিল । তেতিয়াৰে পৰা দুজনী ছোৱালীক সি অতি মৰমত ডাঙৰ দীঘল কৰিছে । কেতিয়াবা পত্নী মিনাৰ স্মৃতিয়ে মনত দোলা দি যায়হি । আজি তাৰ মনত বহু কথাই পাক ঘূৰণি মাৰি আছে । ডাঙৰজনী ছোৱালী ইন্দুৰ বয়স বিয়া দিবৰ হৈছেহি, যেনে তেনে দুবেলা দুমুঠি যোগাৰ কৰিব পৰা ভোলাৰ বাবে এয়াই এতিয়া চিন্তাৰ বিষয় । কথাবিলাক ভাবি থাকোতেই সি মহাজনৰ ঘৰ পালেহি । "ভোলা ইমান দেৰিকৈ আহিছ যে, যা সোনকালে যা গৈ আজি গোটেইখিনি ধান কাটি শেষ কৰিবই লাগিব" মাত শুনাৰ লগে লগে ভোলা গুচি গ’ল পথাৰলৈ ।

চাৰিওপিনে হুৱা দুৱা লাগিল, কাম কৰি থকা অৱস্থাতে ভোলাক ঘেৰি ধৰিছে সকলোৱে । ওচৰৰ গাঁৱৰে ওজাক মাতিবলৈ দুজনমান ল'ৰা দৌৰি গ'ল । কিছু সময়ৰ পিছতে ওজা আহিল," কিছু দেৰি হোৱাৰ বাবে বচাব নোৱাৰিলো, সাপৰ বিষ মূৰ লৈকে উঠিল" । ছোৱালী দুজনীক এৰি গুচি গ’ল ভোলা । দেউতাকে অতি মৰমৰে ৰখা ছোৱালী দুজনী হ’ল ঘাট মাউৰা । সৰুজনী ছোৱালী বিন্দুৰ দায়িত্বও আহিল ইন্দুৰ ওপৰতে ।

মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা: 1,393

দিনটোৰ ব্যস্ততাৰ অন্তত ঘৰলৈ বুলি বাছত উঠিল আকাশে । চিটি বাছৰ ভিৰৰ মাজতে নিজকে কেনেবাকৈ চিট এটা প্ৰদান কৰিব পাৰি আৰামত গা এৰা দিলে । "দাদা সহায় কৰক" সৰু ল’ৰা এটাৰ মাত, ল’ৰাটোলৈ এবাৰ চাই পকেটত হাত দিলে আকাশে, "এ খুচুৰা পইচা নাই দেখোন ২০ টকা এখন দিব নোৱাৰি" মনতে ভাবিলে । আশাবাদী হৈ থকা ল’ৰাটো খালী হাতে আগবাঢ়িল ।

গুৱাহাটীৰ সন্ধিয়া ট্ৰেফিক জাম, যেন বাছখনে আকাশক ঘৰত যাব দিব খোজা নাই । অলপ সময় ৰৈ বাছখনৰ পৰা নামি সৰু গলিয়েদি ঘৰলৈ খোজ দিলে আকাশে । ঠাণ্ডাৰ দিনত অহা চেঁচা বতাহজাকে জেকেটৰ চেইনডাল টানিবলৈ বাধ্য কৰালে তাক ।

অলপ দূৰ গৈয়েই সি দেখা পালে বাছত লগ পোৱা ল’ৰাটো, ৰাস্তাৰ কাষতে তম্বু এটাৰ তলত ল’ৰাটোৱে মাকলৈ বুলি মেলি দিছে ব্ৰেডৰ পেকেট এটা । কিবা এটা অদ্ভুত শক্তিয়ে টানি লৈ গ’ল তাক নিজৰ শৈশৱৰ দিনলৈ, দেউতাৰ মৃত্যুৰ পিছত জৰাজীৰ্ণ হোৱা ঘৰক কেনেবাকৈ চলাই নিছিল মাকে ।

তেওঁলোকৰ ওচৰ চাপি বহু কথাই সুধিলে সি, কেনেকৈ গৰাখহনীয়াত দিশহাৰা হোৱা পৰিয়ালটো আহিছিল নগৰত নতুন জীৱনৰ আৰম্ভণিৰ সপোন ৰচি আৰু এদিন বাছৰ এক খুন্দাত থানবান হৈছিল সেই সপোন, দেউতাৰ মৃত্যু হৈছিল জি এম চি এইচৰ এক কোঠাত পৰি পৰি, মা হৈ গৈছিল চিৰ জীৱনৰ বাবে পংগু , সকলো দায়িত্ব আহি পৰিছিল ৬ বছৰীয়া ল’ৰাটোৰ ওপৰত ।

জুলাই মাহৰ দৰে গৰম অনুভৱ কৰিলে আকাশে, বনাচৰ টকাৰে পত্নীৰ বাবে এক ফেন্সী শাৰী ল’ম বুলি ভাবা ২০০০ টকা ল’ৰাটোৰ হাতত গুজি দি, সহায়ৰ প্ৰয়োজন হ’লে ফোন কৰিব বুলি নিজৰ নম্বৰ দি জেকেটডাল হাতত লৈ আগবাঢ়িল সি ঘৰৰ পিনে ।

ল’ৰাটোৰ মুখত এক ধন্যবাদৰ হাঁহি, সেই সময়তে ক’ৰবাৰ পৰা আকাশৰ কাণত ভাঁহি আহিল ভূপেন হাজৰিকাৰ গানৰ এক কলি "মানুহে মানুহৰ বাবে অকণো কিয় নেভাবে ?"

মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা: 1,524

আজি দেওবাৰ । শুই উঠিয়েই অনুৰাগ ব্যস্ত মোৱাইল টিপাত । এয়া নিত্য- নৈমেন্তিক নহয়, সচৰাচৰ ৰাতিৰ ওৱাটছ মেজেছবোৰক চাই লৈ ফেচবুকত যিসকলৰ জন্মদিন থাকে আটাইবোৰকে ওলগ জনাই সামৰে ; নহ’লেনো অফিচলৈ দেৰি হৈয়েই যাৱ আৰু বেংকৰ চাকৰিত দেৰি কৰা মানে দিনটোলৈ সর্বনাশী বিপদ মাতি অনা । কিন্তু আজি দেওবাৰ, ফ্রী ডে’ । “বাবা ঐ” , বাহিৰৰ পৰা মায়ে মাত লগাইছে । সম্ভৱ বৰুৱানী বৰমায়ে ভাৱিছে তেওঁৰ “ৰাজা ল’ৰা”-য়ে সাৰ পোৱা নাই । সেয়েহে অনুৰাগৰ কোঠালীৰ বন্ধ দুৱাৰৰ সন্মুখত থিয় হৈ তেওঁ আকৌ মাত লগালে, “সময় হৈছে উঠ, বেছি দেৰিলৈকে শুই থকাও ভাল নহয়” । “নাই মা, মই সাৰে আছো । ওলাইছো বাহিৰলৈ ৰ’ৱ, প্রথমতে কিছু ইম্প’র্টটেন্ট কাম শেষ কৰি লওঁ” – অনুৰাগে মালৈ উদ্দেশ্য ক’লে । পিছে কিনো ইম্প’র্টটেন্ট কাম কৰি আছিল অনুৰাগ ? আপুনিও ভাৱিছে চাগে তেনেকৈ ! সি কেৱল ফেচবুক মেচেন্জাৰতে ব্যস্ত আছিল । যোৱাটো ৰাতি ফ্রেইণ্ড ৰিকুয়েষ্ট দিছিল আৰু ৰিকুয়েষ্টটোক সহাঁৰি জনাই থোৱা আছিল । ৰাতিপুৱাই ফেচবুক অ’ন কৰিয়েই সর্বকালৰ শ্রেষ্ঠ হাহিঁ বিৰিঙিছিল অনুৰাগৰ মুখমন্ডলত । “ Hi Ishita, this is Anurag.. u can call me Baba. My mom use this nick name to call me & thank you for accept my request”, অনুৰাগে একে উশাহতে আটাইবোৰ কথা বার্তা বাকচত টাইপ কৰি পঠিয়ালে । “Hi, no need to say ‘thank u’ … Anurag is the best name to call you, because it sounds good to hear”.

মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা: 952

ঘৰখন উদুলি-মুদুলি | ইয়াৰ কাৰণো আছিল | বৰবাপু দূৰৈত পঢ়িবলৈ যাব | ইটো-সিটো মানুহে ঠাহ খাইছে বাৰান্দা | এনেতে বাবুৱে মাত দিলে---- : আমাৰ দাদা দূৰৈত পঢ়িব যাব ; সপোন এটা বুকুচাত লৈ ; সেই সপোনটো আমি আইৰ ৰিহাৰ আঁচলত চাম | আইতাৰ জধলা চুমাৰ জিলিকনি খেপিয়াম . নিলীম দা ___ আপুনি দেৰগাঁও যাব নহয় , দাদাৰ লগতে যাব পাৰিব |

সপোনটোৱে আমনি কৰিলে | দিনে দিনে হোষ্টেলৰ জীৱন ভাল লগা নাই | বৰবাপুৰ অভিজ্ঞতা নাই | চাইকেলেৰেই ছয়-সাত কিলোমিটাৰ অহা-যোৱা কৰিছিল কলেজ...গাঁৱৰ বায়ু, পানী, মাটি, বোকা, ওচৰ-চুবুৰীয়া সোণ হেন চপৰা মনটোক কেইবাদিনো আমনি...এনেকৈয়ে নহ'ব | সপোন দেখিলেই নহ'ব | বাস্তৱত পৰিণত কৰিবই লাগিব | দুৱৰাচুকৰ স্মৃতিয়ে মাজে মাজে দোলা দিয়ে | মিলি দাদা , ভৈৰৱ ,নিলোতপল ,বণিক ,দেৱজিত ,ৰুণাণ্ডো দাদা হঁতে কিমান যে মৰম কৰিছিল | বুজাই দিছিল জীৱনৰ সংজ্ঞা | মনে মিলা সতীৰ্থ, ৰান্ধনী মূৰাৰী দাদা.. মুহূৰ্তবোৰে মনটোক জীপাল কৰিছিল |

আজি মনটো ভাল নাই | পাৰ্কত যাওঁ , গেটত নাযাওঁ | দিউ হাটো পাব লাগিব |
ভাল লাগি আছিল হোষ্টেল লাইফ | এই লাইফ...বিন্দাচ লাইফ..
সপোনটোক চিন্তালৈ , চিন্তাক কাৰ্যলৈ, নিওঁতে সত্তাটোক বুজাবই লাগিব ৷ কিছুমান ল'ৰা-ছোৱালীয়ে হোষ্টেল আহে ,নাহে. কি বিৰল অভিজ্ঞতা...অন্ত নাই.. নতুন বসন্তৰ; অন্ত নাই এজেণ্ডা | আজি বোলে - জি.এম., মেচ মিটিং,মেগাজিনৰ মিটিং,ফেচাৰ্চ, আলোচনী উন্মোচন, প্ৰতিভা সন্ধানী, ৰংঘৰৰ বিভিন্ন উন্নতমানৰ অনুষ্ঠান ,বিভাগৰ বিভিন্ন অনুষ্ঠান, কি বিৰল জগত ৷ চিনিয়ৰ দেৱদাদা, হৰি ,সমৰ ,ৰাজু ,ৰঞ্জন ,বিজয়, শিৱ ,নিৰৱ ,অসীম ,চাদ্দাম দাদাসকলৰ সান্নিধ্যই প্ৰভাৱ পেলাইছিল | এতিয়া উই অল অৱ মিচ...

মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা: 1,307

“Thank you” আৰু কিছুমান বিশেষ ‘ইমোজী’ৰে মেছেজবোৰৰ ৰিপ্লাই দিয়াত ব্যস্ত থাকিলেও অতি আগ্রহৰে অপ্রত্যাশিত মেছেজৰ বাবে অপেক্ষাৰত ইসিতা । কিন্তু নাই, সেই বিশেষ ব্যক্তিগৰাকীয়ে এতিয়ালৈ “হেপ্পী বার্থডে’” বুলি ইসিতালৈ মেছেজ কৰা নাই । ধৈর্য্যৰ সীমা চেৰাই যোৱাত মোবাইলটোক বিচনাতে পেলাই থৈ ইসিতা কিছু কথা নিজৰ মন-মগজুৰ লগতে পাতিব ল’লে ।

মগজুৱে ক’লে, “অপেক্ষা কাৰ মেছেজৰ কৰিছা ? যাৰ সৈতে তুমি কিছুদিন আগতে ‘ব্রেক-আপ’ হোৱা বুলি জনাইছা” ।

মনে কৈছে, “ যিয়েই নহওঁক তাৰ জন্মদিনত মই শুভেচ্ছা জনাইছিলো, গতিকে তাৰো দায়িত্ব হয় মোক শুভেচ্ছা জনোৱা” ।

মগজু, “ কিন্তু যাৰ সৈতে তুমি সম্বন্ধহে ৰাখিৱ নুখুজা তাৰ বাবে ইমান প্রতিক্ষাৰত কিয় ?”

এইখিনিত মনে অতীতৰ কিছু কথা ৰোমন্থন কৰি লৈ নিমাত হৈ থাকিল ।

(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});

আকৌ মগজুৱে প্রশ্ন কৰিলে, “ তাৰ সৈতে কিয় সম্বন্ধ বিছিন্ন কৰিলা ?”

মনে উত্তৰ দিলে, “ সেই সম্বন্ধত মই সুখী নাছিলো আৰু যিটো সম্বন্ধত মই সুখী নাই সেই সম্বন্ধইদি কেনেকৈ আনক সুখী ৰাখিব পাৰো ?”

মগজু, “ তেন্তে তাৰ অবিহনে আজি তুমি সুখীনে ??”

মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা: 1,129

খবৰটো চহৰ খনত জুইৰ দৰে বিয়পি পৰিল । মৃত্যুঞ্জয় বৰুৱাৰ হত্যা । ৰাজ্যৰ প্ৰমুখ পলিটিকেল পাৰ্টী জনমুক্তি মঞ্চৰ মুখপাত্ৰ, যুবনেতা আৰু চহৰৰ এজন প্ৰখ্যাত builder আছিল এই মৃত্যুঞ্জয় বৰুৱা ।

চহৰৰ মাজেদি বৈ যোৱা বীৰজৰা নদীৰ এখন দলংৰ কাষত তেওঁৰ গাড়ী খন ৰখাই থোৱা অবস্থাত পোৱা গৈছে । মৃতদেহ চালকৰ আসনত বহি থকা অবস্থাতেই আছে । কপালত গুলীৰ চিন স্পষ্ট । সমগ্ৰ শৰীৰ তেজেৰে ৰাঙলী । চহৰৰ সকলো নিউজ চেনেলত কেৱল মাত্ৰ এতিয়া এইটোৱে খবৰ । মাৰ্দাৰ স্পট এতিয়া পুলিছে আগুৰি ৰাখিছে । Crime Scene ৰ প্ৰটিতো খুটিনাটী টুকি ৰখাত, পুলিছ ব্যস্ত ।

মৃত্যুঞ্জয় বৰুৱা যুৱনেতা হিছাপে সকলোৰে প্ৰিয়ভাজন আছিল । অতি কম বয়সতে তেঁও কামত যথেষ্ট উন্নতি কৰিছিল । অহা সপ্তাহত তেঁওৰ বিয়া আছিল । চহৰৰ ছোৱালী হাই স্কুলৰ অধ্যক্ষৰ জীয়ৰী ৰিনকিৰ লগত । বিয়া ঘৰৰ পৰাই ঠিক কৰা হৈছিল । সকলো আয়োজন সম্পূৰ্ণ হৈছিলেই । কিন্তু হথা্ৎ মৃত্যুঞ্জয়ৰ এই হত্যাক, দুয়োখন ঘৰে, যেন বিস্বাসতেই ল’ব পৰা নাই ।

Department এ কেছটোৰ তদন্ত ইন্সপেক্তৰ বীৰেন সিংঙক অৰ্পন কৰিছে । ইতিমধ্যে এই হত্যাক লৈ ৰাজনৈতিক মহলটো Blame game আৰম্ভ হৈ গৈছে । হয়টো ই এটা পলিটিকেল মাৰ্দাৰ ।

“ছাৰ, এই লিষ্ট খন লওক ।“ জনমুক্তি মঞ্চৰ কেইজনমান লীডাৰ থানালৈ সোমাই আহিল আৰু ইন্সপেক্তৰ সিংঙক কেইজনমান মানুহৰ নাম থকা লিষ্ট এখন দি ক’লে, “আমাৰ বিৰোধী পাৰ্টিৰ দুজনমান মানুহৰ নাম দিছো ছাৰ। এওলোকৰ ওপৰত আমাৰ সন্দেহ আছে, এওলোক এই হত্যাত জড়িত থাকিব পাৰে ছাৰ ।”
ইন্সপেক্তৰে ক’লে, “থিক আছে, দিছে, ৰাখি থৈছো । এতিয়া আপোনালোক যাওক প্লিজ । আমাক তদন্ত আগবঢ়াব দিয়ক । কোনো যদি দোষী হয় ইয়াৰে, সাৰি যাব নোৱাৰে । কথা দিছো । ”

মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা: 1,044

"মেঘালী ! আজি মোৰ ঘৰলৈ যোৱাত দেৰি হ'ব তোমালোক শুই যাবা" ! চিটি কলনিৰ পৰা ভাহিঁ অহা এটি কন্ঠৰ স্পষ্টিকৰণত নিশাৰ ভাত সাজ খাই শুই পৰে অধ্যৱন্ত প্ৰদীপ চলিহাৰ পত্নী মেঘালী চলিহা আৰু আঠ বছৰীয়া পুত্ৰ প্ৰান্তৰ । প্ৰদীপ চলিহা কথা আৰু কৈ শেষ কৰিব পাৰিনে, "ছেনকেচ" বেংকৰ প্ৰতিটো কামৰ গুৰু দ্বায়িত্ব তেওঁৰ ওপৰতেই।একোৰে অভাৱ নাই । অভাৱ মাথোঁ সময়ৰ ।

ড্ৰয়িং ৰুমৰ চাৰ্জ ক্ল'ক টোৱে বাৰ বজাত কোঁবালে, ঠিক তেনেটে বাজি উঠিল কলিং বেলটো । মেঘালীয়ে ভয়ে ভয়ে গৈ দুৱাৰখন খুলিলে-"ও আপুনি আহিল ! ভাত বঢ়া আছে খাই ল’ব,মই শুৱগৈ ।"

"অ’ ঠিক আছে যোৱা । "- চলিহাৰ প্ৰতুত্তৰ ।

প্ৰান্তৰ কোঠালীৰ লাইট জ্বলি থকা দেখি চলিহা তাৰ ৰুমলৈ শুমাই গ'ল, "বাবা ! তুমি শুৱা নাই ?

"নাই পাপা তোমাক এটা কথা শুধিম বুলি ৰৈ আছোঁ । "

"ঠিক আছে শুধা ।"

“তুমি এঘণ্টাত কিমান উপাৰ্জন কৰা” ?

চলিহাৰ খঙে চুলি আগ পালে । “সেয়া তোমাৰ জানিবলগীয়া বস্তু নহয় । যোৱা শুই থাকাগৈ” ।

“মই মাত্ৰ জানিব বিচাৰোঁ, প্লিজ পাপা, কোৱানা” ।

“ঠিক আছে শুনা, দৰমহাৰ হিচাপত মই এঘণ্টাত এহেজাৰ টকা উপাৰ্জন কৰোঁ” ।

চলিহা কথা শুনি প্ৰান্তৰে মনে মনে কিবা এটা হিচাপ কৰিলে ।

“পাপা, তুমি মোক পাঁচ শ টকা ধাৰলৈ দিব পাৰিবানে” ?

অগ্নিশৰ্মা চলিহাৰ খঙ দুগুণে চৰিলে । "এই ৰাতিখন ভাগৰে জুগৰে আহি ঘৰ সোমাইছোঁ । এই সময়ত মোৰ লগত কি ধেমালি কৰিবলৈ আহিছ ।" চলিহা ভাবিলে, সেই টকাৰে সি পুতলা বা কম্পিউটাৰ গেম জাতীয় কিবা এটা কিনিব ।

“তুমি এতিয়াই তোমাৰ কোঠালৈ গৈ শুই থাকাগৈ । মোৰ লগত ধেমালি নকৰিবা” ।

মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা: 1,445

" বৌটি...বৌটি.....।"

নঙলামুখত পুতেকৰ মাত শুনি আঘোণী হাতত চাকিটো লৈ ল’ৰলৰালৰিকৈ ওলাই আহিল । কিন্তু ক'তা ! কোনোতো নাই ।

জপনাখন খুলি এবাৰ সোঁফালে এবাৰ বাওঁফালে তাই মনিব পৰালৈকে চাই পঠিয়ালে । নাই , কোনো নাই । এটা দীঘল হুমুনিয়াহেৰে জপনাখন মাৰি সোমাই আহিল । বাৰান্দাৰ পৰা সেউতীয়ে খুটাটোত আউজি মাক অহাৰ ফালে চাই ৰ'ল । অজানিতে যেন দুধাৰি চকুলো বৈ আহিল তাইৰ ।
"তইও যে বৌটি ! ৰমেন ককাইদেৱে বৰমাক মাতিছিল চাগে । এই বয়সত এনেকৈ দৌৰা দৌৰিখন কৰ নে ?"

আঘোণীয়ে একো নামাতাকৈ চাকিটো লৈ ভিতৰলৈ সোমাই গ'ল । সৰু সুৰা বস্তু থোৱা বাঁহৰ চাংখনৰ এটা মূৰত চাকিটো থৈ বিচনাখনত বহিল । নিতৌ হোৱাৰ দৰে আজিও এবুকু চিন্তাই বেৰি ধৰিলে তাইক । তথাপি যেন আজি কিবা বেলেগ । কিমান যে যন্ত্ৰণা ! আনকি নিজৰ মানুহটোৱেও অকালতে এৰি গৈছে তাইক । আৰু .........

সিদিনা বুধবাৰ আছিল । জোনাক ৰাতি । আঘোণীয়ে চোতালৰ আগৰ তুলসীজোপাৰ গুৰিৰ চাকিগছিলৈ চাই বহি আছিল । তেনেতে জপনাখন খুলি অনল সোমাই আহিল । আজিও সেই একেই বিৱৰ্ণ মুখখন । অসহায় নিৰুপায় ....... । সি মাকৰ কাষতে বহিল । আঘোণীয়ে পুতেকৰ মনৰ অৱস্থাতো বুজি ক'লে ,

"হ'ব দে । টুক টাক কৈ তো আমি চলিয়েই আছোঁ । ইটো সিটো কৰি থাকিম দে ।"

মাকৰ কথাখিনি শুনি সি যেন আৰু বেছি যন্ত্ৰণাহে অনুভৱ কৰিলে । যন্ত্ৰণা - মাকৰ , ভনীয়েকৰ......... আৰু তৰা ..... ? তৰা... তাৰ সপোন আশা ভৱিষ্যত ।

মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা: 1,142

বিজয়ৰ পেটটোত হঠাতে খামুচি ধৰিলে । আঃ কি অসহ্যকৰ বিষ । যোৱা চাৰিদিন ধৰি সি একো খোৱা নাই । আজি এতিয়ালৈকে তেওঁ খাব পৰা নাই । কাম কৰা মিঠাইৰ দোকানখনত প্লেট এটা ভঙাৰ বাবে তাক কামৰ পৰা খেদি পঠিয়ালে মালিকজনে । কৰ্মহীন আৰু আশ্ৰয়হীন হৈ পৰিল তেওঁ । অশেষ কষ্ট কৰিও তেওঁ কাম এটা বিচাৰি নাপায় যোৱা চাৰিদিন ধৰি ফুটপাথত কটাই আছে ।

তেওঁ বাটৰ কাষৰ টেপটোলৈ গ'ল আৰু পানী অলপ পি খালে । খালি পেট পানীৰে নভৰে, পেটটো বেছিকৈ বিষায় উঠিল তাৰ । দিনকদিনে দুর্বল হৈ পৰিছে তেওঁ,কামো এটা নাই ,খোৱাৰ বাবে এটা বস্তু নাই ।

তেওঁ লাহে লাহে ৰাজপথত খোজ পেলালে । বুজিব পাৰিলে যে এয়াই বাস্তব আৰু এয়াই জীৱন । বিভিন্ন ৰঙৰ দামী গাড়ী আৰু ডাঙৰ ডাঙৰ অট্ৰালিকাই বুজায় চহৰখন কিমান অভিজাত আৰু কিমান ডাঙৰ । তাৰ সন্মুখেদি ধুনীয়া এহাল ডেকা গাভৰু পাৰ হৈ গ'ল হাতত ধৰাধৰিকৈ । ছোৱালীজনীৰ হাতত এটা দামী আইচক্ৰিম আৰু স্কীন টাৰ্চ মোবাইল এটা ।

বিজয় ওচৰৰ হোটেল এখনত সোমাই কিবা এটা খাব খুজিলে । তেওঁ ক’লে- অলপ খাদ্য আৰু বিশ্ৰামৰ প্ৰয়োজন মোৰ । গাটো অলপ ভাল হ'লেই তেওঁ অহাকালিৰ পৰা ৰাজমিস্ত্ৰীৰ কাম কৰিবলৈ যাব পাৰিব ।

হোটেলৰ মালিকজনে ক'লে-যোৱা ইয়াৰ পৰা ভিক্ষাৰী ।
মই ভিক্ষাৰী নহয় বুলি চিঞৰি খুজিও চিঞৰিব নোৱাৰিলো, গাত একেবাৰে বল নাছিল । ক’বলৈ মন আছিল যে মইও এজন ভাল ছাত্ৰ আছিলো এদিন ।

বিজয়ৰ নিজৰ ওপৰতেই ঘীন জাগিল । এইয়া জীৱন হ'লনে ? এনেকৈ জীয়াই থকাতকৈ মৰি যোৱাই শ্ৰেষ্ঠ । তেওঁ সিদ্ধান্ত ল'লে আত্মহত্যা কৰিব আজি ।

এটা বিকট শব্দ

মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা: 1,202

“তেৱেঁইতো সুখী মানুহ, যাৰ দুচকুত, হাজাৰ সপোনে ভীৰ কৰি থাকে । প্ৰতিদান নিবিচাৰিবা, আনক কেৱল সহায় কৰি যোৱা । জীৱনত কি পালা, কি নাপালা এইবোৰৰ হিচাৱ পাহৰি যোৱা । দেখিবা, পৃথীৱীৰ আটাইতকৈ সুখী মানুহ জন তুমিয়েই হ’বা ।“

- কলেজ জীৱনৰ কোনোবা উদাস মুহুৰ্ত্ত্ত এনেবোৰ মিঠা মিঠা কথাৰে অৰ্নবক সান্তনা দিবলৈ যত্ন কৰিছিল তাই ।

কলেজৰ এটি স্ংগীত সন্ধিয়াত অৰ্নবে, ইগলছৰ, হোটেল কাৰ্লিফৰ্নিয়া নামৰ গীতটো, গিটাৰত বজাওতে, যেতিয়া গোটেই কলেজ অডিটৰিয়াম হাত তালিৰে, ৰজনজনাই উঠিছিল, মঞ্চত উঠি, নাচিছিল তাই ।

অৰ্নবৰ গীটাৰত কিন্ত সঁচাকৈয়ে যাদু আছে । পিছে, সি কেতিয়াবা এলাহত গীটাৰ ক্লাছলৈ নগ’লে, গালি পৰা একমাএ মানুহ জনীও আছিল তাইয়ে ।

জিয়া, জিয়া তাইৰ নাম । অৰ্নবৰ ক্লাছমেট ।

জিয়াৰ কন্ঠৰ গীত, অৰ্নবৰ গীতৰ ৰচনা, জিয়াৰ সুৰ, অৰ্নবৰ গীটাৰ । কেৱল সংগীত, আৰু সংগীত । এই সংগীতেই সিহঁতক দিছিল ভালপোৱা । এক মিঠা অনুভুতি । যাৰ, অন্য নাম প্ৰেম ।

অৰ্নবৰ বহুদিনৰ আশা ফৰেষ্ট অফিচাৰ হোৱাৰ । জংঘল তাৰ ভাল লাগে । প্ৰকৃতিৰ মাজত থাকিবৰ মন যায় তাৰ । সেয়ে কলেজত উচ্চতৰ মাধ্যমিক শেষ কৰি অৰ্নবে ক্ষেত্ৰীৰ দিমৰিয়া কলেজত বি এছ চি ফৰেস্ত্ৰী ত অনাৰ্ছ সহ এডমিচন ল’লেহি । অসমত অৱশ্যে অকল এইখনেই একমাত্ৰ কলেজ আছে, য’ত বি এছ চি ফৰেস্ত্ৰী কৰিব পাৰি । তাৰ হেনো আগলে আই এফ এছ Exam দিয়াৰ মন আছে । জিয়াৰ পিছে কলেজৰ প্ৰ্ফেছৰ হ’বৰ মন । তাই সেয়ে মাৰ্ষ্টাছ শেষ কৰি SLET, NET আদি পৰীক্ষা দিয়াৰ হে প্লেন কৰি আছে ।

“জীয়া, মোক এবাৰ ফৰেষ্ট অফিচাৰ হৈ ল’ব দিয়া, তাৰ পিছত চাবা অসমত এটাও গড় হত্যা হ’বলৈ নিদিও । সব চোৰাং চিকাৰী এটা এটাকৈ ধৰি থাকিম ।“ ৰেষ্ণ্টুৰেন্তত কফি ৰ কাপত শোহা এটা মাৰি অৰ্নবে ক’লে ।

বৰ্তমান জনপ্ৰিয় লিখনি

শিতান: কবিতা
শিতান: কবিতা
শিতান: কবিতা
শিতান: কবিতা
শিতান: কবিতা
শিতান: আমাৰ গাঁও
শিতান: কবিতা
শিতান: কবিতা
শিতান: কবিতা
শিতান: কবিতা
শিতান: কবিতা
শিতান: কবিতা
শিতান: কবিতা
শিতান: কবিতা
শিতান: কবিতা
শিতান: কবিতা
শিতান: কবিতা
শিতান: কবিতা
শিতান: কবিতা
শিতান: কবিতা