কবিতা

কবিতা :: ছাইলেণ্ট ভেলীৰ গাভিনী হাতীজনী --- সমুজ্জ্বল ডেকা

মই ছাইলেণ্ট ভেলীৰ গাভিনী হাতীজনী
মোক সোধা — ভোকৰ তাড়না কি ?
লঘোনে পাৰ কৰিলোঁ কিমান দিন আৰু কিমান ৰাতি ৷
পেটত এটি সন্তান আছে — মই গৰ্ভৱতী
মই নাখালে সি পাব কি ?
মৰি থাকিব;
মই এগৰাকী মাতৃ
মই নাথাকিলেও জীয়াই ৰাখিব লাগিব সন্তানটি
সেয়া ভাবিয়েই ওলাই আহিছিলো
বনাঞ্চল পাৰ কৰি জনাঞ্চললৈ বুলি
শুনি আছিলোঁ— মানুহবোৰে আমাক বহুত মৰম কৰে
মানুহবোৰে আমাক প্ৰাণখুলি পূজা কৰে
মোক খাবলৈ দিছে— মোৰো পেটত ভোক আছে কিমানদিন যে একোৱেই পোৱা নাই
আনাৰস মোৰ প্ৰিয়— সেয়াও দিছে মনত আনন্দ লাগিছে ৷

কবিতা :: নিৰৱতা --- জানকী ৰায়

মোৰ মনৰ পঁজাঘৰত
নিৰলে বিচৰণ কৰি ফুৰা
মুহূৰ্তবোৰতো নাই আজি
সেই স্নিগ্ধ সৰলতা তোৰ
.
নিসংগ নিৰ্জন নিশাবোৰতো
তই আজি নাই
অবিশ্ৰান্ত মৃত্যুৰ কোলাহলে
অভ্যস্ত কৰি পেলাইছে তোক
.
বিষন্নতাই আৱৰা বুকুৰ মাজত
ধুমুহাৰ তান্ডব চলিছে
তোক বিচাৰি অবোধ হৃদয়ে
হাঁহাকাৰ কৰিছে
.
তই সঁচাই বৰ দুৰ্ভগীয়ানে
নিঠৰুৱা নাজানো
বাৰে বাৰে দেখোন পৰাজিত তই
বিজ্ঞানৰ জোঁৱাৰৰ গৰাহত
নিজৰ অস্তিত্ব হেৰুৱালি
আৰু আজি
সময়েও প্ৰতিহত কৰিছে
তোৰ মুক্ত বিচৰণত ... !!

কবিতা :: যদি কেতিয়াবা সময় পোৱা --- বিজু ভকত

যদি কেতিয়াবা সময় পোৱা
অনুগ্ৰহ কৰি ফোন এটা কৰিবা,
হয়তো তুমি ব্যস্ত এতিয়া
ঠিক মহানগৰীৰ চিটি বাছৰ হেণ্ডিমেনৰ দৰে
তথাপি,
সময় পালে ফোন এটি কৰিবা |
.
আলফুলীয়া কৈ তোমাৰ সৈতে কথা পাতিব
মন নাযায় নে মোৰ ?
নাযায় নে তোমাৰ সৈতে
গোপন প্ৰেমৰ কথা পাতিব,
আনৰ দৰে পাৰ্কে পাৰ্কে মোবাইলে |
.
নে তুমি আনৰ দৰে নোহোৱা
মই আনৰ দৰে নহওঁ,
তথাপি মনত ৰাখিবা- আমি মানুহ
আমাৰ আনৰ দৰেই হৃদয় এখন আছে,
সেই কাৰণে মোৰ মন যায় বাৰে বাৰে |
.
নেজানো তুমি কথাবোৰ বুজিবা নে নাই
কিন্তু চিন্তা নকৰিবা

কবিতা :: মোৰ পদচিহ্নই কব --- ছাবিনা আলিয়া

মোৰ পদচিহ্নৰ ওপৰেদি পাৰ হৈ যাব অজস্র ঢৌবোৰ,
যুগে যুগে কৃষকসকলে চহ কৰিব ইয়াৰ বুকুত,
দুবাহু মেলি গঢ়ি উঠিব সেউজীয়া অৰণ্য,
গৰাখহনীয়াই ঢাপে ঢাপে খহায় নিব ইয়াৰ অংশ,
বানে আকৌ গঢ়িব বুকুৰ মাটিৰে,
উত্তৰপুৰুষবোৰ পূৰ্বপুৰুষ হৈ থাকিব,
বছৰৰ পিছত বছৰ যাব, যুগৰ পিছত যুগ,
এটি নামৰ বৰ্ণবোৰে সংযোগ হেৰাব,
কিন্তু মোৰ পদচিহ্নই নিশ্চয় কব
এসময়ত মই ইয়াতে থিয় হৈ আছিলো |
.
মোৰ সংগীতে সুৰ হেৰাব ,
সুৰে তাল আৰু লয় হেৰাব,
তালবোৰ কাৰোবাৰ দাসত্বত তল-ওপৰ হব ,
মই নাথাকিম, কিন্তু ই মোৰ গীতেই গাব |

কবিতা :: তোমাক লগ নোপোৱা হ'লে --- ছাবিনা আলিয়া

তোমাক লগ নোপোৱা হ’লে
প্রেমক কোনোদিনেই সংজ্ঞাকৰণ কৰিব নোৱাৰিলেহেঁতেন প্রেম হিচাপে,
পিতৃ, ভাতৃ আৰু বন্ধুসকলক থিয় কৰাব নোৱাৰিলেহেঁতেন পুৰুষৰ দীঘলীয়া শাৰীবোৰত |
.
তোমাক লগ নোপোৱা হ’লে
প্রেমৰ মুকুতাবোৰ গুঠিৰ নোৱাৰিলেহেঁতেন বিশ্বাসৰ সূতাডালত,
অচিনাকী হাতবোৰত লাগি থাকিলেহেঁতেন সন্ত্রাসৰ গোন্ধ ,
যি হাতবোৰে যিকোনো সময়ত টানি আজুৰি সৰকাই নিব পাৰে দুচকুৰ সপোনবোৰ |
.
তোমাক লগ নোপোৱা হ’লে
প্রশান্তিৰ স্পন্দনবোৰেৰে অভিজ্ঞ নহলহেঁতেন মোৰ হৃদয়,
অনুভৱৰ নিসংগ কক্ষত বিচৰণ নকৰিলেহেঁতেন
এই অনামী শিহৰণ,

কবিতা :: কাশী --- চিন্ময়ী দাস

মৃত্যু উপত্যকাত উৰি ফুৰে সুৰ
বেসুৰা জীৱনৰ
.
মোৰ আৰম্ভণিৰ পৰা
সকলোবোৰ প্ৰাসংগিক‌ পংক্তিৰ পৰা
.
ইয়াত একো নাই
মৃত্যু পৰ্যন্ত আৰু
মৃত্যুৰ বাহিৰে
.
গংগাই কথা কয়
এই জীৱন উচ্ছ্বাসৰ
এই জীৱন মৃত্যুৰ...
.
পানীৰ সতেই বৈ যায় বিননি
আপোন তেজ
.
ইতিহাসৰ লিপিবদ্ধ চহৰখন
চিনাক্ত অথচ বস্তুনিষ্ঠ অচিনাক্ত চহৰখন
চাকিবোৰৰ সমুখত জ্বলি ৰয় বিশ্বনাথ
.
আকাশখন সমুখত লৈ ঘুৰি থাকে চাকিবোৰ
নিৰন্তৰ প্ৰাচীন চহৰখন
.
চাকিবোৰ মানুহৰ কৌতুহল
ভক্তৰ অৱচেতন বাসনা

কবিতা :: ফাগুন --- চিন্ময়ী দাস

দিদিজনীয়ে এটা এটাকৈ ফুল গুজিছিল শাৰীখনত
কণমইনাৰ অবাক চকুজুৰি থৰ লাগি চাইছিল
.
সোনাঝুৰিৰ শনিবাৰীয়া আবেলিটো ভাল লগা হৈ পৰিছিল
.
দিদি খৰকৈ গৈছিল
এটি এটি সৰু ফুল বাগৰি আহিছিল ধুলিয়ৰি বাটত
.
সৰু সৰু ফুলবোৰ এতিয়াও আছে
বতাহত বিয়পি পৰিছে ...
সৌৰভ !!

কবিতা :: অসীমতা --- চিন্ময়ী দাস

চিতাৰ জুইত ৰাতিবোৰ পুৱায়
আন্ধাৰ বোৰে তুলি লৈ যায় মোৰ
ঢৌবোৰৰ সোঁতে সোঁতে
অনন্তকাল বিশ্বনাথ শুই থাকে
সাৰ নাপায়
সাৰ নাপায়
জীৱনে পাৰ নাপায়
.
ব্যাকুল অসীমতাবোৰ সাবটি
গুচি যায়
উৰি যায়
উটি যায়
সমস্ত অলিখিত অশ্ৰুজল
.
(গংগাৰ দীঘল শৰীৰত মই বিয়পি পৰিছো
নগ্নস্তন গলি বৈ পৰিছে
পানীৰঙৰ আঙুলিবোৰে চুমিছে অশ্ৰুজল)
.
কঁপা কঁপা ওঁঠ যুৰি
সাৰ পাই উঠে
.
অলিখিত মায়া
বিধাতা
.
নিজৰ মাজতে গংগাৰ নিজকে হেৰুৱাই ...!

কবিতা :: বিভ্ৰান্তি --- চিন্ময়ী দাস

আজীৱন প্ৰেমৰ সংজ্ঞা...
তুমি জাগিছানে !!
কিদৰে বহন কৰিছাঁ এই প্ৰাপ্তি
.
নিদাৰুণ...কৰুণ লিপ্সা
.
ৰৈ ৰৈ কাক হেৰুৱালো মোৰ সকৰুণতাত...
এতিয়া কি ভাল পাওঁ বসন্ত উৎসৱ নে বাউলগীতি
সপোন বিভ্ৰান্তিৰ প্ৰতিৰূপ...
অনাকাংক্ষিত বিচ্ছেদ
.
সকলোবোৰ অপ্ৰাসংগিক‌ !!

কবিতা :: শব্দ --- অবিনাশ কলিতা

শব্দই
বীজ হৈ গজে
ফুল হৈ ফুলে
অনুভূতিৰ
অগনি হৈ জ্বলে।

পোহৰৰ দূত হৈ
শব্দই নিতে
অন্তৰীক্ষ ধিয়ায়
অনন্ত সুৰৰ তৃষাত
শব্দৰ যেন
কণ্ঠ শুকায়
তথাপি
গীতৰ সুৱদি বাকি
পৰাণ জুৰায় ।

কথা মালিকাৰ
গন্ধ হৈ শব্দই
জগত–জীৱন
আমোলমোলায় ।

শব্দই দেখোঁ
প্ৰেম বিগলিত বুকু
ইখনিৰ পৰা সিখনিলৈ
সেতু বান্ধে

কেতিয়াবা
শব্দই কাঁইট হৈ
আৰু সেই বুকুতেই
দেখোঁ বিন্ধে।

শব্দৰ
বিকাৰ–বিচ্যুতি
কিম্বা
অনুচিত নিক্ষেপণে

কবিতা :: কবিতা কবিৰ জীৱন গছৰ ছাঁ --- অবিনাশ কলিতা

আখৰ বা শব্দৰ
নাই যে ভৌতিক শৰীৰ
নাই শিপা–ছাল,
ডাল–পাত–ফুলৰ অপৰূপ বাহাৰ।

জানো,
কবিতাও তেনেই অশৰীৰী
অভিন্ন আত্মাস্বৰূপ কবিৰ
সুখে–দুখে আজন্ম সহচৰী ।

প্ৰমাদবশতঃ
প্ৰেমিক কবিয়েতো
সাদৰ আঙুলি বুলাই
চাব খোজে লিৰিকি বিদাৰি
কবিতাৰ ছাইৰঙী চুলিটাৰি।

শব্দৰ জোনাকত তিতি বুৰি
প্ৰেমাকুল কবিয়ে চাই ৰয়
কবিতাৰ সেই নীলিম চকুযুৰি
আছে য’ত উজলি
আলফুলীয়া সপোনৰ শাৰী !

অমল প্ৰেমৰ সঁফুৰা বিলাই
জীৱনৰ ভিতৰে বাহিৰে মোৰ
কবিতাই যে বিচৰণ কৰে
উটি ভাহি ফুৰে হিয়া আকাশত

কবিতা :: আত্মিক --- অবিনাশ কলিতা

ঘনেপতি মনত পৰা
উজাৰি দিওঁ বুলিও কাকো
দিব নোৱৰা
ৰাখোঁ বুলিও যে গুপুতে
ৰাখিব নোৱৰা
তেনে আশৈশৱ পালিত
এৰি অহা দিনৰ যত কথা
সিয়েই বুকুত দিয়েহি ব্যথা !
.
হৃদয় উপচি পৰা
সমস্ত দুখ মোৰ
সঁচাকৈ উৱলি যোৱা হ’লে
বৰ ভাল আছিল
পুৰণি চাদৰখনিৰ দৰে !
.
জীৱনৰ ভূগৰ্ভৰ পৰা নিৰ্গত
হুমুনিয়াহবোৰ ভাপ হৈ
উৰি যোৱা হ’লেতো
কথাই নাছিল —
ঠিক কৰ্পূৰৰ
ফুৰফুৰীয়া গোন্ধটিৰ দৰে !
.
জাপ খাই থকা দুখৰ
পুৰণি কাগজবোৰকে
কাটি–কুটি যদি
আনে সুখৰ চিলা সাজি উৰুৱায়
কোনেনো বুজিব

কবিতা :: পিক্-নিক্ --- সমুজ্জ্বল ডেকা

তোমালোকৰ দৰে মোৰো পিক্-নিক্ যাবৰ মন
পিক্-নিক্ মানে বিচাৰো এনে স্থল য'ত বালিচাপৰিত বতাহৰ স'তে হালি-জালি নাচে কঁহোৱা বন
আৰু কিছু দূৰৰ পৰা ভাহি আহে নৈখনিৰ স্ৰোতধ্বনিৰ গুঞ্জন ৷

পিক্-নিক্ মানে বিচাৰো এনে স্থল য'ত সেউজীয়া প্ৰকৃতিৰ প্ৰেমত পক্ষীৰ জাঁকে জুৰে অমীয়া সুৰৰ গান
আৰু স্বচ্ছতাৰ নিদৰ্শন সেই ঠাই যি ভূমিৰ পৰশনত মন জীপাল নিয়ায় ৷

পিক্-নিক্ মানে বিচাৰো এনে স্থল য'ত থাকে জলপ্ৰপাত কিম্বা ঝৰ্ণা-নিজৰা আদিৰ দৰে সৌন্দৰ্যৰ সমল
সৰু-বৰ শিলবোৰে য'ত আজীৱন স্নান কৰি সুখী হয়
দিনত ৰ'দালিৰ মুখলৈ চাই আনন্দত ৰই

কবিতা :: তুমিহীন ৰাতি --- সমুজ্জ্বল ডেকা

আকাশত তৰাফুল ফুলা দেখি তোমালৈ বৰকৈ মনত পৰিছে
জোনাকী লহৰত গা তিয়াঁই ভালপোৱা তোমাৰ যৌৱনে কিমানটি বসন্ত অতিক্ৰম কৰিলে
মই সঁচাকৈ পাহৰিছোঁ !
মনত পেলাবলৈ আৰু সশৰীৰে লগ কৰিবলৈ তুমি কেতিয়ালৈ আহিবা ?
ৰাতিৰ বতাহজাক লগত লৈ যেতিয়া উশাহত সেৱন কৰো ধূলিকনা
তুমি সৌ দূৰ-দূৰণিৰপৰা চাই ৰং পোৱা হ'বলা ৷
অকলে চোতালত বহি মৌন সময়ৰ কোলাত যেতিয়া শুনো কাণপাতি
তুমি যেন গীত জুৰিছা নিলগত হৈ জুৰিটি
তুমি যেন সুৰীয়া নিশাচৰ চিনাকি পক্ষী
মই হ'ব বিচাৰোঁ তোমাৰ সুৰক কবিতা কৰা এগৰাকী কবি ৷

তোমাৰ উমান শেৱালিজোপাৰ সুবাসে দিয়ে
সজল নিয়ৰৰ কণাই পাতত উমলিছে

কবিতা :: উচুপনি --- সোণমণি গোহাঁই

নিজানত সাৰ পোৱা উচুপনিবোৰক
ফুচুলাই শান্ত কৰাৰ
আখৰাত মোহ গৈছোঁ ;
..
আঁৰি লৈছোঁ মনত
সাহৰ ভাগ পঁজাটো,
কোনোবাই বিচাৰি পোৱা
অবান্তৰ অভিমানবোৰো
খামোচি ধৰিছোঁ,
..
সমল নহ’লেওঁ জীৱন
আঁজুৰি আনিছোঁ ৷

কৃত্ৰিম হাঁহিৰ উম দি
উচুপনিবোৰ আকৌ শুৱাই ৰাখিছোঁ ৷

কবিতা :: আৱেগৰ চন্দোদয় --- তপন গগৈ

তুমি তুমি লগা
অনুভৱৰ পদূলিত
তুমি ৰোৱা শেৱালীৰ সুগন্ধী।
.
কুঁৱলীৰ সিপাৰে
জুমি চাওঁ তোমালৈ....
কিজানিবা দেখা পাওঁ তোমাৰ
উভতনি যাত্ৰা ।
.
জোনাক ভৰা আকাশত
তৰাৰহতে গণো ক্ষণ
তোমাৰ অনুভৱ বুকুত সাৱতি
শুই পৰো দুবৰী দেশত ॥
.
দুহাত মেলি আকাশলৈ চাওঁ....
আৰু
আৱেগতে কওঁ
"মুখ তোলা চন্দ্ৰবদনী
চাওঁ মই চন্দোদয়"
.
নিয়ৰৰ কপাহী ভাজত
উৰুৱাই দিওঁ জোনাকী জনী !
অচিন দিশত ভাহে
দৰদী বাঁহীৰ সুৰ ॥

কবিতা :: নীৰৱতাত তোমাৰ শব্দবোৰ --- পৰশমণি ডেকা

নীৰৱতাবোৰ ক্ৰমাৎ গধুৰ হৈ আহিছে
তোমাৰ স্নিগ্ধ জোনাকৰ ছায়াই
বৰকৈ আমনি কৰিছে ।
তুমি নীৰৱতাবোৰ ভাঙি নেপেলাবা অন্ধছায়া হৈ
তোমাৰ কবিতাবোৰেহে মোৰ নীৰৱতাক ভাঙিব খুজিছে....
তোমাৰ আৰু মোৰ সেই আবেলিবোৰ,নৈৰ পাৰৰ সন্ধিয়াবোৰ
প্ৰতিটোৱেই মোৰ নীৰৱতাক পাহৰাইছে...
শীতৰ ৰাতিটোও শেষ হ’বলৈ ধৰিছে
খিৰিকীৰে মলয়া এছাটিয়ে স্বপ্নৰ পৰা বাস্তৱলৈ আনিবলৈ আপ্ৰান চেষ্টা চলাইছে..
কুকুৰাতোৱেও নীৰৱতাবোৰ ভাঙিবলৈ ধৰিছে
মাথোন তোমাৰ আমেলিয়াই বৰকৈ আমনি কৰিছে.......

কবিতা :: কবিতাৰ সীমনা বিচাৰি --- পৰশমণি ডেকা

কবিতাক বিচাৰি ফুৰিছো কলমত
ভাৱবোৰক প্ৰকাশ কৰিব পৰা নাই
শব্দৰ অভাৱত........
অনুভৱবোৰক কিদৰে প্ৰকাশ কৰিম
প্ৰেয়সীৰ কলমেৰে
নে হিয়াত গ্ৰামফোন ৰাখি.....

কবিতা :: উদ্ভট ---শ্ৰী অবনী ডেকা

[১]
হেৰুৱাৰ আনন্দত হৃদয় নাচে
পোৱাৰ বেদনাত অন্তৰে কান্দে ?
সুখৰ অগনিত জ্বলা হৃদয় পৰে শাঁত
ঝংকাৰিত মন-প্ৰাণ শুনি শব্দহীন মাত।
[২]
হেপাঁহেৰে পান কৰি প্ৰিয় গৰল
বক্ৰতা ভৰাই হিয়াখনি কৰা সৰল
সমস্যাৰ সৌধ নিৰ্মান কৰি শান্তিৰ শয়ন
ক্ষোভৰ বহ্নিত ৰক্তিম শান্ত-সৌম্য আজি নয়ন।
[৩]
জনগণৰ শক্তিৰে ব্যক্তি বলীয়ান
সন্মানক সিংহাসনত বহাই অসন্মান
হত্যাৰে গাই আমি মানৱতাৰ জয়গান
স্বাধীনতা পোৱাৰ আনন্দত হওঁ ম্ৰিয়মান ।
[৪]
হৰণ কৰি পুৰণ কৰো ধনৰ লালসা

কবিতা :: এটি সপোন --- ৰাজিদুল ইছলাম

তোমাক অনুভৱ কৰিছিলো !
ৰাতিপুৱা বোকাত ফুলি থকা ;
পদুমৰ মাজত........
অনুভূতিয়ে,
জগাই তুলিছিল ;
এটি সপোন ৷
হৃদয়ৰ বহু গভীৰত !
শৰীৰৰ প্রতিটো অংগত,
শিয়ৰি উঠিছিল শিৰাই উপশিৰাই ;
তোমাৰ মাদকতা ৷
প্রতিটো ক্ষনে ক্ষনে
তোমাৰ স'তে ,
বাটে-ঘাটে সুমধুৰ মাতেৰে
মনটো আলোড়িত কৰা,
কেতিয়াবা হাঁহি ধেমালিৰে
উৎফুল্লিত কৰা ৷
প্রতিটো মূহর্তই যেন..........
তুমি আৰু তুমি
এটি বাস্তৱ পৃথিবী ;
মোৰ চৌপাশত ৷

কবিতা :: বুধবাৰে বিদ্যালয়লৈ অহা ছোৱালীজনী --- ঋতুপৰ্ণ ৰয়

প্ৰতি বুধবাৰে অহাৰ দৰে,
ঠিক ন বজাতেই তাই আহিছে।
যেন প্ৰতি দেওবাৰে অহা ফোন-ইন-কল্পতৰু।
পিঠিত বোজা মেটমৰা।
কিতাপ, ফলি, পেঞ্চিল, কাঁহী, বাতি।
প্ৰতি বুধবাৰৰ লগত সমান্তৰাল গতি।
ঠিক ন বজাতেই আহে তাই।
উজনিমুৱা ইন্টাৰচিটি।
..
গনৱেশ তাই অইন বিলাকৰ দৰেই পিন্ধিছে।
চুলিত তেল ঠিকেই ঘঁহিছে।
ৰঙা ফিটা দুডালো তাই ঠিকেই বান্ধিছে।
হাঁহিটোও তাইৰ অইন বিলাকৰ দৰেই।
মাত্ৰ এটাই পাৰ্থক্য,
তাই কেৱল বুধবাৰে আহে বিদ্যালয়লৈ।
..
তাই আহাৰৰ পথাৰখন যেন কিতাপখন মেলি
মুখৰ ভিতৰতে কিবা পঢ়িছে।

কবিতা :: ভুলতো তুমি লিমিট ক্ৰছ নকৰিবা --- সমুজ্জ্বল ডেকা

সপোনবোৰ ডাঙৰ হৈ হৈ যি সময়ত পাহি মেলি হাঁহে
সেয়াইতো তোমাৰ ভৰ যৌৱন ৷
মই ভালকৈয়ে বুজো তোমাৰ বিশাল মনৰ সমসাময়িক সমস্ত পৰিভাষা
সেয়েহে কল্পনাৰ সাগৰত সাঁতুৰি-নাদুৰি
আৰু তোমাৰ কোলাত মূৰ গুজি হ'লেও লিখো অলেখ ভালপোৱাৰ গীত আৰু কবিতা ৷
.
যৌৱনপ্ৰাপ্ত মোৰ চকুযুৰি
যৌৱনপ্ৰাপ্ত মোৰ হাত আৰু ভৰি
যৌৱনপ্ৰাপ্ত মোৰ উশাহ আৰু নিশাহ
পূৰ্ণ যৌৱনপ্ৰাপ্ত মোৰ দেহ আৰু মন
ঠিক তোমাৰ দৰেই!
.
নিঃসংগ হ'ব নিবিচাৰো
মোক সংগ দিবলৈ মাথো তুমিয়েতো আছা
তোমাৰ মনে নৰ'লে এবাৰ হ'লেও আহি দেখা দিবা

কবিতা :: জালুকবাৰী --- জিতুল কলিতা

মাতাল নগৰৰ উৰ্ধত যেতিয়া হওঁ নিশাচৰ,
সময়ৰ ব্যাকুলতাত জীৱন হয় বৰ ব্যস্ত,
অৰ্ধনগ্ন সমাজৰ ঢৌত বিচ্যুতি ঘতে লক্ষ্যৰ।
পথৰ দাঁতিৰে যেতিয়া খোজকাঢ়ি ফুৰোঁ
দেখো মানুহৰ হেজাৰ নতুন অৱতাৰ।
.
.
.
সময় তেনেকৈ ৰৈ যায়..
হয়তো সেইবোৰ কবিতা লিখিব নোৱাৰি।
জালুকবাৰীৰ নিমাসিকতাত যেতিয়া সময় উৰি ফুৰে
অযুহাত হয় সময়, নিসংগ হয় কলম
ষ্ট্ৰীট লাইটৰ পোহৰত হেৰাই কেতিয়াবা
কাৰোবাৰ সপোন, কাৰোবাৰ যৌৱন
হয়তো সেইবোৰ কবিতা লিখা নহয় কাহানিও
এই বিষাদ জালুকবাৰীৰ কথা।
.
.
.
ঘনে ঘনে হোৱা সময়ৰ মিছিল পৰিবেশত

কবিতা :: প্ৰত্যাশা --- অনুপ হাজৰিকা

প্ৰতীক্ষাৰ প্ৰতিটো সন্ধিয়াই
মোৰ বাবে কঢ়িয়াই আনে
আমোলমোল শেৱালিৰ সুবাস
মোৰ দুখৰ চকুত উন্মোচিত হয়
সেউজ সোনোৱালী দুখৰীয়া ছবি
স্পৰ্শ কৰিছাহি, সপোনৰ চুবুৰি
তোমাক ভাল পাম বুলি ক’লে
সপোনবোৰ উটি যায় ক’ৰবালে ৷
মুখৰ মোহনাত মেলি দি আহো কথাৰ নৈ
আৰু মই নিৰ্বাক বালিচৰত
তোমাৰ দুভৰিত পিন্ধাই থৈ আহো উৎসাহৰ পায়েল ৷
এজাক টোপনিৰ বৰষুণ সিঁচি থৈ আহো
আৰু নিদ্ৰাহীনতাৰ জুয়ে মোক পুৰি মাৰে
তুমি বিচৰাহলে গঢ়িব পাৰিলোহেঁতেন
জীৱন ইতিহাস
স্পৰ্শ কৰিব পাৰিলোহেঁতেন প্ৰাণময় কবিতাৰ ভাষা
অনূৰ্বৰ পথাৰত পুৰ্নতাৰ সাজ পিন্ধি

কবিতা :: ভালপোৱা --- সমুজ্জ্বল ডেকা

এমুঠি এমুঠিকৈ যাচিলোঁ আমি কত যে হাঁহি
হাঁহিত লাগি উৰি গ'ল আমাৰ সপোনৰ কপৌযুৰি ৷
সৌ চিনাকীজোপা বটবৃক্ষৰ হৃদয়তে সৃষ্টি
ছাঁৰ স'তে বতাহজাঁকে নিতৌ আঁকি যাই জীৱন্ত কলা-কৃষ্টি
ভাগৰুৱা হৈ উভতি ইয়াতেই জিৰাবাহি
কৰি যোৱা হেঁপাহ আৰু সাধনাৰে মাথো প্ৰেমৰ মূষলধাৰ বৃষ্টি ৷

কবিতা :: মনে মাথো তোমাকে বিচাৰে --- সমুজ্জ্বল ডেকা

গছৰ পাত লৰে বতাহৰ বা লাগিলে
মন মোৰ শীতল হয় তোমাৰ কথাকে ভাবিলে
মনে মোৰ নামানে তথাপিও তোমাক নেদেখিলে
সাৰ পোৱা সপোনবোৰো শুই পৰে অজানিতে
তোমাৰ উপস্থিতিৰ উমান হৃদয়ে বিচাৰি ফুৰে ৷
.
মাতিলে আহিবা
তুমিয়েই ক'বা ক'ত কেনেকৈ লগ কৰিবা?
মনত হাবিয়াসৰ ৰহন বুলাই সুখক হাত বাউলি মাতিবা
অভিমান কি লৈ কৰা কৰিবা কিন্তু অহংকাৰী নহ'বা
গজালি মেলা ভালপোৱাৰ সঠিক ৰূপত পূৰ্ণতা আনিবা
তোমাৰ আধাৰতে মোৰো জীৱন হওঁক মাথো সেউজীয়া ৷
.
মনে মাথো তোমাকে বিচাৰে
তোমাৰ অমায়িকতাখিনিত নিভাঁজ প্ৰেমৰ সংকেত আছে
তোমাক কি যে ভাল লাগে !

কবিতা :: ফাইল --- অবিনাশ কলিতা

চেহেৰাত তোৰ
তেজ-মঙহৰ গঢ় নাথাকিল বুলি
কোনোবা কাৰখানাৰ কক্ষত
তোৰ জন্ম হ'ল বুলি
মাথোঁ ব্যাৱহাৰিক চাহিদাৰ মাপকাঠীৰে যে
তোৰ জীৱন জুখিব নোৱাৰি ।

বস্তুবাদৰ একপক্ষীয় বিচাৰ আৰু অনুদাৰ দৃষ্টিৰে
তোৰ বিচিত্র-বৈবিধ্যময় জীৱন চৰ্চা কৰিবলৈ
জান, মই বৰ কষ্ট পাওঁ, অন্তৰে হাহাকাৰ কৰে।

জীৱনত তোক প্ৰথম দেখাৰ কথা।ঠিক স্কুলত নাম লগাবলৈ অহা
বেণী গুঁঠা এজনী ছোৱালী যেন
তোৰ সেই আলফুলীয়া বেশ !
তোৰ বুকুৰ অভ্যন্তৰত মনৰ চকুৱে মোৰ
হয়তো সন্তৰ্পণে বিচাৰি ফুৰিছিল
ভৱিষ্যৎ সপোন-সম্ভাৱনাৰ আলেখ-লেখ।

সেইদিন ধৰি

কবিতা :: জনতা, ক'ত আছা ? --- সোণমণি গোহাঁই

দুপৰ নিশা
কোনোবা আত্মাৰ চিৎকাৰ,
কুকুৰৰ ভুকভুকনিতেই
সুৰক্ষাৰ অনুমান ।

অন্ধকাৰত সৌন্দৰ্য্যৰ অপমান ।

আমি যে কাপুৰুষ
তাৰ প্ৰমাণ;
নিদ্ৰা- ভুৱা ব্যস্ততা আমাৰ ।

কবিতা :: মৰা পাগলাদিয়াৰ মালিতা --- অবিনাশ কলিতা

মৰা পাগলাদিয়া নৈয়ে
নিৰন্তৰ জীপ দি ৰখা
সন্ধেলী–বৰপিট গাঁৱৰ
সেই পথাৰ–বননিকে
বুকুত বান্ধি অতকালে
নিৰ্বিঘ্নে জী আছিল তেওঁ।

যুগে যুগে অলেখ জীৱনৰ
প্ৰাপ্তি–হানি, অশ্ৰু–হাঁহিৰ
প্ৰত্যহ দ্বন্দ্ব–কোলাহল
সমস্ত যাৰ উদৰতে লুকায়
সুখে দুখে যাৰ দুয়োটি পাৰ
জীৱন–সোণাৰু ফুলি শুৱায়
সেয়া মৰাপাগলাদিয়া আই।

জন্ম–জন্মান্তৰৰ সংগী
সিখনি মৰাপাগলাদিয়াই
মন গ’লেই ক’তজনকে নচুৱায়
নৈপৰীয়াক থিতাতে কন্দুৱায় !

বৰপিটৰ ‘ভাল মানুহ’ এজন
সিদিনা অলপতে ঢুকাল।
নাই ক’তো খবৰৰ খলকনি,

বৰ্তমান জনপ্ৰিয় লিখনি

শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:2,916
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:855
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:2,209
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,693
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:2,744
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:3,366