আশাৰ কবিতা

আশাৰ কবিতা

কবিতা :: কবিতা কবিৰ জীৱন গছৰ ছাঁ --- অবিনাশ কলিতা

আখৰ বা শব্দৰ
নাই যে ভৌতিক শৰীৰ
নাই শিপা–ছাল,
ডাল–পাত–ফুলৰ অপৰূপ বাহাৰ।

জানো,
কবিতাও তেনেই অশৰীৰী
অভিন্ন আত্মাস্বৰূপ কবিৰ
সুখে–দুখে আজন্ম সহচৰী ।

প্ৰমাদবশতঃ
প্ৰেমিক কবিয়েতো
সাদৰ আঙুলি বুলাই
চাব খোজে লিৰিকি বিদাৰি
কবিতাৰ ছাইৰঙী চুলিটাৰি।

শব্দৰ জোনাকত তিতি বুৰি
প্ৰেমাকুল কবিয়ে চাই ৰয়
কবিতাৰ সেই নীলিম চকুযুৰি
আছে য’ত উজলি
আলফুলীয়া সপোনৰ শাৰী !

অমল প্ৰেমৰ সঁফুৰা বিলাই
জীৱনৰ ভিতৰে বাহিৰে মোৰ
কবিতাই যে বিচৰণ কৰে
উটি ভাহি ফুৰে হিয়া আকাশত

কবিতা :: তুমি মোৰ নোহোৱা --- নয়নজ্যোতি দাস

নীৰৱতা তাইৰ বিলাস !

নহয়..., নহয়...।

কথাৰ ছন্দেৰে মোৰ হৃদয়ৰ দলিচাত

তাই আল্পনা আঁকে ।

তাই আঁচুফুল হৈ ফুলে

জোনাকী মনৰ ঠিকনা তাই নাজানে ।

জীৱন বিলাসৰ সপোন দেখে ।

উদাস দুচকু কাজলেৰে ঢাকে।

তাইৰ বাবে মই আনমনা সপোন এটি হৈ ৰওঁ

তাই মোৰ নহয়

তথাপি তাইক ভালপাওঁ বুলি কওঁ ।।

কবিতা :: তুমি কলাগুৰু বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভা --- বিষ্ণু বড়া

আকৌ এবাৰ আহা আমাৰ মাজলৈ
তুমি কলাগুৰু বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভা,
তোমাৰ কলমে শক্তি নিগৰাই
জাগ্ৰত কৰাহি
চহা কৃষক-বনুৱাক

‘নাঙল যাৰ, মাটি তাৰ’ এই শ্লোগানেৰে
আকৌ এবাৰ প্ৰতিবাদ কৰিবৰ হ'ল
দৰিদ্ৰ কৃষকৰ ওপৰত হোৱা
জমিদাৰী শোষণৰ

গোলামি কৃষকৰ পথাৰত
ভূমিৰ অধিকাৰৰ বীজ এমুঠি
আকৌ এবাৰ সিঁচি দিয়া।
তোমাৰ কেঁচা মাটি গোন্ধৰ কবিতা,
অসমীয়া জাতিৰ জয়গানৰ সংগীতেৰে
আকৌ এবাৰ জোকাৰি দিবৰ হ'ল,
প্ৰগতিবাদী ভাৱনাৰ অনুধাৱনৰ জৰী ডাল

কবিতা :: স্তৱক (০১) --- সমুজ্জ্বল ডেকা

মুখৰ হাঁহিটিৰে ক'জলা ৰাতিবোৰ পুৱাই

বুকুৰ উচ্চতাত কোনে মূৰ দোৱাই

ৰ'দ সনা বৰষুণৰ টোপালবোৰত চকুলোঁবোৰ লুকাই

নৈখনি নুশুকাই

প্ৰেমৰ বীজ সিঁচি সিঁচি জীৱনে মাথো সপোনৰ ৰঙবোৰ দেখুৱায় ৷

কবিতা :: নিঃসঙ্গতা --- জানকী ৰায়

সেউজীয়াৰ পাৰত

হেঙুলীয়াবোৰ বুটলি থাকোতে

তুমিয়েইতো আকোঁৱালি লৈছিলা

হিয়া শাঁত পৰা

তোমাৰ কোমল আন্তৰিকতাৰে,

এদিন তুমিয়ে কৈছিলা

জোনাকত উমলি থকাই নহয় জীৱন

এইবোৰ ক্ষন্তেকীয়া

ফুটচাইৰ দৰে,

দূখবোৰ আহিলে বহিব দিয়া

কলিজাতে আসন পাতি

আঁউসীৰ আন্ধাৰকো লোৱা আকোঁৱালি

আমাৰ বাবে অন্যতম এয়া,

কিন্তূ এতিয়া যেন .....

নিসংগতা আৰু মৃত্যু একেই

নিৰব কৰি তুলিছে ই

মোৰ সকলো চেতনা …….. ।।

কবিতা :: আধৰুৱা সপোন --- ছাবিনা ছবনম আলীয়া

আকাশী তৰা মই ,
ৰাতি ফুলা আকাশী তৰা ,
পুৱাৰ কাঁচলি ৰ'দত বিচাৰিলে
মোক জানো পাবা .... ৷

দুৱৰি বনৰ বুকুত
তৰাৰ দীপালী ৰচা ,
আকাশৰ বুকুৰ পৰা হঠাৎ খহি পৰা
মই যে নিয়ৰ এটোপা ..... ৷

তোমাৰ বুকুত এচটা শিল হৈ পৰা
যাদুকৰী ওঁঠযোৰ কাহানিও ঢুকি নোপোৱা
মই যে এটি প্রেমৰ গাঁথা
অস্তিত্ব হেৰুৱা ........ ৷

এৰাতিৰ বেদনাৰে বুকু ভৰা
মই যে শেৱালি তলসৰা ,
উজাগৰী দুচকুৰ পতাত থমকি ৰোৱা
মই যে এটি সপোন
আধৰুৱা ....... ৷

কবিতা :: ল’ৰালি --- মন্জুষা দেৱী

সপোনৰ বালি ঘৰ

সাজোঁতে সাজোঁতে জীৱনৰ আধা খিনি বয়সে মহটিয়াই নিলে

মনলৈ ফাগুন নমাৰ সময়ত পচোৱাজাকে বুকু উজাৰি নিলে

ল’ৰালিৰ দিনবোৰে মন উন্মনা কৰে

যাব খুজিও সময়ে আগভেটি ধৰে ৷

পোনপটীয়া জীৱন বাটত কিমান খলাবমা

সময় আৰু পৰিস্থিতিয়ে কিমান যে খেলিব নিৰৱ নৱ খেলা ৷

ল’ৰালিৰ মিঠা সুবাস বোৰে মোক বলীয়া কৰে

নিতৌ দলিচা পাৰে নস্টালজীয়াৰ

এক জীয়া সপোনৰ ৷

কবিতা :: এডাল মোমৰ ত্যাগ --- পংকজ ৰাজ কলিতা

নিজৰ জীৱন জ্বলাই
আনক পোহৰ বিলোৱা,
অই অভিসপ্ত মোম
কোনেও নুবুজে তোৰ ত্যগৰ মূল্য ।
এনেকৈ জ্বলি জ্বলিয়ে তই
শেষ হ’বি এদিন ,
এয়াই তোৰ কপালৰ লিখন ।

হয়তো এদিন সকলোৱে বুজিব
তোৰ ত্যগৰ মূল্য,
যিদিনা অমাৱস্যাৰ ক’লা আন্ধাৰে
আগুৰি ধৰিব সকলোকে ।
যেতিয়া নাথাকিব জোনৰ পোহৰ
আৰু নাথাকিবি নিজৰ জীৱন জ্বলাই আনৰ জীৱনক পোহৰাবলৈ তই।

কবিতা :: ৰাতিপুৱাৰ অনুভৱ --- সমুজ্জ্বল ডেকা

ৰাতিপুৱা টোপনিৰ পৰা সাৰ পাওঁ যেতিয়া

চোতালত কপৌ চৰাই এজাক আহি পৰে তেতিয়া

পোহনীয়া পাৰ চৰাইবোৰে

ৰুণ দি বাৰে বাৰে মাতে

দুৱাৰ খুলি দিলেই উৰি গৈ ঘৰৰ মূধচত পৰে ৷

আহ্ আহ্ আহ্ .....

মোৰ মাতত আশাৰ ৰঙবোৰ ভাহে

কপৌজাকৰ স'তে সিহঁতে একেলগে উমলে

মিতিৰালিৰ ভাষা মৰমৰ ভাষা সিহঁতে ভালকৈ বুজে

সেয়েহে হয়তো

মৰম প্ৰতিদানত আমৰণ মৰম যাঁচিব জানে

শান্তিৰ প্ৰতিদানত আমৰণ প্ৰশান্তি যাঁচিব জানে

নহ'লেনো মূল্যবোধৰ ভাবনা উৰণৰ আচৰণত কেনেকৈ জাগে ৷

ইহঁতৰ উৰণৰ বা লাগি

মোৰ দগ্ধ হৃদয়ত প্ৰাকৃতিক শীতলতা নামে ৷

কবিতা :: সংগ্ৰামী মন --- অমিয় কুমাৰ

মই যে কিয় ইমান দুৰ্ভগীয়া

কেতিয়াবা ভাৱো নিজৰ

জীৱনটোৰ কথা......

মই যে সচাঁই নিথৰুৱা

কাৰোবাক চিৰদিনৰ বাবে

হেৰুৱাৰ বেদনা......

আকৌ কাৰোবাক

নিচেই কাষত পাইও

পুনৰ হেৰুৱাৰ যন্ত্ৰনা !

তথাপি জীয়াই আছো

সকলো দুখ-বেদনা পাহৰি

বুকুত হেজাৰ আশা বান্ধি !

নাজানো কেতিয়া পৰিব....

এই সংগ্ৰামৰ অন্ত......

মোৰ মনে কেতিয়াবা

মোক কয়,মোৰ এই

সংগ্ৰাম এদিন নহয় এদিন

পৰিব হেনো বোলে অন্ত;

তথাপি যিদিনালৈ এই

সংগ্ৰামৰ নপৰে অন্ত,

সেইদিনালৈ চলি যাব

মোৰ এই সংগ্ৰামী মনৰ

বৰ্তমান জনপ্ৰিয় লিখনি

শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:2,676
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:3,044
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:2,463
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:2,334
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:2,714
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:2,982