কবিতা :: শৰতৰ সপোন ---নয়নজ্যোতি দাস

শৰতৰ কোনো এটি সন্ধ্যাত
তাইৰ দুচকলৈ চাওঁতে
জোন এটা জ্বলি উঠা দেখিছিলো , আপোন বতাহজাকত
তাম বৰণীয়া চুলিখিনি
ঢৌ খেলি নাচি উঠা দেখিছিলো ।

মই দিয়া কুঁৱলীৰ ঘন আলোৱানখন
তাই গাত মেৰিয়াই লওঁতে
জোনাকৰ বৰষুণ এজাক সৰিছিল,
ওঁঠৰ সেউজীয়া মোহনাত
তৰাফুল এপাহ
ফুলি উঠিছিল ।

মই চাই আছিলো
মোৰ অহংকাৰী জোনটো অভিমানী হৈ তাইৰ গাভৰু চাঙত ডুব যোৱালৈকে,
যি স্বপ্নৰ উচ্চতাত নসৰাকৈ আছিল ।

শৰতৰ সেই সপোন যাক চুই চোৱাৰ হেপাঁহ থাকি যায়--- ৰ'দৰ ।

বৰ্তমান জনপ্ৰিয় লিখনি

শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:2,574
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:3,077
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,748
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:398
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:2,414
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,963