কবিতা :: সেন্দুৰীয়া সন্ধিয়াৰ শেষত --- ৰতন ভট্টাচাৰ্য

সেন্দুৰীয়া সন্ধিয়াৰ শেষত

তুমি যেতিয়া নদীৰ পাৰলৈ গৈছিলা

মোৰ নেদেখা হ'ল

এটি দুটি তৰাৰ ভূমুকি

চৰাইবোৰ উৰি উৰি গৈ হেৰাই গ'ল

কি নামেৰে মাতিম তোমাক

দেখা পালে কি ক'ম

সচাঁকৈ ভবাই নাই

এতিয়াও নদীৰ ওচৰত ফুৰি আছোঁ

বুকুত এডৰা বনছাই দুখ ঢাকি থোৱাই

কেনেকৈ বুজিব পাৰিম

তুমি মোৰ অফুৰন্ত প্ৰেৰণাৰ উৎস

হাচনাহানাৰ স্নিগ্ধ সুবাসেৰে

সঞ্জীৱিত কৰি ৰাখা তুমি মোক

আৰু মোৰ কবিতাৰ শস্যভূমি

তুমি নদীলৈ ফুৰিব গ'লে

মইও নদীলৈ যাওঁ

মই নদী হ'বলৈ সপোন দেখোঁ

বৰ্তমান জনপ্ৰিয় লিখনি

শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,596
শিতান: প্ৰবন্ধ
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:2,454
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:2,294
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,369
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:374
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:1,348