শেষ --- সত্যম কুমাৰ চাহু

নজনাকৈয়ে এদিন ওচৰ চাপিছিলো

নভৱাকৈয়ে সকলো সপি দিছিলো

নিজকে হেৰুৱাই পেলাইছিলো

ঠিক বিজুলিৰ পোহৰত হেৰাই যোৱাৰ দৰেই

চিক-মিক জোনাকী পৰুৱাৰ আভা ।

এতিয়া আৰু বাট নাচাও

এটা নতুন পূৱাৰ বাৱে

নোখোলো আৰু খিৰিকি

এচেৰেঙা ৰদৰ বাবে

এই উৰুঙা পঁজাত নাইযে আৰু এপদো সম্পদ

যাৰ বাবে মই সপোন দেখিম ।।

বৰ্তমান জনপ্ৰিয় লিখনি

শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:2,889
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:2,925
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:4,194
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:2,485
শিতান: কবিতা
মুঠ পঢ়ুৱৈ সংখ্যা:2,896